ธ

" อย่าเอาสุขภาพจิตไปแลกกับความพอใจใคร "

บทจะลืมก็ลืมง่ายๆ กุเพ้อเจ้อไรมาตั้งนานเหรอ .

ขอโทษนะ

เมื่อกุเริ่มเอาแต่ใจเกินไป

พอโตแล้วก็เลือกตัวเองก่อนจริงๆ,

ผชที่น่าไปหาที่สุดคือผชที่ไม่ชวนไปหาว่ะ

รำคาญอะไรไม่สู้รำคาญคน

อยากใช้ชีวิตแบบอิสระโดยไม่ต้องห่วงว่า เงินจะหมดมั้ย

ก : ยังเรียก x ว่า twitter อยู่อีกหรอ ฉัน : ตลอดไป

ทุกอย่างจะเบา ถ้าเรามีตังค์

ชอบประโยคนี้มาก

ร่าน

อย่าเอานิสัยกุมาใช้กับกุ กุไม่ชอบ

ไม่อยากให้ความชอบมีวันหมดอายุเลยอะ ตอนรู้ตัวว่าไม่อินกับอะไรบางอย่าง มันเสียใจอยู่ลึก ๆ แต่ก็ทำไรไม่ได้ อาการแบบ ตื่นขึ้นมาแล้วไม่ได้รู้สึกชอบ / รักเหมือนเดิม มันน่าใจหายอยู่นะ ㅠㅠ

คือการกินข้าวคนเดียวไม่ได้น่าสงสารเท่าการต้องรอให้มีใครว่าง ถึงจะได้ใช้ชีวิตอะ

"อย่าใช้ทั้งชีวิต เพื่อรอใช้ชีวิต"

ประโยคนี้คือจ๋อง

คำถามจริงจังนะ มีใครไหมที่อยู่บ้านคนเดียวได้ทั้งวัน โดยไม่รู้สึกเหงา และไม่อยากเจอใครเลย

ได้เจอตัวจริง ได้สัมผัส ได้ทำอะไรด้วยกันคงตกหลุมรักง่ายกว่าการพิมพ์แชทไปวันๆมั้ง ไม่รู้อะ

เดทด้วยการเดินคุยกันเรื่อยเปื่อยตามริมฟุทบาท ต่อด้วยการยืนเถียงกันที่ป้ายรถเมล์ว่าสรุปกรุงเทพโรแมนหรือเปล่า แวะซื้อดอกไม้ที่ต่างฝ่ายไม่ชอบแลกกันเพื่อดูปฏิกิริยา จบด้วยการนั่งคุยกันด้วยเรื่องเพ้อเจ้อจนถึงตีสาม นั่นแหละ ในฝัน