cha

ถ้ามีคนถามว่า มึงว่าคนนี้ราศีอะไร ถ้าเหี้ย เลว ๆ ดอกทอง ชั่ว คิดถึงแต่ตัวเอง พูดมาก ปากหมา กุให้ เจมิไน ถ้าดูเป็นคนดี แต่จริง ๆ ทำดีหวังผล ทำเพราะคนอื่นจะได้ทำกลับ กุให้ แคนเส้อ ถ้าเปนบ้ากับตัวเอง คิดว่าทุกคนต้องสนใจ ทุกคนพุดถึงตัวเอง เปนโรค main character syndrome กุให้ ลีโอ

ไม่เป็น 4 books แต่เป็นสำนักพิมพ์เลย คือมันเป็นสไตล์งานเขียน สนพ.เขาแหละ แต่นี่ไม่ค่อยชอบ มันเหมือนยำรวมโพสและทวีตเกิน มีบ้างที่ชอบของบาง นข.และบางเล่มที่อยู่ใน สนพ.นั้น เขาไม่ผิด ชั้นไม่ผิด ลางเนื้อชอบลางยาแค่ชั้นไม่ชอบ

ก็คนทั่วไปเลยล่ะ ตัวเองทำอุบาดกับแม่ใครลูกใครได้หมด แต่พอแม่ตัวเองโดนหัวร้อนเลย นี่แหล่ะมนุษย์

พ่อคนเก่งที่สุดในโลก

ชอบซีนนี้มาก หลานโกรธที่เห็นปู่ซึมเพราะรู้ว่า มีอาจารย์ boomer ความคิดคับแคบ ล้าหลังมาด่าว่านิยายปู่มันทำให้วงการตกต่ำ ทั้งที่ไม่เคยอ่าน เจอวัยรุ่นถอนหงอกเป็นไง เอานิยายให้อ่าน บอก “โลกเดี๋ยวนี้ เปิดกว้างแล้วจารย์ อย่าแช่แข็งวรรณกรรมไว้แค่ในยุคตัวเอง มาสนับสนุนนักเขียนรุ่นใหม่ วงการไปได้อีกไกลแน่ ถ้าเปิดใจมากขึ้น งานวันนี้(แจกลายเซ็น)คนก็อาจจะเยอะกว่านี้ก็ได้ครับ” “ไม่ได้หวังว่าจะชอบ แต่หวังว่าจะเข้าใจคุณค่านิยายวายขึ้นมาบ้างนะครับ” ซี๊ดปากมาก เริ่ดดดดด👏🏻 แต่ดีที่พอโดนเตือน รับฟัง และยังยอมอ่าน #คุณปู่วุ่นYหลานชายYวุ่นEP9

ไม่รู้ว่าตอนนี้พี่ extern คนนั้นไปเป็น intern ที่ไหนแล้ว แต่ขอให้มีชีวิตที่ดีนะ 🥺🤍🤍

ถ้าชั้นเรียนจบ ชั้นจะให้เครดิต 25% กับพี่ extern คนนั้น อีก 25% ให้คุณเอม aimmuno ไอดอลชั้นเลยล่ะ y y

ผมดูทนายปีศาจเพราะพล็อต พล็อตที่ว่า :

ทนายปีศาจ สนุกที่สุดตั้งแต่เคยดูซีรี่ส์ไทยมา ขนาดคาดหวังแล้วยังดีเกินคาดหวังไปอีก บางคดีดูการซักพยานแล้วต้อง pause ไว้ก่อน นั่งพักทำใจก่อน คดีในเรื่องแต่ละคดีเหมือนไปนั่งดูการตัดสินจริงๆ(มารู้ทีหลังว่าคดีจริงเพราะส่องแท็ก) ทุกการแสดงในเรื่องสมูธมาก แม้แต่ตัวละครเล็กน้อยๆ (ต่อ)

