P

เชื่อเหอะว่าการมีความรักที่ทำให้เรา self-esteem ต่ำ มันไม่ได้แย่แค่ตอนคบ แต่มันทำลายตัวเราแบบระยะยาว ทำให้เราสงสัยในคุณค่าของตัวเอง เจอการปฏิบัติไม่ดีจนชิน พอเจอคนที่ดีด้วย จะไม่เชื่อว่าตัวเองสมควรได้รับความรักแบบนั้น โคตรแย่

ลองคุยกันก่อนไหมล่ะ ถ้ามันไม่ใช่ ก็คุยจนกว่ามันจะใช่

🛬 เที่ยวบิน QF21 สายการบิน Qantas เส้นทาง Melbourne-Dallas ต้องลงจอดฉุกที่ Papeete ในตาฮิติ กลางมหาสมุทรแปซิฟิก 🔴 หลังเกิดเหตุผู้โดยสารกัดพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินได้รับบาดเจ็บ ทำให้ผู้โดยสารต้องช่วยกันคุมตัวไว้ 🔴ล่าสุดสายการบินแบนผู้โดยสารคนดังกล่าวตลอดชีวิต

ทำงานส่งแม่ไปเดินเมืองคานส์ 555555555555555555555555555

คนไม่มีแฟนอยู่ไกลกันไม่เก็ทหรอก มันทำให้เราอุ่นใจเหมือนมีแฟนอยู่ข้าง ๆ บางสิ่งที่เราต้องการฟังมากที่สุดก็คงเป็นแค่เสียงของใครสักคนนั่นแหละ แต่นี่ก็คุยกับแฟนแค่ตอนนอนน่ะ กลางวันก้พิมคุยปกติ

“คนเราลืมแฟนเก่าได้จริงไหม?” คำถามนี้อาจดูเหมือนประโยคธรรมดาในบทสนทนาเรื่องความรัก แต่ในทางจิตวิทยา มันคือคำถามใหญ่เกี่ยวกับ “ระบบความผูกพันของมนุษย์” ว่าความสัมพันธ์หนึ่ง เมื่อสิ้นสุดลงแล้ว มันจบลงจริงหรือเพียงแค่เปลี่ยนรูปแบบการดำรงอยู่ในใจเราเท่านั้น งานวิจัยเรื่อง The Long-Term Stability of Affective Bonds After Romantic Separation: Do Attachments Simply Fade Away? ของ Jia Y. Chong และ R. Chris Fraley ผลการศึกษาพบว่า สำหรับคนส่วนใหญ่ ความผูกพันหลังการเลิกราจะค่อยๆ ลดลงตามเวลา แต่ไม่ได้หายไปทันที โดยจุดกึ่งกลางของการเปลี่ยนผ่านนี้อยู่ที่ประมาณ 4 ปี หลังความสัมพันธ์สิ้นสุดลง กล่าวอีกแบบคือ สมองและอารมณ์ของมนุษย์ใช้เวลานานมากในการเปลี่ยนใครสักคนจาก “ศูนย์กลางทางอารมณ์” ให้กลายเป็นเพียง “บุคคลในความทรงจำ” สิ่งนี้อธิบายได้ว่าทำไมหลายคน แม้จะเลิกกันไปนานแล้ว แต่ยังมีบางช่วงเวลาที่อีกฝ่ายย้อนกลับมาในความคิด บางคนฝันถึงแฟนเก่าโดยไม่ได้ตั้งใจ บางคนเผลอเปรียบเทียบคนใหม่กับคนเดิม หรือบางคนยังรู้สึกใจสั่นเมื่อได้ยินชื่อหรือกลิ่นที่เชื่อมโยงกับอดีต ทั้งหมดนี้ไม่ได้แปลว่าพวกเขา “อ่อนแอ” หรือ “ยังไม่ move on” เสมอไป แต่อาจเป็นเพราะระบบความผูกพันของมนุษย์ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้ลบใครออกไปได้เหมือนการลบไฟล์ในคอมพิวเตอร์ งานวิจัยยังพบอีกว่า ความผูกพันนี้จะคงอยู่ยาวนานขึ้นในคนที่มีลักษณะ anxious attachment หรือคนที่กลัวการถูกทอดทิ้ง ต้องการความมั่นคงทางอารมณ์สูง รวมถึงในกรณีที่ยังติดต่อกับแฟนเก่า ยังติดตามกันผ่านโซเชียลมีเดีย หรือเคยมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งมากเป็นพิเศษ น่าสนใจว่า งานวิจัยชิ้นนี้แยกความแตกต่างระหว่าง “การยังมีความผูกพันทางอารมณ์” กับ “การอยากกลับไปคบ” ออกจากกันอย่างชัดเจน เพราะหลายคนไม่ได้ต้องการรีเทิร์นความสัมพันธ์อีกแล้ว แต่ในระดับลึกของจิตใจ อีกฝ่ายยังคงเป็นบุคคลสำคัญในระบบอารมณ์ของพวกเขาอยู่ ท้ายที่สุด งานวิจัยนี้อาจกำลังบอกเราว่า การเติบโตหลังความสัมพันธ์จบลง ไม่ได้หมายถึงการไม่มีความรู้สึกเหลืออยู่เลย แต่อาจหมายถึงการที่อีกฝ่ายไม่ได้เป็น “ศูนย์กลางของระบบอารมณ์” ของเราอีกต่อไป แม้ร่องรอยบางอย่างจะยังคงอยู่ก็ตาม งานวิจัยต้นฉบับ: journals.sagepub.com/doi/10.1177/19…

