sol austan

Bu çocuğun geride bıraktığı manifestoyu okudum. Temelde bir reddedilme yarası ve yalnızlık var. Otizm ve cinsiyet disforisi işaretleri var. Anaokulundan atılmış, el yazısıyla dalga geçilmiş, fiziksel olarak zorbalığa uğramış, arkadaşı yok. Çok erken yaşta toplumsal aidiyet duygusu gelişememiş. Dünyaya "ben buraya aitim" hissiyle değil, "ben buraya ait değilim ve bu onların suçu" hissiyle tutunmuş. Bu yaralar sağlıklı telafiyle kapatılmamış. Yerine kurgusal bir üstünlük inşa edilmiş "true human," "130 IQ" "ultimate human" "better than everyone" Aşağılık duygusunun üstünlük kompleksine dönüşümünün textbook örneği. Gerçek yetersizliğin yerini kurgusal üstünlük alıyor. Erken aşırı dil gelişimi, sosyal kod okuyamama, yoğun özel ilgi alanı olarak anime gibi otizm spektrumu işaretleri var. Sorumluluk tamamen reddedilmiş. "Loneliness is not a reason. It is pretty dumb." Yalnızlığının sebebinin kendi davranışları olduğunu kabul edemiyor, sebep-sonuç ilişkisini koparıyor. Adler'in dediği "private logic", yani birey gerçeklikle bağını koparıp kendi iç mantığında yaşamaya başlar. Tüm olumsuz sonuçlar dış faktörlere yükleniyor Jews, kadınlar ("foids" incel jargonu), toplum. Kendi başarısızlığı dışarı projekte ediliyor ve düşman kategorileri inşa ediliyor. Kimlik çözülmüş. "Konata is me. I love her very very much." Bu basit bir anime karakterine hayranlık değil, kimlik füzyonu. Gerçek dünyada bir benlik inşa edemediği için kurgusal bir karakterle kimliğini birleştirmiş. Gerçek insanlarla bağ kuramamanın yerine konmuş bir protez. Cinsiyet disforisi olması çok muhtemel. Çocuk metnin içinde hala kendini iyi biri olarak görmek istiyor. "I care for animals, I care for people, I don't like violence." Aynı metinde "I want to kill you if you disagree with me" ve yahudilerin "re-educated or killed" olması gerektiği var. Parçalanmış benlik. Aynı anda iki kişi, ve ikisini birleştirememiş. Sağlıklı insan kendini katkıyla kanıtlar. Cesareti kırılmış insan kendini yıkımla kanıtlar. İkisinin de ortak özelliği "varım, görünüyorum" demektir. Bu çocuk yıllarca görünmediğini hissetti ve varlığını kanıtlamak için seçtiği son yol yıkım oldu. Bu tür olaylarda pattern hep aynı. Manifesto yazılır, biri görür ciddiye almaz. Aile garipleştiğini fark eder, "ergenlik" der. Okul disiplin verir, psikiyatriye sevk etmez. İnternet geçmişi kimse kontrol etmez. Radikalleşme internet erişimiyle artık 14 yaşa indi. Algoritma ve sosyal izolasyon birleşince süreç hızlandı.

incellik bir tercih değildir. durum tespitidir. şu andaki 16-25 yaş arasındaki türk gençlerinin yüzde 80i maalesef bu durumdadır.

Kahramanmaraş Ayser Çalık Ortaokulu'na düzenlenen silahlı saldırı Telegram'da, 'C31K' isimli grubun üyeleri tarafından kutlandığı mesajlar ortaya çıktı.

Dinsiz eğitimin sonunda vicdansız nesil yetişir. Prof. Dr. Mahmud Es'ad Coşan

ister ne alaka, ister saçmalama diyin. türkiye amerika olmayacak. obez, gerizekalı, kültürsüz, ananesiz türk çocukları yetişmeyecek. babasının yanında sigara içemeyen, öğretmenini bir otorite olarak gören, abi abla demeyi bilen, yazın çalışan, sabaha kadar sokakta sürtmeyen "normal" çocuklar yetişmeli. türkiye'nin geleceğini kurtaracak olan bu. istenmeyen düşman olunan "anadolu irfanı" da bu. gerisi hep teknik incik boncuk meseleler.

Amerikalı kadın geçinememekten ağlıyor, alıntılarda brezilyalılar en azından arabanız var bizim klimalı otobüsümüz bile yok diyor, ispanyollar güneş kremine para bulamamaktan şikayet ediyor, bizim de durumumuz ortada zaten.. dünyada orta sınıf kalmadı sanırım ya zengin ya fakir

Şunu düşünmüyorlar. Ana, babalarımız dudak nemlendiricisi kullanıyor muydu, haftada 4 kere dışarda kahve içiyor muydu, kaç kıyafeti ve ayakkabısı vardı? Yeni nesil fakirleştiğinden çok doyumsuzlaştı bunun farkında değil.