همزمان درس خوندم و سرکار رفتم که بعد چند سال زندگیم تغییر کنه و به خودم افتخار کنم
پیشه دوستام که بودم فهمیدم کاش هیچوقت انقد تلاش نمیکردم…
کاش مستقیم میرفتم دانشگاه، کاش بابام خرجمو میداد
شاید یه ذره مثل اینا خوشحال بودم و دغدغه قسط و تعدیل شدنمو نداشتم
نمیدونم چطوری بگم ولی جدی یه زندگیه نرمال میخوام،
برم سرکار
برم کوه
برم با دوس پسرم مسافرت
برم باشگاه
برم زبان جدید یاد بگیرم
و استرس نداشته باشم
ینی کلا “استرس” تو زندگیم معنی نداشته باشه