cha

เล่าขำๆ นี่สายเขียนบทวิจารณ์เวทีรางวัล ตอนได้รางวัลยังเคยถูกวิจารณ์กลับเลยว่า พวกนักวิจารณ์ไม่ได้สร้างสรรค์งานใหม่ ที่วิจารณ์แง่ลบเพราะมีไบแอส ทำให้นข/สนพเสียกำลังใจ ทั้งที่เราวิจารณ์โดยใช้ทฤษฎีในกรอบวิชาการ แล้วจะเกิดได้มั้ยวัฒนธรรมก.วิจารณ์ ได้แหละ โดนด่าแต่จะเขียนต่อ🫩

sometimes i just need to sit in the sun about it

พูดถึงทวีตนึงที่เห็นผ่านตาแต่มะได้รี 😂

แต่บางครั้งเราก็ต้องกล้าจะถูกเกลียด กล้าจะถูกแคนเซิลเหมือนกัน ลูกค้าแบบนั้นมันก็มีทุกประเทศอยู่แล้ว ถ้าจะมากลัวในสิ่งที่เป็นพื้นฐานมากๆ จนไม่รับคำวิจารณ์ มันก็ไปได้ไม่ไกลกว่านี้หรอก ก็อยู่ได้แค่นั้นแหละ

รุ้สึกตาเปนประกายและฟรินทุกครั้งเวลาเดินดุผลงานที่มาจากฝีมือมนุ้ด เพราะมันมีเสน่ห์ ชิ้นเดียวบนโลก แล้วมีเอกลักษณ์ของคนทำมาก ๆ วันนี้รุ้สึกเดินIFได้ทั้งวัน ตอนไปเดินงานCraftsก็ฟิน อยากแวะคุยกะคนขายทุกบูท ทุกคนดูมีแพชชั่นในสิ่งที่ตัวเองชอบมาก ๆ อยากมีเงินร้อยล้านแล้วเหมาหมด😭👍🏼

ชอบเวลาไปเดินงานอาร์ตอะไรพวกนี้ ศลปบางคนเรารู้จักตั้งแต่ยังเป็นศลปตัวเร้ก ๆ จนวันนึงเวลาออกงาน คิวหน้าบูธยาวโคตร ๆ หรือมีทุนทำของที่ใหญ่กว่าที่เค้าเคยขายไรงี้ บางทีไปเดินละเจอคนใหม่ ๆ อีก ไม่ใช่แค่ศิลปินที่ดีใจหรอกว่ามีคนชอบผลงานเค้าเยอะ ในฐานะแฟนงานก็ดีใจกับพวกเค้าเหมือนกันง่ะ

มันจะมีความเห็นประเภท ถ้าไม่ชอบจะพูดทำไม คนที่ชอบก็มี ให้ดาวน้อยทำไม มันอาจจะดีสำหรับคนอื่น งี้คนอื่นมาเห็นเค้าก็ไม่อ่านสิ ฯลฯ คือชั้นงง เราไม่ได้อยู่บนพื้นฐานความเข้าใจเดียวกันหรอว่ารีวิวคือคหสต.ของคนนั้น คนอ่านรีวิวทุกคนต้องตัดสินใจเอง ทำไมชอบทำเหมือนคนอ่านจะไม่มีวิจารณญาณวะ

ชีวิตคนเรามันสั้น ถ้าพยายามแล้วไม่ใช่ก็อย่าไปฝืน

ไม่อนุญาตให้นำข้อมุลส่วนตัวไปเขียนฟิคนะคะ

หมอสูติรู้แม้กระทั่งไม่ได้มีเพศสัมพันธ์มามากกว่า 3 เดือน เพราะฉะนั้น​อย่าโกหกหมอสู

ชนชั้นกลางห๊วงหวงเนอะ ไลฟ์สไตล์แอ้บ ๆ ตอแหล ๆ ของตัวเอง เปนสิบชาติมึงก็ไม่มีวันเป็นหนึ่งกับพวกupper-classหรอก เอานิสัยพวกมันมาใช้ได้เป็นมือเป็นตีนให้พวกมันได้แต่ก็เอาฐานะของพวกมันมาไม่ได้

