پن کیا گیا ٹویٹ
Türkiye'de en yanlış bilinen temel görüşlerden biri de Türk milliyetçiliğinin, 2'nci dünya savaşı kurulan çift kutuplu dünya düzeninden dolayı ABD kapitalizm'ine entegre edildiği, bu yüzden Komünizmle mücadeleyi esas aldığı görüşüdür.
Türk milliyetçiliğinin anti-komünist duruşunu sadece 1945 sonrası Amerikan etkisine bağlamak, koca bir yüzyıllık (1860-1945) Kuzey Türklüğü mücadelesini ve bu mücadelenin Türkiye'ye taşınan mirasını inkar etmektir.
Türk milliyetçiliğinin komünizmle mücadelesi, 1945'ten çok önce 1917 Ekim devrimiyle başlamıştı.
Rus Çarlığı, nüfusunun yaklaşık yüzde 11'ini oluşturan Orta Asya Türklüğüne karşı 1860'lardan itibaren Panslavizm politikası gereği etnik ve kültürel saldırılar başlatmıştı.
Bu sistematik saldırılar sonucu Yusuf Akçura, Gaspıralı İsmail Bey, Hüseyinzade Ali Bey, Ahmet Agayef, Zeki Velidi Togan gibi Rus Türkçülüğünün ve müslümanlığının önde gelen isimleri hayatlarının büyük bir kısmını Rus Çarlığı'na karşı mücadeleyle geçirdiler. Elbette bu isimlere sahip çıkabilecek tek devlet Osmanlı devletiydi ve hepsi Osmanlı devletine sığındılar.
Bu isimler, İngilizlerle birlikte Rus Çarlığı'na muhalif sovyet liderleri ve Ekim 1917 Sovyet Rus devrimini doğal olarak desteklediler çünkü Sovyet Rusya hakimiyeti altında Rusya Türkleri olarak siyasi hukuki ve kültürel haklarına kavuşacaklarına inanmışlardı.
Ancak öyle olmadı...
Sovyet Rusya'da yönetimi ele geçiren Bolşevikler, Çarlık Rusya'yı aratmayacak Türkmen zulüm ve soykırımına başladılar.
Bu hayalkırıklığı ile birlikte Sovyet Rusya'ya bağlı Orta Asya Türklüğü, Sovyet Rusya'ya karşı daha 1920'lerden itibaren Çarlık Rusya'sına olduğu gibi büyük bir mücadele başlattılar.
Bütün bu realitelere rağmen Türkiye'ye sığınan bu isimler hiç bir zaman, İngiliz ve (Nazi) Almanya emperyalizmine de alet olmadılar.
3 Mayıs 1944 Turancılık davası'ndan hemen önce Sabahaddin Ali ile Hüseyin Nihal Atsız davası, Türk milliyetçiliğinin, 2'nci dünya savaşı'ndan çok önce Sovyet Rusya'nın Türkiye'deki yıkıcı ve bölücü faaaliyetlerine karşı pozisyon almaya başladığını ispat ediyor.
3 Mayıs 1944 olayları, devletin milliyetçiliği bir enstrüman olarak kullanma çabası ile milliyetçiliğin kendi özerk ajandası arasındaki çatışmayı simgeler.
2'nci dünya savaşından sonra oluşan çift kutuplu dünya düzeni, bu realitenin, Türk milliyetçiliğinin, ABD emperyalizmi güdümünde olduğunu, bu yüzden Komünizmle mücadeleyi esas aldığını gösteriyor gibi görünse de gerçek başkadır.
Hüseyin Nihal Atsız'ın düşünce ve fikir oluşumunda en önemli isim hocası Prof. Dr. Zeki Velidi Togan'dı ancak Togan'ın milliyetçilik anlayışıyla Atsız'ın milliyetçilik anlayışında 2 önemli fark vardır.
1- Nihal Atsız'ın milliyetçilik anlayışında ırk, dil ve emel birliği esasken Togan'ın milliyetçilik anlayışında dil esastır. Togan'a göre Türkçe konuşan herkes Türk kabul edilebilir.
2- Atsız'ın bütün Türkçülük yani Turancılık anlayışına karşı Togan, Atsız gibi Türk Birliği'ni savunmakla birlikte Turancılığın pek gerçekçi olmadığını, Türk milletlerinin ittihadını, yani pantürkizm'i aynı devlet çatısı altında değil, Avrupa Birliği veya Sovyet Rusya benzeri bir federasyon çatısı altında olması gerektiğini savunur.
“Kontrollü Milliyetçilik”
Adem TAŞKAYA
Türkçe
