azi
2.1K posts
@north_light_poi افتخار سالوادور (آلمادوار) از دل دردهاش اومده بیرون. انگار که درد و افتخار دو روی یه سکه باشن. البته که خیلی وقتها هم فقط بیمعنا رنج میبریم، بیاینکه افتخاری در کار باشه. اونوقت میشه پرسید اصلاً خود زندگی به رنجش میارزه؟
فارسی
@Azadehsetsuko و فیلم سوال کلیدیای رو مطرح میکنه: آیا افتخار به همهی اون رنجها میارزید؟
من به خوش بینی شما نیستم.
فارسی
نمیدونم اثر جوونی بود یا چیز دیگه، ولی منِ نه چندان کتابخوان سالها پیش یک روز «ابله» رو گرفتم دستم و واقعاً تا تموم نشد نتونستم بذارمش زمین. ۲ جلد کتاب رو در عرض دو، سه روز خوندم و تموم شد. و راستش، میتونم بگم شگفتانگیزترین تجربهم از مطالعهٔ یک کتاب تا به امروز همونه.
Aylar@Aylarazaari
می خوام برم سراغ ادبیات روس،برای شروع چه کتابی رو پیشنهاد می کنید؟
فارسی
@Azadehsetsuko منو نميگي اولين جلسه رو ديروز انجام دادم امروز دوتا پسرا سرما خوردن خودم نخوابيدم از ديشب تا الان جنگ هم شد 😂ولي خوش گذشت اون يه ساعت
فارسی
@NikiiSaberi پس چی 😂 دیگه بین تمرین و پیادهروی سر کار هم مجبور نیستم برم 😂😂
فارسی
@Azadehsetsuko عوضش خوش میگذره😁جنگ قبلی زیر صدای جنگنده پارشاد میشدیم،با بچه ها حدس میزدیم b2 بود یا b1blancer,اینقدر کیف میداد🤣🤣
فارسی
@Azadehsetsuko 😅😅
لطفا به اینفو پیام بده هزینه رو عودت بدیم،
داشتیم زندگیمون و میکردیم که تو ثبت نام کردی 😂
فارسی
@Azadehsetsuko بعد از جنگ و تجربه آوارگی، تا حد امکان میخوام خونه باشم
فارسی
@ShirinRtp چه خوب که نوشتین. یاد شعر شاملو افتادم:
ابلها مردا، عدوی تو نیستم من، انکار توام. انگار شاملو خیلی کوتاه داره همین حرف لکان رو میزنه.
فارسی
بند سوم و آخر:
اما براندازیِ واقعی از نگاه لکان زمانی رخ میدهد که خودِ مختصات میل دگرگون شود؛ یعنی سوژه دریابد که بسیاری از امیالش در اصل «میلِ دیگری» بودهاند. انسان غالباً آنچه را میخواهد، چونان چیزی میخواهد که دیگری خواسته یا مطلوب دانسته است. بنابراین رهاییِ حقیقی نه در بیشرمی، بلکه در گسستن از این زنجیرهٔ میلِ تحمیلشده رخ میدهد.
اینجاست که مفهوم «هیستری» اهمیت پیدا میکند. لکان برخلاف معنای رایج و تحقیرآمیزِ واژهٔ هیستری، ساختار هیستریک را جایگاهی بالقوه انتقادی میداند.
فرد هیستریک، بر خلاف فردِ بیشرم، ادعای آزادی کامل ندارد؛ بلکه شکاف، نابسندگی و تناقض را آشکار میکند. او انسجامِ دروغینِ قدرت را برهم میزند، زیرا اجازه نمیدهد «دیگری بزرگ» خود را کامل و مطلق جا بزند.
در مقابل، فردِ بیشرم اغلب تصور میکند با شکستن تابوها آزاد شده، حال آنکه هنوز برای دیدهشدن، شوکهکردن یا بهرسمیت شناختهشدن، به همان دیگری وابسته است. او همچنان در طلبِ نگاهِ قدرت است؛ حتی وقتی به آن توهین میکند.
به همین دلیل، از منظر لکانی، بسیاری از اشکال معاصرِ رادیکالیسم فرهنگی ممکن است در نهایت کاملاً بیخطر باشند؛ چون ساختار نمادین را تغییر نمیدهند، بلکه فقط هیجان و تنوع تولید میکنند.
براندازیِ اصیل نزد لکان لحظهای است که:
-سوژه از فانتزیِ ایگوی خود عبور کند،
-میلِ خود را از میلِ دیگری تفکیک کند،
-وشکافِ بنیادینِ نظم نمادین را بپذیرد.
و در واقع به زبانی مثالی:
این چرخهٔ باطل (این بازی) را بهم بزند.
این فرآیند نه نمایشی است، نه لزوماً پرسروصدا، و نه الزاماً همراه با ژستهای بیپروای اخلاقی. چهبسا کاملاً خاموش، دردناک و درونی باشد؛ زیرا مستلزم مواجهه با خلأِ درونِ سوژه است، نه صرفاً شکستنِ قواعد بیرونی.
