Behrooz

نامه‌ی منوچهر بختیاری به شاهزاده رضا پهلوی به نام خاک پاک ایران و ملت دربند ایران اینجانب در سال ۹۸، در اوج خیزش مردم، هنگامی که فرزند برومندم پویا را برای آزادی ایران از دست دادم، در گفتگو با شما سوگند خوردم؛ سوگندی که به‌عنوان کاوه آهنگر تا آزادی جان، برای آزادی ایران، بازگشت نهاد شاهنشاهی و حاکمیت به مردم بجنگم. با بیشترین هزینه‌ها و تاوان‌ها، در طی سال‌ها حتی یک قدم به عقب برنداشتم. این سوگند را با هفت سال زندان، شکنجه، انفرادی و از دست دادن زندگی و خانواده‌ام عمل کردم؛ بهایش را با گوشت و خون و جان پرداختم. اما امروز، با گذشت زمان، حقیقتی روشن‌تر از همیشه پیش روی ماست. در میان مدعیان پادشاهی‌خواهی، این شما هستید که بیش از همه به آنچه سوگند خوردید و به نهاد شاهنشاهی پشت کرده‌اید. ما از حاکمیت مردم دفاع می‌کنیم، بر پایه قانون اساسی مشروطه؛ قانونی که نیاکان ما، همچون سردار اسعد بختیاری‌ها، تا پای جان برای آن ایستادند. اما شما همان قانونی را که به آن سوگند خوردید نادیده گرفتید و خود را «پدر» نامیدید. دموکراسی نوین همان حاکمیت مردم است؛ یعنی خواست و اراده مردم بر هر چیز مقدم است. ما جنگیدیم، هزاران کشته دادیم تا تصمیم‌گیرنده مردم باشند، نه تحمیل اراده فردی. نمی‌توان از دموکراسی سخن گفت، اما صدای منتقدان را با برچسب «نفوذی» خاموش کرد. شما به‌عنوان رهبر انقلاب ملی، پیش از هر چیز باید با مردم صادق باشید. اما متأسفانه تنها صدای اطرافیانتان را می‌شنوید؛ کسانی که به دنبال سهم‌خواهی و قدرت‌طلبی هستند و اهداف خود را در قالب «دفترچه گذار» با استفاده از نام و جایگاه شما به مردم تحمیل می‌کنند، در حالی که کمترین هزینه‌ای برای آزادی ایران نپرداخته‌اند. رهبری مردمی که زیر سلطه رژیمی مسلح هستند، با نشست‌های خارجی، عکس گرفتن و دیدار با سرمایه‌داران محقق نمی‌شود. مردمی که مقابل اسلحه و تیربار نفس می‌کشند، مطالباتشان سرمایه‌گذاری فردای ایران نیست. آزادی با برنامه‌های کلی و مبهم به دست نمی‌آید. من به‌عنوان کسی که فرزندش را برای آزادی ایران از دست داده، و سال‌ها با جان، خون و مال خود و خانواده‌اش هزینه داده، از درون زندان‌ها و میان زندانیان سیاسی، از شما می‌پرسم: برنامه‌تان برای سرنگونی رژیم چیست؟ آیا برنامه عملی و سازوکاری برای این کار وجود دارد؟ اگر هست، اکنون که رژیم در ضعیف‌ترین وضعیت است، چرا اجرا نمی‌شود؟ در خیزش‌ها، مردم به میدان آمدند، گلوله خوردند، کشته شدند، زندانی و شکنجه شدند و اعدام شدند. ده‌ها هزار خانواده داغدار شدند و صدها هزار نفر بازداشت شدند. چه حمایتی از این مردم شد؟ چرا پیام‌های نیروهای داخل بی‌پاسخ ماند؟ مردم همه‌چیزشان را دادند. آیا فقط آن باقی مانده بود که شما نیز پا به میدان بگذارید؟ وعده دادید که در تدارک آمدن به ایران هستید. رهبر یا وعده نمی‌دهد، یا اگر بدهد، عمل می‌کند. آیا می‌توان برای آزادی به بیگانه تکیه کرد؟ به کسانی که یک روز مردم ایران را تهدید می‌کنند و روز دیگر با همان حکومت مذاکره می‌کنند؟ هر بیگانه‌ای منافع خود را در اولویت دارد. ما باید بر خود تکیه کنیم. چرا از ضعف رژیم که زیر فشار خارجی است استفاده نمی‌کنید و وارد عمل نمی‌شوید؟ آزادی بدون هزینه به دست نمی‌آید، اما این هزینه نمی‌تواند همیشه از جیب مردم پرداخت شود. چرا طی این سال‌ها هیچ سازماندهی واقعی شکل نگرفت؟ چرا حمایت مؤثری از زندانیان سیاسی و خانواده‌هایشان نشد؟ چرا ارتباط پایداری با داخل برقرار نشد؟ و بدتر از همه، صدای مبارزان داخل—زندانیان سیاسی و دادخواهان—نه‌تنها توسط رژیم، بلکه توسط اطرافیان شما نیز خاموش شد. صدایی که زندان و شکنجه نتوانست خاموش کند، با بایکوت و حذف رسانه‌ای خاموش شد. ما حمایت نکردیم که همان ساختار سرکوب در خارج بازتولید شود. حمایت نکردیم که نیروهای مستقل و میهن‌پرست حذف و تخریب شوند. حتی خانواده‌هایی که بیشترین هزینه را داده‌اند، از این تخریب‌ها در امان نمانده‌اند. چرا در تجمعات خارج از کشور جای تصاویر جانباختگان خالی است؟ حمایت از زندانیان سیاسی کجاست؟ اگر هدف آزادی ایران است، این مسیر از مردم می‌گذرد، نه از پروژه‌های رسانه‌ای بیرونی. این یک هشدار است، نه یک درخواست. وعده‌های بی‌پشتوانه و عملیات فریب، مانند ادعای «۱۵۰ هزار نیروی ریزشی» یا «ارتش گارد جاویدان»، فقط جان مردم را به خطر می‌اندازد. امید کاذب مردم را به مقابله با گلوله می‌فرستد و ناامیدی پس از آن سرمایه اجتماعی را نابود می‌کند. ایران با پروژه‌های مصنوعی آزاد نمی‌شود. اینجا گلوله واقعی است، زندان واقعی است، اعدام واقعی است. مردان و زنانی که ایستاده‌اند واقعی‌اند و هزینه‌هایی که می‌دهند واقعی است. ادامه👇

