Ehsan

تلاش مذاکره ترامپ با ج ا تاکتیک گول زدن نیست، واقعا تلاش داره این کار رو بکنه و این خطر همچنان جدیه.

حضرت ده روز دیگر مهلت رو افزایش دادند و گفتند که مذاکرات همچنان ادامه دارند. (نیروها هم در راه هستند)

این روزها این جمله لقلقه زبان خیلی‌ها شده که «ما همه راه‌ها را آزمودیم و به بن‌بست رسیدیم و فقط جنگ مانده». این گزاره اگر چیزی را ثابت کند، پیش از هر چیز ورشکستگی اپوزیسیون است. ورشکستگیِ مخالفانی که نام خود را اپوزیسیون میگذارند اما در ساختن یک اپوزیسیون واقعی هم ناتوان مانده‌اند و حالا اسم ناتوانی خود را می‌گذارند «بن‌بست تاریخی». باید تعارف را کنار گذاشت؛ سوگیری به سمت مداخله خارجی برای رهایی، جز نشانه‌ای از فقدان راهبرد، فقدان ساختار و فقدان فهم سیاست نیست. بهیچوجه قصد نادیده گرفتن هیچ وجهی از شرارت و جنایت‌های جمهوری اسلامی را ندارم اما هرچه جمهوری اسلامی در این سال‌ها کوشید تا ساختار بسازد و این‌روزها کاملا توانائی‌ خود را در این زمینه نشان داده که برخلاف اکثر تحلیل‌ها، نظامی قائل به افراد نمانده، در نقطه مقابل تمام توانایی اپوزیسیون خلاصه در اغتشاش و انشقاق بوده است. گاهی حول یک فرد جمع شدند، گاهی حول افرادی. اما هرگز به سازماندهی و ساختار جز در ادعا نرسیدند که نرسیدند. دریغ از یک شبکه، یک انسجامِ مدید، یک راهبرد که پاسخگوی واقعیت باشد نه رویا. همین است که با اولین موج سرکوب یا شکست هر جنبش یا خیزشی، که از قضا هیچ نقشی جز رویافروشی و القای «پایانِ ماجرا» در آن نداشته، بلافاصله بر طبل یاس میکوبد که همه راه‌ها را رفتیم و نشد و نمیشود. تکرار مکرراتی که برای امروز هم نیست. صادق باشیم که کدام تمام راه‌ها امتحان شده‌اند که جنگ را آخرین نبرد میدانیم؟ اپوزیسیونی که حتی نتوانسته یک اعتصاب سراسری واقعی و پایدار سازماندهی کند؛ از ساختن یک شبکهٔ حداقلی برای هماهنگی و پیوستگی کنش‌ها در طولانی‌مدت عاجز بوده؛ در ساده‌ترین آزمون‌ها مثل «تحریم انتخابات» بارها شکست خورده، با چه اعتماد بنفسی ادعا می‌کند همه مسیرها را طی کرده؟ اینکه بخشی از جامعه، تجارب شکست‌خوردهٔ اصلاحات درون ساختاری را بخشی از مسیر طی شده برای تغییرات اساسی میدانند هم یک خطای راهبردی‌ست. آنچه به‌عنوان «تجربه همه مسیرها» فروخته می‌شود، در بهترین حالت مجموعه‌ای از واکنش‌های هیجانی و مقطعی بوده. هر بار یک جرقه، هر بار یک موج، و هر بار یک روایت تکراری که «این‌بار کار تمام است» حداقل بیست‌سال است که پیش‌از هر چهارشنبه‌سوری میگویند این پایان ماجراست! در تمام این‌سالها چهره‌های اپوزیسیون تبدیل شده‌اند به تحلیل‌گر اما با تحلیل‌هایی که رؤیافروشی بوده است و امروز، صورت‌حساب همان رؤیا فروشی‌ها پیش‌روی ماست. کمی به حافظه جمعی خود رجوع کنیم؛ فقط سه‌سال از جنبش بزرگ «زن، زندگی، آزادی» گذشته. از لحظه‌ای که جامعه، پس‌از کنش‌هایی پیوسته، گفتمان گذار را غالب کرد و تلاش داشت مسیر مقاومت مدنی را استوار‌تر تمرین کند. اما اپوزیسیون دوباره همان میان‌بُر همیشگی را زد! به‌جای تقویت مسیر و همراهی با مردمی که متحد و متکثر در داخل و خارج کنار هم ایستاده بودند، با رویای کنار هم نشاندن چهره‌ها، همه چیز را منحرف کرد. اما با تمام کشمکش‌های مخالفان، جنبش دستاوردهای خود را داشت، حکومت را پس زده بود و تا پای مناسک انتخاباتی حکومت نیز ایستاد. اما همین مقاومت توسط برخی از نوباوگانِ سیاسی در اپوزیسیون شکسته شد! بخشی با همان منطقِ خطرناک «آخرین فرصت»، بخش قابل‌توجهی از مردم را پای صندوق رأی کشاندند و برای نظام مشروعیت خریدند. ‌جای تعمیق آن مسیر، شکاف ایجاد و انسجامی که حول تحریم و مقاومت مدنی شکل گرفته بود را شکستند. دقیقاً همان‌جایی که باید پیوند ساخته می‌شد، باعث شکاف در بدنه‌ای شدند که با رنجوری و زحمت به یک انسجام حداقلی رسیده بود. و امروز نیز همان‌ جماعت به این منطقِ بی‌اساس که «دیدید؟ نشد. پس جنگ» در جامعه دامن میزنند. مسئله‌ای که فقط یک تناقض نیست؛ ناشی از بی‌مسئولیتی سیستماتیک اپوزیسیون است که جای ساختارسازی روی کاکل چهره‌ها و سلبریتی‌های سیاسی میچرخد. مشکل این‌جاست که این اپوزیسیون اساساً به «فرآیند» باور ندارد. به «ساختن» باور ندارد. به کارِ سختِ فرهنگی و سیاسی باور ندارد. در بنیان‌های اوهام‌گونهٔ همان نظامی که با آن مخالفند تحلیل رفته‌اند و جای کنشگری به معجزه باور دارند! یا در پی آنند که مردم ناگهان کار را تمام کنند، یا نظام خودش فروبپاشد، یا خارجی بیاید و کار را یک‌سره کند. سناریوهایی که شاید متفاوت باشند اما یک چیز ثابت دارند؛ اپوزیسیون قرار نیست چیزی بسازد؛ قرار است فقط «به قدرت برسد». مدام جار میزنند با جمهوری اسلامی «مقاومت مدنی» یا «جنبش خشونت‌پرهیز» فانتزی‌ست اما جز چشم به معجزه‌، هیچ نسبتی با چگونگی گذار ندارند. فقط رویای ایران آباد و آزاد را در زرورق‌هایی گوناگون میپیچند برای وقتی که نظام افتاد. مسئله‌ای که نمیشود منحصر به یک جریان سیاسی خاص کرد بلکه ابتلای غالب جریان‌های سیاسی‌ست./۱