سعی کردم به سادهترین بیان تفاوت #بیشرمی در کنشهای روزمره یا در واقع واکنشهای روزمره که همینجا در توییتر زیاد میبینیم را بر اساس یک پروژهٔ فکری در حد کمال بنویسم که خاستگاه و منبعی شد برای مطالعات و نظریات اخلافی چون اسلاوی ژیژک، ژان بودریار و گی دبور که دربارهٔ جذب شدن شورش در سرمایهداری اندیشهورزی کردهاند.
#شیرین_رستگارپور
🏴شیرین رستگارپور@ShirinRtp
مطلع: لکان گزارهای نقل به مضمون دارد: هیچ براندازیای در بیشرمی نیست! این گزارهٔ منسوب به ژاک لکان را باید در بستر کل پروژهٔ روانکاوی لکانی فهمید: پروژهای که میکوشد نشان دهد انسان نه موجودی «آزاد و خودبنیاد»، بلکه سوژهای گرفتار در زبان، میل و ساختارهای نمادین است. از این منظر، بسیاری از آنچه در جهان معاصر «ساختارشکنی»، «رادیکالیسم» یا «شورش» خوانده میشود، در حقیقت صرفاً نوعی ژستِ نمایشیِ ایگو است؛ ژستی که خودِ نظام قدرت آن را پیشاپیش هضم و مدیریت کرده است. برای فهم این نکته، باید سه ساحت مشهور لکان را که پیش از این اشاره کردم به یاد آورد: •امر خیالی (Imaginary) •امر نمادین (Symbolic) •امر واقع (Real) بیشرمی معمولاً در سطح «خیالی» رخ میدهد: نمایشی از تخطی، ژستِ آزادی، شکستن تابو، بدننمایی، هنجارشکنیِ زبانی یا اخلاقی. اما این اعمال مادامی که زبان و دالهای حاکم تغییر نکردهاند، ساختار را متزلزل نمیکنند. سوژه فقط نقشی تازه در همان صحنه بازی میکند. لکان دقیقاً به همین دلیل از «فانتزیِ عصیان» سخن میگوید. سرمایهداری متأخر و فرهنگ رسانهای حتی از بیشرمی تغذیه میکنند. نظام امروز نهتنها از تابوشکنی نمیترسد، بلکه آن را به کالا تبدیل میکند. رسوایی، برهنگی، شوک اخلاقی، توهین، اعترافهای افراطی و ژستهای ضدهنجار، اغلب به بخشی از اقتصاد توجه بدل میشوند. در چنین وضعی، بیشرمی دیگر تهدید نیست؛ سوختِ ماشین است. از این منظر، میتوان گفت: «جامعهٔ مدرن از سوژه نمیخواهد مطیع باشد؛ میخواهد از فرمانِ لذتبردن اطاعت کند.» این همان چیزی است که لکان و بعدها اسلاوی ژیژک بر آن تأکید میکنند: ابر-منِ مدرن دیگر فقط نمیگوید «لذت نبر»؛ بلکه میگوید: «لذت ببر، تابو بشکن، متفاوت باش، بیپروا باش!» و دقیقاً همینجا بیشرمی میتواند به عمیقترین شکلِ انقیاد بدل شود. در این دستگاه فکری، تفاوت مهمی میان «عصیان» و «براندازی» وجود دارد. عصیانِ ناشی از بیشرمی هنوز اسیر رابطهای دوگانه با قانون است: •قانون را انکار میکند، •اما همزمان از همان قانون تغذیه میکند. مثال نوجوانی که تمام هویتش را بر «خلافکردن» بنا کرده است؛ او هنوز در مدار همان اقتداری میچرخد که علیهاش شوریده. قانون همچنان مرکز ثقلِ روان اوست. ادامه دارد….
فارسی
۱۸ اسفند بود. داشتیم میرفتیم ختم. از خروجی امامعلی که پیچیدم تو رسالت، اول صدای شلیک پدافند اومد و بعد صدای انفجار. صدا خیلی بلند و نزدیک بود. وحشت کرده بودم و نمیدونستم چه غلطی بکنم؛ نگه دارم یا نه. جلوتر که رسیدم ماشینها از موج انفجار زده بودن به هم. مجیدیه رو زده بودن.
فارسی
azi nag-retweet
«زندگی چیست؟ خود را بیدار و سیر و سلامت نگه داشتن و خوشدلانه به کار گماشتن. خود را زیبا و مقبول جلوه دادن به قصد مهر طلبیدن و عشق ورزیدن. زندگی چیست؟ خود را بیهوش به خواب سپردن به این امید که فردا یادش نباشد این چرخهی منحوس چقدر تکراریست.»
— از کوچههای تکریت، نجیب احمد نظیر
فارسی
چون عصرش میخواستم برم خونهی مامانبزرگم مهمونی، دامن پوشیده بودم زیر مانتو. زنگ زدن برام شلوار آوردن🤣🤣🤣 کلاس اول دبستان بودم.
🇦🇷𓂀@pvrisatb
بامزه ترین دلیل احضار والدینتون از طرف مدرسه چی بوده ؟
فارسی