جهت یادآوری: مردم رو در بازار رشت محاصره کردند، بازار رو به آتش کشیدند و آدم‌ها زنده زنده سوختند.

Trump said Iran could start “exploding from within” in a few days if its oil gets “clogged.” It sounds exaggerated, but there’s truth to it. Iran produces roughly 2 to 3.5 million barrels of oil every day, and that oil has to keep moving through ports, tankers, and export terminals like Kharg Island. A large share of the government’s budget depends on that flow, so when exports are blocked and there’s NO EXIT ROUTE, the system doesn’t just pause, it starts backing up. Storage tanks fill quickly, and while Iran does have capacity, somewhere in the range of 40 to 90 million barrels, that space can get used up surprisingly fast under full production. Once those tanks hit their STORAGE LIMIT, there’s no room left to absorb anything, and that’s where the real pressure begins. At that point, Iran is forced into a difficult position. They can either cut production and immediately lose massive daily revenue, easily over $100 million, or keep pumping oil into a system that has nowhere to send it. That tradeoff is brutal: LOSE REVENUE OR DAMAGE INFRASTRUCTURE. If production continues, PRESSURE BUILDUP starts inside pipelines and wells, and the crude itself begins to create problems. Oil isn’t uniform, it contains heavier components like waxes and asphaltenes that start separating and sticking when flow slows down. This leads to clogging inside tubing and pipelines, reduced efficiency, and in some cases damage to the reservoir itself, which can make future extraction harder and more expensive. As pressure builds, the risks expand beyond just clogging: ⚪️ Equipment is put under stress ⚪️ Safety systems get pushed ⚪️ In more extreme cases, you can see ruptures ⚪️ Longer-term infrastructure damage It’s not about everything literally exploding at once, but the system starts degrading internally in ways that are costly and sometimes irreversible. When Trump talks about “exploding from within,” he’s compressing all of that into a simple phrase. If you trap oil inside a system that depends on constant flow, you create physical strain that spreads quickly through the entire operation. At the same time, this isn’t just about engineering, it’s part of a broader strategy. This approach builds on the idea of MAXIMUM PRESSURE by going beyond financial sanctions and directly targeting Iran’s ability to export oil. The goal is: ⚪️ Cut off revenue ⚪️ Weaken the state’s ability to fund itself ⚪️ Create internal economic stress that forces a decision For Iran, this is exactly the situation they want to avoid. Shutting down wells risks LONG-TERM DAMAGE to fields, while continuing production under blocked conditions risks harming infrastructure. On top of that, losing oil revenue puts pressure on the budget, the currency, and internal stability. So the message behind the rhetoric is fairly straightforward. If exports stay blocked, Iran is pushed into choosing between immediate financial loss and potential long-term damage to its most important industry. That combination of physical and economic pressure is what’s meant to force movement without direct military escalation.