เรื่องโรแมนติกมันจะง่ายถ้ามีเงินน่ะ 🥲

คนที่พูดว่าคนเราหน้าสดสวยก็ไม่ต้องแต่งหน้าแล้ว บำรุงหน้าให้ดีดีกว่าแต่งหน้าปกปิด อืม ถ้ามึงจะมีแนวคิดจืดชืดขนาดนี้ก็ไม่น่าจะเข้าใจว่าการแต่งหน้าก็เป็นศิลปะอย่างนึงที่ express ตัวตนคนแต่ง

ส่วนตัวคิดว่านิยายที่เราซื้อมาเอง อ่านแล้วจบไม่จบชอบไม่ชอบก็มีสิทธิ์ติชมได้100% อยู่แล้ว แต่ต่างคนก็ต่างความชอบ แค่อย่าไปตัดสินคนอื่นก็พอ

เล่าขำๆ นี่สายเขียนบทวิจารณ์เวทีรางวัล ตอนได้รางวัลยังเคยถูกวิจารณ์กลับเลยว่า พวกนักวิจารณ์ไม่ได้สร้างสรรค์งานใหม่ ที่วิจารณ์แง่ลบเพราะมีไบแอส ทำให้นข/สนพเสียกำลังใจ ทั้งที่เราวิจารณ์โดยใช้ทฤษฎีในกรอบวิชาการ แล้วจะเกิดได้มั้ยวัฒนธรรมก.วิจารณ์ ได้แหละ โดนด่าแต่จะเขียนต่อ🫩

sometimes i just need to sit in the sun about it

พูดถึงทวีตนึงที่เห็นผ่านตาแต่มะได้รี 😂

แต่บางครั้งเราก็ต้องกล้าจะถูกเกลียด กล้าจะถูกแคนเซิลเหมือนกัน ลูกค้าแบบนั้นมันก็มีทุกประเทศอยู่แล้ว ถ้าจะมากลัวในสิ่งที่เป็นพื้นฐานมากๆ จนไม่รับคำวิจารณ์ มันก็ไปได้ไม่ไกลกว่านี้หรอก ก็อยู่ได้แค่นั้นแหละ

รุ้สึกตาเปนประกายและฟรินทุกครั้งเวลาเดินดุผลงานที่มาจากฝีมือมนุ้ด เพราะมันมีเสน่ห์ ชิ้นเดียวบนโลก แล้วมีเอกลักษณ์ของคนทำมาก ๆ วันนี้รุ้สึกเดินIFได้ทั้งวัน ตอนไปเดินงานCraftsก็ฟิน อยากแวะคุยกะคนขายทุกบูท ทุกคนดูมีแพชชั่นในสิ่งที่ตัวเองชอบมาก ๆ อยากมีเงินร้อยล้านแล้วเหมาหมด😭👍🏼

ชอบเวลาไปเดินงานอาร์ตอะไรพวกนี้ ศลปบางคนเรารู้จักตั้งแต่ยังเป็นศลปตัวเร้ก ๆ จนวันนึงเวลาออกงาน คิวหน้าบูธยาวโคตร ๆ หรือมีทุนทำของที่ใหญ่กว่าที่เค้าเคยขายไรงี้ บางทีไปเดินละเจอคนใหม่ ๆ อีก ไม่ใช่แค่ศิลปินที่ดีใจหรอกว่ามีคนชอบผลงานเค้าเยอะ ในฐานะแฟนงานก็ดีใจกับพวกเค้าเหมือนกันง่ะ

มันจะมีความเห็นประเภท ถ้าไม่ชอบจะพูดทำไม คนที่ชอบก็มี ให้ดาวน้อยทำไม มันอาจจะดีสำหรับคนอื่น งี้คนอื่นมาเห็นเค้าก็ไม่อ่านสิ ฯลฯ คือชั้นงง เราไม่ได้อยู่บนพื้นฐานความเข้าใจเดียวกันหรอว่ารีวิวคือคหสต.ของคนนั้น คนอ่านรีวิวทุกคนต้องตัดสินใจเอง ทำไมชอบทำเหมือนคนอ่านจะไม่มีวิจารณญาณวะ