คะเมียว

กลัวแล้ว 😬

มีเเค่ตัวเราเองที่รู้ดีที่สุดว่าเราพยายามมากแค่ไหน เพราะงั้นอย่าให้คำพูดของคนอื่นมาทำให้เรารู้สึกว่าทำได้ไม่ดีพอนะ ถ้ารู้ว่าดีที่สุดของเรามันคือเท่านี้ แสดงว่าเท่านี้ก็เก่งแล้ว

รักคนที่เขาทำให้ชีวิตเราง่ายขึ้นเถอะแล้วจะรู้สึกโคตรอยากขอบคุณเขาเลย ต่อให้วันนั้นจะเจออะไรมาที่รู้สึกว่ามันหนักมากแต่พอมีเขามารับฟังและให้คำปรึกษามันทำให้รู้เลยว่าเรื่องบางเรื่องมันไม่ได้เป็นปัญหาใหญ่แบบที่เราคิด อะไรที่เคยคิดว่ายากมันกลายเป็นง่ายขึ้นมาทันทีเลยแค่เรารักถูกคน

ที่ชอบอยู่คนเดียวเงียบๆ ก็เพราะว่าสบายใจดี ยิ่งวันไหนออกไปเจอความวุ่นวายมาทั้งวัน กลับบ้านมารู้สึกเหมือนแบตหมด ไม่อยากคุยกับใคร อยากอยู่เงียบๆคนเดียว จนกว่าจะชาร์จแบตตัวเองเต็ม

เราชอบประโยคหนึ่งจำได้ผ่านๆประมาณว่า ‘โชคดีกว่าการได้เจอความรักที่ดี คือการรักแล้วได้รักกลับมา’ เชื่อมาตลอดว่ามันมีจริง right person แต่ต้องมาในเวลาและจังหวะชีวิตที่ถูกด้วย บางคนเข้ากันได้ทุกอย่าง แต่เปลี่ยนสถานะปุ้ปกลายเป็นไม่ใช่

เพิ่งเข้าใจประโยคที่ว่า อยู่ถูกที่จะมีค่าเอง ก็ตอนที่ได้อยู่กับคนที่เขารู้สึกโชคดีกับการมีอยู่ของเราในชีวิตเขา เป็นความรู้สึกที่ดีโคตรๆ เขาจะทรีตเราแบบที่ทำให้รู้สึกได้เลยว่าเขาอยากมีเรา

การเติบโตแม่งขมจนอยากคายทิ้ง ช่วงผลัดเปลี่ยนวัยจากวัยรุ่นไปสู่การเป็นผู้ใหญ่ เหมือนโดนบังคับให้สูญเสียความเป็นตัวเองไป โคตร lost เหมือนอยู่ดีๆก็โดนโลกใบนี้บังคับให้โต ทั้งๆที่ข้างในเรายังเหมือนเดิมทุกอย่าง

ไปอ่านเจอมาละชอบมาก ‘รักตัวเองเยอะ ๆ แล้วจะไม่มีอะไรมาทำร้ายเราได้ เพราะถ้าเรารักตัวเอง เราจะรู้ว่าควรตัดอะไรทิ้งไป’ โคตรจริง เพราะเราจะโฟกัสที่ความสุขมากกว่าสิ่งที่ทำให้เสียใจ ทัชใจมาก

คือไม่ต้องรักกันจนจะเป็นจะตาย ขาดกันไม่ได้ หรือเป็นทุกอย่างของกันและกัน เมื่อก่อนอาจใช่ แต่ตอนนี้กุไม่ได้ต้องการอะไรแบบนั้นเลย คาดหวังแค่รักแบบพอดี ๆ รักด้วยความเข้าใจ เข้ามาในชีวิตแล้วไม่ทำให้มันแย่ลง ไม่ทำให้ปวดหัวเพิ่ม ไม่ toxic แค่นี้พอ

