Alp Emeç

Dergimizin 4. sayısı artık sizlerle! "Cumhuriyet ve Kadın" dosya konulu yeni sayımızda Kemalist Cumhuriyet'in Türk kadınlarına kazandırdıklarını; Türkiye'deki kadın hareketinin tarihini, bugününü ve geleceğini; ülkemizdeki toplumsal cinsiyet eşitliğindeki gerilemeyi; kendi çıkarları için feminist harekete sızan terör uzantılarını ve jineolojinin kökenlerini; Kemalist Devrim içinde Kadının yerini, önemini ve nasıl hep birlikte daha iyi bir Cumhuriyet inşa edebileceğimizi ele aldık. Cumhuriyet ve Kadın dosya konulu 8 Mart sayımız baş yazısı Ebru Eroğlu tarafından olmak üzere, tamamen kadın yazarlar tarafından kaleme alınmıştır ve yazarlarımızın ülkemizdeki tüm kadınlara ve kız çocuklarına armağanıdır. " Toplumuna Yarısını Zincire Vurursanız Kalan Yarısı da Özgür Yaşayamaz "

ABD-İsrail'in saldırılarının ardından Tahran'daki 16. yüzyıldan kalan "Gülistan Sarayı" hasar gördü.

Üçüncü sayımız artık online! Sayımızı, dağıtım noktalarından alamadıysanız veya bulunduğunuz konumun yakınlarında dağıtımımız olmadığı için okuyamadıysanız artık internet sitemizde tamamen dijital olarak erişebilirsiniz. Dördüncü sayımız da çok yakında sizlerle olacak... İyi okumalar dileriz!

Canım babam, bu hayatta benim en büyük rol modelim ve pusulam hep sen oldun. Oğlun olmaktan her zaman iftihar ettim ve hayatımın sonuna kadar oğlun olmanın gururunu omuzlarımda taşıyacağım. Kişiliğin, entelektüelliğin, duruşun, cesaretin ve her şeyinle, senin gibi bir insana “baba” diyebilmek bu hayattaki en büyük ayrıcalığımdı. Elbette bir erkek evlat için “baba” her zaman bir rol modeldir; fakat benim için sen bundan çok daha fazlasıydın. Şimdi sensizliğe, sensiz doğan güneşin altındaki her bir güne nasıl alışacağımı bilmiyorum; fakat en azından seninle birlikte geçirebildiğim her bir saniye için hayatımın sonuna kadar minnet duyacağım. Bu hayattan çok çektin canım babam. Daha sen 8 yaşındayken kendi baban evi terk etmiş, annene ise ağır şizofreni teşhisi konmuştu. Henüz 8 yaşında, anneni ve kardeşlerini geçindirebilmek için başladığın berber çıraklığından itibaren aralıksız çalıştın. Berber çıraklığı, eczane çıraklığı, fotoğrafçı çıraklığı, garsonluk… Çocukluğunda ne iş varsa yaptın. Sen bir çocukluk yaşayamamıştın; ama benim mutlu ve huzurlu bir çocukluk geçirebilmem için hayatın boyunca durmaksızın çalıştın. Güneş alerjin yüzünden hiç güneşe çıkamadın; sıcak bir yaz gününde güneşin altında uzanıp kitap okumanın ne demek olduğunu hiç bilemedin. Çocukluğunda, güneş alerjinle dalga geçmesinler diye sokakta futbol oynamak zorunda kalırken yüzünde oluşan yanıkların izleri hâlâ yanaklarındaydı. Yüzmeyi bile ancak 40 yaşından sonra öğrenebildin. Gençliğinden beri kanserlerle ve sayısız hastalıkla mücadele ettin; ama bu mücadelelerin acısını ve yorgunluğunu hiçbir zaman dışa vurmadın. Milyonda bir görülen o lanet kas hastalığı seni bulduğunda bile isyan etmedin. Bu hayatta en çok korktuğun şey, elden ayaktan düşmek, tekerlekli sandalyeye mahkûm olmaktı; bu yüzden her namazında “Allah’ım beni kimseye muhtaç etme, elden ayaktan düşürme” diye dua ederdin. Sekiz yaşından beri ailesine bakan, kardeşlerini yatılı okulda okurken garsonluk ve eczane çıraklığı yaparak okutan biri için, birine muhtaç olma düşüncesi bile ürkütücüydü. O kazayı geçirdiğin gün bile, annem merdivenlerden çıkarken sana elini uzatmak istemişti; ama sen inat etmiş, onu geri çevirmiştin. Oysa keşke öyle dua etmeseydin, keşke ne olursa olsun biraz daha bizimle kalsaydın, keşke bu kadar erken gitmeseydin demek istiyorum. Ama keşkelerin sonu yok. Yine de seninle geçirdiğim her bir gün için minnettarım. Nitekim bu hayatta ölüm kapını ilk kez çalmamıştı. Örneğin 1990’ların Güneydoğu Anadolu’sunda, terör örgütünün banka soygunlarını araştıran genç ve gözü pek bir mâliye müfettişiyken, son anda gelen bir istihbarat sayesinde pkk’nın suikastından nasıl kurtulduğunu anlatan hikâyeni her defasında soluksuz dinlerdim. Ama maalesef bu kez şeytanın bacağını kıramadın. Bu hayatta çok yorulmuştun babam. Şimdi nurlar içinde yat ve istirahat et. Seni çok özleyeceğiz. Sen her zaman bizim en kıymetlimiz olacaksın ve ben, senin oğlun olmaktan son nefesime kadar gurur duyacağım.

