wawawa

กูอยากเป็นวาสนาเขา ไม่ใช่เวรกรรม

กูเสียใจชิบหาย แล้วไงเขาไม่สน

มึงรำคาญกู กูรำคาญมึง เราบล็อคกันมันก็ถูกแล้ว

พอไม่รู้จะพูดกับใคร สุดท้ายก็เก็บไว้ในใจเหมือนเดิม ไม่ว่าจะอีกกี่แสนล้านเรื่องก็ทำได้แค่เก็บไว้ในใจเหมือนเดิม

ไม่แปลกที่จะไม่เหมือนเดิม เพราะวันนี้ไม่ใช่วันแรก

หมาในปากเยอะกว่าเงินในบัญชีอีก

แอบพาลูกกินตอนดึก พ่อ : เดี๋ยวขึ้นไปไม่ต้องบอกแม่นะว่าเรากินหนม ชูใจ : ทำไมต้องโกหก พ่อ : บอกไปเดี๋ยวแม่ด่า ชูใจ : ไม่เห็นต้องโกหกเลยค่ะ การรับความจริงให้ได้มันเป็นปัญหาของเค้า ไม่ใช่ปัญหาของเรา

การพูดดีๆใส่กันมันเป็นเรื่องยากขนาดนั้นเลยเหรอ

ถ้าเลือกความรู้สึกตัวเองบ้างจะถูกมองว่าเห็นแก่ตัวเกินไปมั้ย ทั้งที่ผ่านมาเราก็ยอมคนอื่นมาตลอด

เพราะเป็นคนใจดีแหละมั้ง เป็นคนที่แบบอะไรก็ได้ เป็นคนง่ายๆ ไม่โกรธไม่อะไรกับใคร คนอื่นเลยไม่ค่อยแคร์ความรู้สึกเรา

สำคัญหรือไม่สำคัญ การกระทำมันจะบอก

อยากเป็นคนสวย แต่ว่า 5555555555555555555555

ตอบไม่ถูกเหมือนกันว่าใจจะทนไหวไปอีกนานแค่ไหน

‘ไม่รู้ทำไมเธอกลายเป็นคนที่ใจร้าย’

with the right person you won’t have to try so hard to feel heard and seen

รักได้ก็เลิกรักได้ แต่ถ้าเลิกรักแล้วก็คงรักอีกไม่ได้แล้วนะ

อย่าด่ากูแรงได้ปะ ไม่มีแฟนให้ฟ้องเหมือนคนอื่นเขา

บางสิ่งที่ไม่ควรพูดก็ไม่ต้องพูดก็ได้ แต่กูจะพูด ก็มันสะใจนิ