Zero

اکنون باید مردم ایران را مسلح کرد.

دوتا انسان توی تاریخ معاصر باخت سنگین دادن از ساده لوحی و بهش افتخار هم میکردن:شاپوربختیار به نخست وزیری و ابوالحسن بنی صدر به ریاست جمهوری شون مغرور و مفتخر بودند و هر دو از خمینی رکب خوردن‌.

“Yes we are Arab worshippers! Cyrus is NOT ‘great’! Great is the name of Ali!” Khamenei supporters are back at it with disrespecting Iranian people’s heritage

قبل از اینکه بپرسیم کی جمهوری اسلامی فرو میپاشه، باید بپرسیم چرا هنوز فرونپاشیده. بسیاری از تحلیل‌ها فرض می‌کنند که تخریب زیرساخت، تحریم، یا فشار نظامی خود به‌ خود به فروپاشی سیاسی منجر میشه. این فرض به چند دلیل اشتباهه. یکم: ستون اصلی بقای ج.اسلامی «انسجام دستگاه سرکوب»ه. تا زمانی که زنجیره فرماندهی، وفاداری نیروهای امنیتی، و هسته مرکزی قدرت حفظ بشه، حکومت میتونه در چنین شرایطی دوام بیاره. سپاه پاسداران نه فقط یک نیروی نظامی، بلکه یک امپراتوری اقتصادی است. حدود نیمی از اقتصاد ایران از بنادر گرفته تا کشاورزی، نفت و بسیاری از صنایع رو کنترل میکنه. این میزان از تسلط روی چنین منابع عظیم پولی، وفاداری و تلاش برای حفظ حکومت رو تضمین می‌کنه. صدام حسین هم دستگاه امنیتی چندلایه‌ای داشت منتها صدام وفاداری رو بر پایه پیوندهای قبیله‌ای بنا کرد، جمهوری اسلامی اون رو با امتیازات اقتصادی برای سپاه و طبقه روحانیون جایگزین کرد. دوم: محاسبه هزینه. چیزی که در یک دموکراسی میتونه بحران مشروعیت ایجاد کنه (قحطی، کشته شدن معترضان، ویرانی زیرساخت و ...)، در یک ساختار ایدئولوژیک مثل ج.اسلامی به عنوان «هزینه مقاومت» بازتعریف میشه. مرگ نه شکست، بلکه شهادت نامیده میشه. ویتنام در جنگ با آمریکا نزدیک به یک میلیون کشته داد. عددی که آمادگی‌اش برای پذیرش، از درک فرماندهان آمریکایی خارج بود. آمریکا جنگ رو با معیار هزینه-فایده خودش می‌سنجید. ج.اسلامی هم با وجود ضربات مهلکی که به زنجیره فرماندهی‌ش و زیرساخت‌های کشور وارد شده، هنوز معتقده جنگیدن از تسلیم ارزون‌تر تموم میشه. سوم: زمان به عنوان سلاح. سیستم آمریکایی در برابر زمان حساسیت بالایی داره. رسانه‌ها، نظرسنجی‌ها، جنجال‌های سنا و کنگره و برنامه‌های انتخاباتی، همه عقربه‌های ساعتی هستند که به نفع ج.اسلامی در حرکتند و حکومت میدونه فقط باید در مقابل این سلاح دوام بیاوره. اگر سریع سقوط نکنند، کم‌کم تفسیر واشنگتن از «پیروزی» تغییر می‌کنه تا ماموریت رو تمام‌ کنند. استراتژی ویتنام هم همین بود که جنگ رو به آزمون اراده تبدیل کرد، نه آزمون قدرت. هدف این بود که آمریکا رو از نظر روانی فرسوده کنند، چون از نظر نظامی نمی‌تونستند شکست بدند. طالبان هم با همین منطق جلو رفت که «شما ساعت دارید، ما زمان» و به همین شکل بیست سال دوام آوردند. آمریکا رفت و طالبان برگشت. چهارم: نهادسازی برای بقا. بعد از جنگ ١٢ روزه، یک شورای دفاعی جدید درون شورای عالی امنیت ملی تشکیل شد به ریاست علی لاریجانی که قرار بود مقدمات مدیریت در روزهایی رو پایه‌ریزی کنند که عمود خیمه‌ی نظام؛ علی خامنه‌ای رو هدف قرار دادند. این هوشیاری در تلاش برای بقا رو در حکومت‌هایی مثل صدام، قذافی و چائوشسکو نمی‌بینیم. ج.اسلامی از ابتدای جنگ ١٢ روزه به این نتیجه رسید که جنگ‌های بعدی رو نه به عنوان یک نبرد نهایی بلکه به عنوان دوره‌های متعدد از تنبیه ببینه، طوری که صرف زنده موندن پیروزی تعبیر بشه. نقطه فروپاشی کجاست؟ این لحظه از بیرون غیرقابل پیش‌بینی است اما از درون همیشه یک نقطه وجود داره: وقتی انسجام دستگاه امنیتی از درون شکسته بشه. حملات نظامی وقتی می‌تونه موثر باشه که به صورت هدفمند برای شکستن اون انسجام عمل کنه. نگرانی حکومت از هدف قرار گرفتن ایست‌های بازرسی از لانچرهای موشک بیشتر بود. به همین دلیل ساده که ایست‌های بازرسی سپاه و بسیج در تهران نمادی از اراده رژیم برای بقا هستند. برای پیروزی بر آخوند باید این مقاومت از میان برداشته بشه تا اراده فرو بریزه.