Epstein skandalında öncelikle ülkemizi ilgilendiren kısma bakmak istiyorum. Açıklanan isimler arasında Türk iş insanlarının doğrudan olmasa da dolaylı biçimde adının geçtiğini ve ülkemizdeki bazı kurumların o iğrenç yapıya mail attığını görüyoruz. Ancak kaseti biraz daha geri sardığımızda, alakasını merak ettiğim asıl önemli husus, 99 depreminden sonra ülkemize gelerek çadırkentleri ziyaret eden, çocuklarla fotoğraf çektiren ABD Başkanı Clinton’dur. 6 Şubat Depremi sonrasında Meral Akşener, depremde kaybolan ve kaçırılan kimsesiz çocuklara dikkat çekmişti. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanı Mahinur Özdemir de depremde kaybolan çocukların olduğunu söylemişti. Bu dosyada adaya en çok giden siyasetçinin Clinton olduğu gerçeği göz önünde bulundurulduğunda, o günden bugüne Epstein dosyasının başta depremdeki çocuklar olmak üzere Türkiye ile olası bağlantılarının Türk devleti tarafından tüm detaylarıyla ele alınması gerekir. Kaldı ki dosyada yalnızca çocuk istismarı değil, yetim kızların da adaya götürüldüğüne dair iddialar yer almaktadır. Bunca pislikten (şayet varsa) etkilenen Türk çocuklarının akıbeti nedir?

🎄Matbuat olarak, 2026’nın sizlerin de desteğiyle literatüre bolca katkı sunacağımız ve ilk günkü heyecanla çalışmalarımıza devam edeceğimiz güzel ve verimli bir yıl olmasını diliyoruz. Mutlu yıllar!

Dizgin'in üçüncü sayısı çıktı! Çocuk işçi cinayetleri ve İşçi sahipliğindeki şirketler, Necip Hablemitoğlu ile Mahmut Esat Bozkurt, Kemalist Örgütlenme ve Anti-Kemalizmin kökenleri ve daha fazlası artık sizlerle Dağıtım yerleri çok yakında açıklanacak, İyi okumalar dileriz!

Dizgin'in üçüncü sayısı çıktı! Çocuk işçi cinayetleri ve İşçi sahipliğindeki şirketler, Necip Hablemitoğlu ile Mahmut Esat Bozkurt, Kemalist Örgütlenme ve Anti-Kemalizmin kökenleri ve daha fazlası artık sizlerle Dağıtım yerleri çok yakında açıklanacak, İyi okumalar dileriz!