رنگ شب

یک جنگنده بدون حمایت هوایی تک و تنها از جنگنده های دشمن و پدافند ها گریخت و زد ۳ تا جنگنده دیگر هم تلفات گرفت هنوز در حیرتم از این شجاعت

این نوع استدلال که «ویرانی جنگ از هیچِ مبارزه مدنی بدتر است»، در واقع یک مغالطه دوراهی کاذب است که قصد دارد با گروگان گرفتن امنیت و هراس‌افکنی از ویرانی، انفعال و پذیرش وضع موجود را تئوریزه کند. ​فریب بزرگ دقیقا در همین کلمه «هیچ» نهفته است. آنچه شما هیچ می‌نامید، در واقع صلح نیست، بلکه فرسایش سیستماتیک یک ملت است. وقتی مبارزه مدنی به بن‌بست برسد و هیچ افقی برای تغییر باز نکند، آنچه باقی می‌ماند صلح نیست؛ تعفن و مرگ تدریجی است. میان "مرگ در جنگ" و "خاکستر شدن زیر آوار ناامیدی و فقر"، تفاوت فقط در سرعت زوال است، نه در کیفیت آن. شما ویرانی جنگ را می‌بینید چون صدای بلندی دارد، اما ویرانی میلیون‌ها عمر سوخته، استعدادهای دفن شده و مغزهای فراری را نمی‌بینید. «هیچ» شما، همان جنگی است که گلوله‌هایش بی‌صدا به مغز آینده‌ی یک نسل شلیک می‌شود. این منطق که «چون جنگ بد است، پس هر ذلتی را تحت نام مبارزه مدنی بپذیریم»، فرمول طلایی مستبدان برای بقای ابدی است. اتفاقا کسانی که مبارزه مدنی را به بن‌بست می‌کشانند، همان‌هایی هستند که جنگ را ناگزیر می‌کنند. ​بنابراین، سوال درست این نیست که «آیا هیچ بهتر از ویرانی نیست؟»؛ سوال این است: تا کی قرار است به اسم دوری از جنگ، هزینه‌ی بقای عاملان ویرانی را با گوشت و پوست و استخوان مردم پرداخت کرد؟