PMRI post mortem

The Świętokrzyska Brigade (Polish: Brygada Świętokrzyska, “Holy Cross Brigade”) was a collaborationist unit of the Polish National Armed Forces during World War II. It was formed by Polish ultranationalists, embraced Dmowski’s nationalist ideology, and openly cooperated with Nazi Germany. The brigade became known for its antisemitic rhetoric and direct-action campaigns. In 1943, the underground newspaper Szaniec described the goals of the National Armed Forces as follows: “We are convinced that no German or Jew, no Ukrainian or Lithuanian, can be a full-fledged citizen of the future Polish state. (…) We must decisively reject the absurd idea of civic equality. (…) Jews, as a foreign element that is unquestionably hostile and incapable of assimilation, must be completely removed.” The Świętokrzyska Brigade fought alongside the Third Reich as part of Hitler’s military forces, continuing even after Hitler’s death and remaining in combat until May 5, 1945. On September 15, 2017, the Polish Sejm unanimously adopted a resolution commemorating the 75th anniversary of the National Armed Forces (NSZ) and specifically honored the Świętokrzyska Brigade. On February 17, 2018, Polish Prime Minister Mateusz Morawiecki laid a wreath and lit a candle at the graves of soldiers of the Świętokrzyska Brigade. And these are the people who lecture us and try to tell us whom we may or may not honor, while criticizing the UPA, which actually fought against the Nazis? Author: Дмитро Полюхович

Jest jeszcze jedna rzecz w tej całej awanturze ukraińskiej. Mental Polaka jest szlachecki, my mamy zakodowane wielkopańskie maniery. Polak jak coś daje to z serca i gestem szczerym. Czujemy, że w potrzebie trzeba komuś pomóc. Stąd był ten narodowy zryw w 2022, który w żadnym innym społeczeństwie nie byłby możliwy. Do tego dochodzi katolicyzm. Ukrainiec zaś ma mental batożonego chłopa, uniżonego w potrzebie, hardego gdy może. On weźmie wszystko i nisko się skłoni gdy musi, a gdy nie musi to opluje. Po prostu taka jest natura chłopska. Nie ma tu gestu, nie ma współczucia. Jest koryto i własny interes. Postawę altrusistyczną uważa za frajerstwo i idzie "drżeć łocha". To jest podglebie wszystkiego.

⭕ Ukraina buduje swój mit. Robi to bardzo skutecznie. W oczach wielu (również tutaj w Polsce) jest Prometeuszem nowoczesnej wojny. Jej miltech, jak niektórzy zdają się sądzić, został wręcz ulepiony z czystego czarnoziemu. Po prostu cud. Ukraina tak się sprzedaje. Tylko od naszego rozsądku zależy, czy kupimy takie bajki. ⭕ Prawda jest taka, że Ukraina od 2022 roku prowadzi wojnę, której na razie nie może wygrać, i jest całkowicie uzależniona od pomocy oraz technologii państw zachodnich. Sprzedaje swoje pola bitwy, na których giną Ukraińcy, aby przyciągnąć zachodni kapitał. To nie jest wzór do naśladowania! Cała nasza polityka powinna być nastawiona na to, abyśmy nigdy nie znaleźli się w takiej sytuacji jak Ukraina; abyśmy nie musieli kupczyć polskimi polami bitew. Koszty mitologicznego obrazu świata są dotkliwe. Brakuje nam zimnej krwi. ⭕ Najgorszy scenariusz jest taki, że Polska politycznie przegra wojnę na Ukrainie. W pamięci zapada, kto był po słusznej stronie na końcu wojny, a nie na jej początku. Niemcy w ostatnich miesiącach bardzo się zbliżyły do Ukrainy. Mają do przykrycia lata współpracy z Putinem. Nikt nie będzie pamiętał hełmów wysyłanych na początku wojny, z których tak się śmialiśmy. W pamięci zapadnie ich obecne wsparcie. Nie sądzę również, aby kraje zachodniej Europy zrozumiały, co wydarzyło się na Wołyniu. Dla nich to jakieś dziwne sprawy między Słowianami. Nieważne, kto zaczął, macie się pogodzić. ⭕ Nie jestem również przekonany, że to wszystko jest wyrazem głupoty Zełenskiego. Jeżeli w optyce Zachodu Polska stanie się państwem, które sprawia kłopoty, to skorzystają na tym Niemcy, ale również Ukraina, która może zacząć być postrzegana jako duchowy lider tej części Europy. Niemcy, jak powiedziałem, mają dużo do przykrycia - "niewdzięczni Polacy" będą im na rękę. ⭕ Na koniec: ja nie mam pretensji do Ukraińców ani do Niemców. Każdy gra w swoją grę. Mam pretensje do części Polaków, że cały czas lubią grać w cudze gry. ⭕ Popieram te głosy, które mówią, że w sprawie przystąpienia Ukrainy do UE powinniśmy na razie stanąć okoniem. Order Orła Białego powinien być przyznawany jeden na kadencję prezydenta, a nie jeden "na dzień". ⭕ Najbardziej Zełenskiemu powinni podziękować miliony Ukraińców w Polsce. Szkoda też ukraińskich dzieci w polskich szkołach, bo one niczemu tutaj nie są winne. To nimi Zełenski zahandlował w imię swoich interesów politycznych.

If I can add my two cents, I think true historical reconciliation requires symmetry. Over the years, Ukrainian presidents have repeatedly asked for mutual forgiveness for the Volhynia massacres using the formula, "we forgive and ask for forgiveness." Today, Ukraine's exhumation moratorium is completely lifted, with joint archaeological teams actively operating across western Ukraine under newly issued state permits. Yet, the diplomatic lens remains entirely asymmetrical. Poland has never formally apologized for centuries of colonization, an era its historiography still romanticizes as a multi-ethnic "golden age." Nor has there been an apology for the brutal 1930 Pacification Campaign, which the state still frames as a justifiable police action against saboteurs. Even Operation Vistula (1947) - the forced deportation of over 140,000 Ukrainians, remains deeply contested. While the Polish Senate condemned it in 1990, the Sejm never did. Adding to the friction, Poland’s Institute of National Remembrance (IPN) recently ruled the deportations were merely a "preventive and protective" measure, not a crime against humanity. Similarly, there has been no formal apology for the estimated 10,000 Ukrainian civilians killed by Polish underground units in wartime reprisals. These tragedies are consistently framed as wartime defense, with Warsaw refusing to categorize them symmetrically with Ukrainian nationalist actions. Maintaining this rigid, asymmetrical stance presents severe long-term security risks. While Ukraine is fighting for its survival, creating new history, and forging a fresh pantheon of modern heroes on the battlefield, Poland risks locking itself into a structurally stagnant narrative that feeds entirely on past victimhood. Allowing national identity to be defined by historical score-settling rather than future-oriented leadership only jeopardizes Poland's own security buffer and plays directly into russia's strategic goal of fracturing Western unity.