ใครๆก้รักผญบ้าแต่รับมือไหวมั้ยก้อีกเรื่อง

แต่ก็นะ หนังสือเล่มที่ไม่ชอบ ยังมีประโยคที่ชอบมากและตราตรึงใจจนทุกวันนี้ ในทางกลับกัน หนังสือเล่มโปรดอาจจะมีบางประโยคหรือบางทัศนะที่เราไม่ชอบ เพราะงั้นอย่าไปซีว่าใครจะชอบไม่ชอบเล่มไหน เราไปอ่านเองให้รู้ดีกว่า explore และทำความเข้าใจมันด้วยตัวเองสนุกสุดละ

งานจะเสร็จมั้ยน้อ 😔

ประเด็นที่วนกลับมาไม่รู้จบสิ้นคือเรื่องการวิจารณ์หนังสือ จริงๆก็เข้าใจcycleนี้นะ เพราะทุกวันล้วนเป็นการdiscuss จากไม่เข้าใจ ต่อต้าน และจะค่อยๆเรียนรู้กันไป แต่อย่างแรกเลยคือ ทุกคนมีความชอบที่ไม่เหมือนกัน เราไม่สามารถเอาความคิดเราเป็นอันดับหนึ่งในจักรวาลได้ แม้แต่เพื่อนสนิท อ่านเล่มเดียวกันบางจุดก็คิดเหมือนกัน บางจุดก็มีมาทะเลาะกัน 5555 มันเป็นเรื่องปกติมากๆ และหนังสือทุกเล่มไม่มีเล่มไหนพูดถึงไม่ได้ ไม่ว่าคนอ่านจะชอบมาก feel bad หรือรำคาญ เราว่าทุกคนพูดได้เพราะมันคือประสบการณ์การอ่านของเรา แต่ที่ไม่ชอบเลยคือคนที่ชอบแทงสวนในพื้นที่ส่วนตัวอะ หรือมาบอกว่าใครโกหก พูดไม่จริง เล่มนั้นไม่สนุกงั้นงี้ คนเม้นสบายใจได้ระบาย แต่คนที่ชอบเล่มนั้นเสียใจนะ จริงๆ เสียใจมากแหละเวลาเจออะไรแบบนี้ แต่เราก็เข้าใว่าหนังสือเล่มนึง ไม่จำเป็นต้องมีคนชอบเหมือนเราเสมอไป สิ่งเราเรียนรู้คือการrespect ไม่ไปทำแบบนี้กับคนอื่น เราดูรีวิวคนอื่นเป็นไกด์ไลน์ ยังไงก็ต้องดูอะ เพราะหนังสือไม่ใช่่ราคาถูกๆ ต้องพิจารณาอย่างถี่ถ้วนทุกครั้งก่อนซื้อ แต่ไม่ใช่ให้รีวิวเขาเป็นทุกสิ่ง ถ้าเราไม่ชอบเล่มที่ซื้อตามรีวิวมาจริงๆ เราก็แค่จัดการตัวเองโดยการรีวิวตามฉบับตัวเองในจุดที่ไม่ชอบ จัดการขายเล่มที่ไม่ชอบไปซะ 🤣

once you start a) wearing oversized and loose clothing, b) cutting your hair short, and c) putting your phone on silent or do not disturb, congrats. there is no coming back from any of these.

สงสัยว่าทำไมเวลาไม่ชอบสำนวนไม่ชอบการใช้ภาษาในงานเขียนแล้วมันดูเปิดกว้างในการวิจารณ์ยากกว่าไม่ชอบสิ่งอื่นวะ มันดูพูดไม่ได้ แต่คือ พูดได้ดิ ถ้ามีสาเหตุที่ไม่ชอบมันขยายความได้อยู่แล้ว ทำบทความแล้วคนไม่ชอบสำนวนกุยังพูดได้เลย แข็งไปเวิ่นไปอ่านละงงตรงไหนก็ว่ากัน

เห็นแล้วก็ได้แต่คิด ใครตัดหญ้าวะ

คิดอะไรไม่ออกบอกพระแม่ธรณีก่อนเลย อธิษฐานกราบลงกับพื้นดินรับรองได้ผล