poppy

เพิ่งได้ดูหอดอกบัวครั้งแรก กุเข้าใจล่ะทำไมเค้าบอกว่าสนุกกัน

อันนี้เหมือนบันทึกการท่องเที่ยวของ #เฉิงอี้ มากกว่าบทสัมภาษณ์ อ่านคำบรรยายการเดินทางพร้อมดูคลิปไปด้วย จะยิ่งได้บรรยากาศ มันอบอุ่นสงบร่มเย็นมาก สถานที่รับประทานอาหารอยู่ในหมู่บ้านผีเสื้อ ซึ่งเป็นหมู่บ้านชาวเมียวเล็ก ๆ ขนาด 78 หลังคาเรือน ตั้งชื่อตามสัญลักษณ์ของชาวเมียวที่เป็นรูป "ผีเสื้อ" ปากทางเข้าหมู่บ้านมีต้นกุ้ยฮวาและต้นพริกขึ้นอยู่ ทางหินแผ่นยาวคดเคี้ยวลึกเข้าไปในหมู่บ้าน ไก่ตัวผู้พองท้องแอ่นอกเดินอวดโฉมบนถนนอย่างองอาจ บ้านเรือนในหมู่บ้านส่วนใหญ่ปลูกสร้างตามไหล่เขา บางหลังดัดแปลงเป็นสไตล์สมัยใหม่ บางหลังยังคงรักษารูปแบบดั้งเดิมไว้ โต๊ะอาหารวางอยู่ในกระท่อมไม้เก่าที่แสงสลัว ไม้กระดานเข้มจนเกือบดำ ชายคาแขวนข้าวโพดและพริกแดงที่ตากลมไว้ เฉิงอี้และพี่สาวชาวเมียวสามคนนั่งล้อมโต๊ะ ตรงกลางมีเตาไฟสามขาตั้งอยู่ บนเตาหม้อหมูกระทะเนื้อรมควันเดือดปุด ๆ รอบโต๊ะสี่เหลี่ยมมีหมูผัดพริก หัวไชเท้าดอง ผักกาดดอง ผักกาดขาว และปลาเล็กกุ้งน้อยทอดวางเรียงรายล้อม ไม่มีการเกรงใจกันมากนัก พอหมูรมควันและหัวไชเท้าดองลงท้องไปสักพัก บทสนทนาก็ไหลลื่นขึ้น เฉิงอี้ถามไถ่เรื่องราคาหมูรมควันและวิธีทำเหล้าข้าวเหนียว พี่สาวตอบทีละคน คอยคีบอาหารให้เขาไม่หยุด ดวงตาเป็นประกาย ริมปากยิ้มอยู่ตลอด "มาดื่มกันสักแก้วนะ!" เฉิงอี้เป็นฝ่ายชวนก่อน โดยใช้ชาท้องถิ่นแทนเหล้า คนที่เพิ่งพบกันครั้งแรกกลับถูกคอกันได้ขนาดนี้ ชาบนดอยนี้ช่างดื่มออกมาได้กลิ่นอายของเหล้าที่ซาบซึ้งใจเหลือเกิน คืนนั้นในรถที่มุ่งหน้ากลับฉางซา เขานึกถึงบรรยากาศแบบ "คนบ้านเดียวกัน" ยังอดไม่ได้ที่จะพึมพำกับตัวเองว่า "พวกเราเป็นคนเซียงซี เป็นคนหูหนาน มันก็ควรจะเป็นแบบนี้แหละ ไม่เสแสร้ง ตรงไปตรงมา"