Flying_Flower

Bu olayın ilk duyulduğu anda ben de çoğunluk gibi “intihar” olabileceğine ihtimal vermedim, hatta Epstein vakasına benzer şekilde “üstünü örtmek isteyen karanlık bir ekip” olabileceğini düşünerek bu minvalde tweetler atmıştım. Ancak anne ile çocuğun taksiyle Zeytinburnu sahiline yalnız başlarına gittiğine dair video ile kurumsal kayıtlarla açıklamalar, hastane raporları ve tedavisinde yer alan klinik raporlarla dava süreci detayları önüme serildikçe resmen şoke oldum. Zira mesele çok tanıdık bir psikiyatrik durum gibi duruyordu. Durumun çok hassas olduğunu ve bu yazacaklarımın bu hassasiyete bağlı gelişen haklı öfkeyi bana yöneltebileceğini biliyorum. Ancak bir anne ile çocuğunun ölümüne yol açan böylesi önemli bir psikolojik durum hakkında düzeltme yapmadan duramayacağım. Daha önce benzer 6 vakayı korumak için verdiğim mücadele ve Marmara Üniversitesi bünyesinde çalışırken tedavisinde başarısız olduğum benzer bir vakayı düşünerek bu durumu incelerken çok daha derin bir empati ve sorumluluk hissettim. Ancak başta derin bir öfke ile nasıl koruyamadınız diye kızıp intihar olmadığını düşündüğüm tablo, klinik ve kurumsal verilere ulaştığımda, bunun tipik bir “Munchausen by proxy sendromu” olduğu kanaatine varmama yol açtı. Munchausen by Proxy Sendromu, Birincil bakım veren (çoğunlukla anne), çocuğunda gerçekte mevcut olmayan veya abartılan fiziksel/psikolojik semptomlar üretir, sürdürür veya dramatize eder. Genelde annenin çocukluk çağı travmatik yaşantılarıyla bilinçdışı çatışmalara dayanır ve psikolojik yara dolaylı olarak tamir edilmeye çalışılır. Yani anne kendi çocukluğunu tamir etmeye çalışır. Böylelikle çocuk, annenin kendi acılarının vekil kurbanı haline gelir. Literatürde ölümcül seyir riski %6-10 civarındadır; en ağır formlarından biri “extended suicide” (genişletilmiş intihar) tablosudur. Bu olayda Munchausen by Proxy tanısını Güçlendiren Temel Bulgular 1.⁠ ⁠Beş yıldır süren hastane süreçleri: Sürekli yeni şikayetler, belirtilerle hastane yatışları ve eksik kalan değerlendirmelerle aniden bu süreçleri yarım bırakan tutumlar. 2.⁠ ⁠Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı’nın başından beri yoğun ve somut müdahaleleri: Bakanlık, olayın ilk günlerinden itibaren davaya taraf olmuş, İstanbul Anadolu 2. Çocuk Mahkemesi kararıyla çocuğa “Sağlık ve Danışmanlık Tedbiri” uygulamış, sağlık kontrollerini takip etmiş ve tedavi sürecini aksatmamak için sistematik çaba göstermiştir. - 13 Şubat 2026’da çocuğun Koç Üniversitesi Hastanesi’ne anne ile temasa geçen bir kişi tarafından yatışı organize edilmiş, - Koç Üniversitesi Hastanesi Sağlık kurulu raporunda yatılı psikiyatrik tedavinin gerekli olabileceği belirtilmiş, - Ankara’ya sevk planlanmış, bakanlık çocuğun psikiyatriye yatışı için planlama gerçekleştirmiş ancak anne hastaneden ayrıldığı için sevk gerçekleştirilememiş, -İlhan Varank Araştırma Eğitim Hastanesi’ndeki çocuğu düzenli görmekte olan oyun terapisti ile beraber evde çocuk ile tekrar temas kurulmaya çalışılmış ve anne çocuğun hastaneye yatışı ve kendi psikiyatrik durumu ile ilgili işbirliğine ikna edilmeye çalışılmış, - 2 Mart 2026’da çocuğun sağlık durumunun risk altında olduğu değerlendirilerek acil koruma kararı çıkartılmış ve adli makamlara intikal ettirilmiştir. Buna rağmen anne, her kritik aşamada (tanı tam konmak üzereyken, yatış önerisi geldiğinde, sevk planlandığında) ilgili sağlık kurumuyla ilişkisini kesmiş, önerilen tedavi ve sevkleri reddetmiştir. En son Koç Üniversitesi Hastanesi’nde çocuğun burundan (nazogastrik beslenme) beslenme süreci gerçekleşirken 22 Şubat gecesi annenin çocuğun burnundan NG’yi söküp hastaneden çıkmaya kalkmıştır. Bu davranış, MBP literatürünün en tanı koydurucu özelliğidir: Gerçek teşhis ve tedavi sürecinden sistematik kaçınma. (Devamı aşağıda)

hayatım boyunca birebir tanımadığım kimseden nefret etmemiştim. eden insanları da hiçbir şekilde anlamıyordum, şimdi anlıyorum. çünkü bu kadını ilk gördüğüm andan beri ondan nefret ediyorum. her yayınını da kendimi tutamıyorum izliyorum, geçen kolundaki dövmeleri de gösterdi. gözlerinize inanamazsınız. hiç hoşuma gitmedi. beynim bu kadını kategorize edemiyor. onu görünce error veriyor ve hiçbir şey düşünemiyorum. sadece kitleniyorum ve stres oluyorum. onu tanımıyorum ve ondan nefret ediyorum. bu bir ilk, ilginç bir deneyim ve gerçek.

gariban tweetleri atarken aslında ben