โตมาถึงเข้าใจว่าทุกความสัมพันธ์เปลี่ยนแปลงได้ตลอด อะไรที่ตอนเด็กเราคิดว่าจะเหนียวแน่นสุดท้ายก็เปลี่ยนแปลงได้เสมอ ความรัก มิตรภาพ หรือแม้แต่ครอบครัว

กับความสัมพันธ์LDR มันเป็นอะไรที่น่ารักมาก ในวันที่ว่างทั้งคู่ แต่ต้องอยู่ไกล แค่โทรไว้ได้ยินเสียงทำนั่นทำนี่ มันเหมือนได้ใกล้กันไปอีกแบบนึง หรือแม้ตอนที่ไม่ว่างแต่แค่อยากรู้สึกมีกันอยู่ข้างๆ ไม่เคยชอบคาสาย แต่พอมีคสพ ldr ทำแบบนี้ก็รู้สึกอุ่นใจ

เอางี้ ใครรู้จักหมดนี่คือคนมีเงินนะ เพราะใช้คอมบ่อยในยุคที่คอมเข้าไม่ถึงทุกบ้าน

ตอนมีแฟนอาจจะมีความสุขอีกแบบแหละ แต่พอชั่งน้ำหนักระหว่างการมีกับไม่มีแล้ว นี่ว่าการไม่มีแฟนมีความสุขมากกว่า ทั้งในด้านจิตใจที่ไม่ต้องทุกข์จากการคาดหวัง การหึงหวง การคิดเห็นไม่ตรงกันในหลายเรื่องจนกลายเป็นทะเลาะกัน มันท็อกซิกนะ อยู่คนเดียวอยากทำไรทำ อยากไปไหนไป มีความสุขมากกว่าอ้ะ

ชอบความสัมพันธ์ที่พร้อม deep talk ทุกครั้งในเวลาที่มีปัญหา หรือแค่มีอีกคนรู้สึกไม่โอเค ก็ยังเลือกที่จะรับฟังกันและอธิบายกันดีๆ เพราะสุดท้ายแล้วความสัมพันธ์ที่ดีนั่นเกิดจากการสื่อสารของคนสองคนจริงๆ นะ

ความเหงาในวัยผู้ใหญ่ มันไม่ใช่การไม่มีเพื่อนกินข้าว ไม่มีเพื่อนไปเที่ยว แต่มันคือการที่เราเจอเรื่องดีๆ หรือแม้แต่เรื่องร้ายๆที่มันดูเล็กน้อยมากๆ ในชีวิตประจำวัน แต่ไม่รู้จะเล่าให้ใครฟัง

ถ้าเค้าไม่ยอมเปลี่ยนตัวเองให้ดีขึ้น เพื่อรักษาเราไว้ เราก็มีสิทธิ์เดินออกมา เพื่อเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ตัวเองนะ : )

ยอมทำร้ายตัวเองซ้ำๆเพื่อขอให้อยู่กับเขาได้นานขึ้น

คือการกินข้าวคนเดียวไม่ได้น่าสงสารเท่าการต้องรอให้มีใครว่าง ถึงจะได้ใช้ชีวิตอะ

เดี๋ยวนี้ตอนคุยกะเพื่อนจะมีหน่วยวัดที่ใช้บอกระยะเวลาที่ผ่านมานาน คือ “ตั้งกะก่อนโควิด” ฟังดูเหมือนแป๊บๆ แต่ 2019-2026 ก็ 7 ปีแล้ว

มันยังมีผู้ชายที่พร้อมจะมีเเฟนจริงๆ ไม่นอกลู่นอกทาง มีbasic love อยู่ไหมวะ ที่ไม่ใช่เเค่คุยๆ หรือเเค่เป็นอาหวังไปวันๆอะ

คนที่ออกแบบ โลโก้ นี้ ควรถูกไล่ออก

ยังจำความรู้สึกที่ตื่นขึ้นมาแล้วไม่ได้รักเค้าเท่าเดิมได้ดีเลยอะ ไม่ตื่นเต้นกับการแจ้งเตือนอีกต่อไป ไม่ได้เฝ้ารอตารางงานเพื่อจะไปหาแล้ว รู้แหละ ว่าขาดเราไปคนเดียวมันไม่ส่งผลกระทบอะไรต่อชีวิตเค้าหรอก ก็ยังมีอีกหลายคนพร้อมที่จะเข้ามามอบความรักให้เค้าแต่มันก็เป็นความรู้สึกใจหายนิดนึงที่เราไม่ได้รักเค้าเหมือนวันแรกที่รัก จนทุกวันนี้ก็ทำได้แค่อวยพรให้เค้าได้ประสบความสำเร็จบนเส้นทางที่เลือกอยู่เสมอ

“สุดท้ายแล้วการอยู่คนเดียวไม่น่ากลัวเท่าการอยู่กับใครสักคนแต่ยังรู้สึกเหมือนอยู่คนเดียว”