امــیر

بهمن محصص: من با این کونی‌ها اصلا کاری ندارم. وحشتناک‌ترین کارشون اینه که قدغن بودنِ هموسکسوالیته رو از بین بردن. تموم قشنگی‌اش تو قدغن بودنه؛ در نظربازیِ ما بی‌خبران حیرانند! عروسی چی چیه، این کثافت چیه، وحشتناکه. از مستندِ «فی‌فی از خوشحالی زوزه می‌کشد» - ۲۰۱۳ میترا فراهانی

من برای بازگشت«رضا شاه پهلوی» می جنگم!

لباس همرنگی، قلب یک‌رنگی گاهی یک لباس ساده، از هزار حرف و سخن بیشتر حرف می‌زند. وقتی در جمع #مجاهدین_خلق به هم نگاه می‌کنی، همه در یک رنگ و یک فرم ایستاده‌اند. نه برای نمایش، بلکه برای این‌که بگویند: «ما یکی هستیم.» چرا لباس متحدالشکل؟ در زندگی روزمره، نظم را دوست داریم. پزشک در بیمارستان با روپوش سفیدش، معلم با ظاهر مرتب مدرسه، آتش نشانان با لباس ایمنی، همه را جدی می‌گیریم. چون می‌دانیم این لباس‌ها فقط پارچه نیستند؛ نشانهٔ هماهنگی، آمادگی و احترام به کاری هستند که انجام می‌دهند. مجاهدین هم در مبارزه‌ای طولانی و سخت، همین منطق ساده را انتخاب کرده‌اند. لباس متحدالشکلشان نماد انضباط است؛ انضباطی که بدون آن، در برابر توطئه‌های روزمرهٔ رژیم و فشارهای تبعید، دوام نمی‌آوردند. مثل سربازانی که در یک جبهه ایستاده‌اند و می‌دانند اگر هر کس به رنگ خودش باشد، صف‌شان به‌هم می‌ریزد. زیبایی یک انتخاب جمعی این لباس، انتخاب فردی را از بین نمی‌برد؛ آن را در خدمت هدف بزرگ‌تر قرار می‌دهد. وقتی همه یک‌رنگ هستند، دیگر تفاوت پول، موقعیت یا ظاهر شخصی مهم نیست. همه برابرند در سنگر. زن و مرد، جوان و باتجربه، کنار هم ایستاده‌اند و تلاش‌شان برای یک تحقق یک رویاست: « ایران آزاد» این همان چیزی است که در تاریخ همه جنبش‌های بزرگ دیده‌ایم: از ارتش‌های آزادی‌بخش تا تیم‌های ورزشی قهرمان. وقتی هدف مشترک باشد، ظاهر مشترک هم زیبا می‌شود. لباس مجاهدین نه اجبار کور، بلکه نشانهٔ آگاهی و تعهد است؛ تعهدی که می‌گوید «من برای آزادی ایران، حتی ظاهر خودم را هم در خدمت این راه گذاشتم.» وقتی سؤال، بهانه می‌شود بعضی‌ها می‌پرسند: «چرا لباس متحدالشکل؟» جواب ساده است: چون مبارزه‌شان جمعی است. اگر در ارتش، بیمارستان یا حتی تیم فوتبال لباس واحد عادی است، چرا وقتی نوبت به کسانی می‌رسد که سال‌هاست با دیکتاتوری شیخ و شاه می‌جنگند، ناگهان همین لباس مشکوک می‌شود؟ جوابش را خودشان هم می‌دانند. مشکلشان با لباس نیست. مشکلشان با همان انضباط، استقامت و تشکیلاتی است که مجاهدین را زنده نگه داشته. تشکیلاتی که در سخت‌ترین شرایط، پرچم «آزادی» را پایین نیاورده. کلام آخر لباس متحدالشکل مجاهدین، فقط پارچه نیست. داستان یک ارادهٔ جمعی است. داستان مردمی است که گفته‌اند: «تا آخرین نفس، کنار هم، یک‌رنگ، برای ایران.» در دنیایی که همه چیز پراکنده و فردی شده، این یک‌رنگی، جلوه‌ای از زیبایی تعهد و فداکاری است. لباسی که نه تنها بدن را، که قلب‌ها را نیز به هم نزدیک‌تر می‌کند. این همان مجاهدینی هستند که با همین نظم و همین ظاهر، سال‌ها ایستاده‌اند و هنوز هم ایستاده‌اند. و این ایستادن، زیباترین لباسی است که می‌توان به تن تاریخ پوشاند. ✊🇮🇷

🇵🇰Pakistan just opened 6 land corridors to Iran. 6 overland routes from Karachi and Gwadar straight to the Iranian border Gabd, Taftan, multiple variants. 3rd country goods can now transit Pakistan to Iran by truck under customs oversight. 3,000+ containers were sitting stranded in Karachi, unable to sail because of Hormuz. They now have a road. Pakistan presents this as trade policy. The effect is strategic: it punches a hole in the economic logic of the US naval blockade. The blockade controls the sea not the Karakoram Highway. Oil and bulk energy flows are still choked trucks can't replace tankers at that scale. But machinery, consumer goods, industrial inputs, and 3rd-country cargo can now reach Iran overland. These corridors can carry Chinese or other foreign goods into Iran under Pakistani transit rules. Every country that trades with Iran and doesn't want to pick a side is watching. The naval blockade is still the dominant pressure. But it just got flanked.