รุ่นพี่บอก ถ้าอยากกินบุพเฟ่ต์ให้ลองหาข้าวอย่างอื่นกินดูก่อน บางทีเราอาจจะแค่หิว แล้ววู่วามไปเฉยๆ รอบต่อมาอยากกินชาบูอีก เลยหาข้าวกินก่อน เผื่อเราแค่หิวไปเองเฉยๆ สรุปแดกข้าวละก็ยังอยากชาบูเหมือนเดิม กุเสียทั้งค่าข้าวค่าชาบู 2 ต่อ จรบ

ความสัมพันธ์ของกูกับเพื่อน

ชอบคนที่แสดงออกให้กุรับรู้ได้เลยว่า เออ เนี่ยรัก คนที่ทำให้กุรู้สึกได้ว่ากำลังถูกรักอยู่ เพราะกุเองก็เป็นแบบนั้น ไม่ทำอะไรให้มันซับซ้อน อีกอย่างคือกุขี้เกียจและโง่เกินกว่าจะมาเดาใจว่าเขารู้สึกยังไงถ้าไม่พูดออกมา แล้วก็ไม่ชอบร้องขอความรักจากคนอื่นด้วย ถ้าอะไรที่มันไม่ชัดก็ขอพอเลย

กูเป็นคนชอบคุยไปเรื่อย แบบหาท็อปปิคโง่ๆมาคุย ไม่ต้องdeep talkก็ได้ แต่แบบชอบคุยไร้สาระเอื่อยๆอะ กูว่ามันทำให้รู้จักคนคนนึงได้มากขึ้นมากกว่าการถามตรงๆว่าเขาเป็นคนยังไง

ไม่มีอะไรยั่งยืนไปกว่าความสัมพันธ์ระหว่างกูกับเตียงนอนอีกแล้ว ไม่มี

อิจฉาคนที่รู้ว่าตัวเองเก่งอะไรเหมือนกันเนอะ เขียนเก่ง วาดรูปเก่ง เล่นดนตรีเก่ง เหมือนเราเกิดมาเพื่อทำอะไรกลางๆไปไม่สุดสักทางได้แค่อยู่ตรงกลางแค่นั้นเลย

ตอนที่รู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากๆคือตอนที่เจอใครสักคนที่ทำให้เรายิ้มและหัวเราะมากกว่าร้องไห้ แล้วสาเหตุที่ร้องไห้ส่วนใหญ่ไม่ใช่เพราะเสียใจแต่เป็นเพราะรู้สึกดีกับการกระทำของเขาเพราะซาบซึ้งในความรู้สึกที่เขามอบให้เรา ซึ่งต่อให้จะมีเรื่องต้องเสียใจแต่แค่รู้ว่าในตอนที่เสียใจเขาจะไม่ไปไหนแน่นอน พอเราค้นพบคนที่ทำให้เรารู้สึกอุ่นใจเหมือนอยู่บ้านแล้วถึงได้รู้ว่าจริงๆเราก็เป็นคนโชคดีคนนึงเหมือนกันนี่นา

อาจดูเหมือนเป็นคนที่สามารถตัดคนออกจากชีวิตได้ง่าย ๆ แต่จริง ๆ ไม่ใช่เลย กูตัดคนออกจากชีวิตยากมาก ต่อให้จะห่างหายไปเป็นปีก็ยังสามารถกลับมาคุยได้เหมือนเดิมเป๊ะ ๆ ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนหรือใคร แต่ถ้ากูสามารถตัดใครออกไปได้ง่าย ๆ มันก็แปลว่าชั้นไม่ได้นับว่ามันเป็นคนในชีวิตตั้งแต่แรกอยู่ละ

ชีวิตกุพังหมดละให้รออีก 4 ปี พูดมาได้ เฮงซวย

ประชาชนเลือกตั้งมาแล้ว รู้ผลผู้ชนะแล้ว รู้ผลผู้แพ้แล้ว มันควรเป็นการเปิดสภารับรองผลการเลือกตั้ง ไม่ควรมาเล่นปาหี่อะไรแบบนี้ เสียเวลา #โหวตนายกรอบ2

แล้วประเทศไทยจะเจริญได้ยังไง สู้กี่ครั้งก็ไม่เคยชนะพวกคนโกง มีความหวังแค่ไหนก็เหมือนโดนดับ