Ferhat alişer Dersimi ری ٹویٹ کیا
Çiçek.
Batman’ın Beşiri ilçesinde doğduğunda ona Hacer adını verdiler. Avludaki nar ağacının dibinde oynarken saçlarına takılan yapraklar yüzünden annesi ona “Çiçek” derdi. Çocukluğu tozlu sokaklarda, yarım kalan oyunlarda ve erken büyümek zorunda bırakılan bakışlarda geçti.
1990’ların başında, daha on iki yaşına varmadan, bir sabah evden çıktı ve geri dönmedi. Ardında bir çift terlik, yarım bırakılmış bir defter ve annesinin kapı eşiğinde asılı kalan bakışı kaldı. Dağlara doğru yürürken adını da geride bıraktı. Orada artık Hacer değil, Çiçek Botan’dı.
Dağ hayatı onu hızla büyüttü. Soğuk geceler, uzun yürüyüşler, bitmeyen talimler… Eğitimli olanlar başka alanlara kaydırılırken o silahın gölgesinde kaldı. Dili yetmediği için değil sadece; belki de kaderi öyle yazıldığı için. Görev verildi, yaptı. Sorumluluk verildi, taşıdı. Zamanla adı disiplinle, cesaretle, dayanıklılıkla anıldı.
Botan’dan Medya Savunma Alanları’na, eyaletlerden Merkez Karargâh’a uzanan bir çizgide yürüdü. Kadın ordulaşmasının en sert yıllarında en ön saflarda yer aldı. 2011–2012’de Xakurke’de komutanlık yaptı. Haritalar üzerinde çizilen hatların, arazide nasıl kana ve toprağa dönüştüğünü iyi biliyordu. 28 yıl boyunca dağlar onun hem evi hem de sınavı oldu.
Ama insan, en disiplinli yürüyüşünde bile kalbinin sesini susturamaz.
HPG alanında bir gün bir bakış takıldı bakışına. Kısa bir konuşma, uzayan bir sessizlik, söylenmemiş cümleler… O an, dağların taş duvarı içinde küçük bir çatlak açıldı. Bu, yasak bir duyguydu. Ortaya çıktığında adı kondu: “zayıflık.”
Eğitime gönderildi. Düşünmesi, yoğunlaşması, özeleştiri vermesi istendi. Sağlık sorunları nedeniyle Mahmur Kampı’na geçti. Orada geçmişte kalmış sandığı duygu yeniden filizlendi. İlk kez başka bir ihtimali düşündü: Silahsız bir hayatı. Sabahı çatışma sesiyle değil, kuş sesiyle karşılamayı.
Ayrılmaya karar verdi.
Hewler’e doktor kontrolü için götürüldüğünde kaçmaya çalıştı. Yakalandı. Geri getirildi. O andan sonra kaderi artık kendi ellerinde değildi.
O, sıradan bir militan değildi; adı biliniyordu, geçmişi vardı. Açık bir yargılama çok şey sarsabilirdi. Bunun yerine başka bir yol seçildi. Kandil’e gönderildi. “Yoğunlaşacaksın” dendi. “Yazacaksın. Kendini aşacaksın.” Sonra da Dersim’e gidecekti.
Dersim…
Dağların en sert yüzü. Sisle örtülü vadiler, kapanmayan operasyonlar, dönüşü belirsiz yollar. Kırk yaşına gelmiş, yirmi sekiz yılını dağlarda geçirmiş bir kadın gerillanın neden oraya gönderildiği sorusu havada asılı kalmadı. Herkes cevabı biliyordu ama kimse yüksek sesle söylemiyordu.
Bu bir görevdi, evet. Ama aynı zamanda bir hüküm.
Ya savaşta kendini yeniden “kanıtlayacak” ya da savaşın içinde kaybolacaktı. Dersim’e gönderilmek, çoğu zaman geri dönmemek demekti. Özellikle de hakkında gölge düşmüş biri için.
Çiçek artık yalnızdı. Sevdiği insandan haber alamıyor, utanç duyması gerektiğine inandırılıyor, hayatı boyunca bildiği tek dünyanın dışına çıkmasına izin verilmiyordu. Çocuk yaşta girdiği bu hayatın dışında bir hayatı hiç öğrenmemişti. Şimdi önüne konan yol, özgürlük değil; kanıtlanması gereken bir sadakatti.
Dersim’e doğru yola çıktığında sonbahardı. Ağaçlar yapraklarını bırakıyordu. Belki o da içinden bir şeyleri bırakmak istemişti. Ama bazı yollar bırakmaya değil, bitirmeye çıkar.
2019 Ekim’inde, bölgeye vardıktan kısa süre sonra çıkan bir çatışmada hayatını kaybetti.
Ardından onun için cesaretinden, komutanlığından, disiplininden söz edildi. 28 yıllık mücadelesi anlatıldı. Üstlendiği görevler, yürüttüğü alanlar sıralandı.
Ama dağ rüzgârı başka bir hikâye de fısıldıyordu:
Çocuk yaşta dağa çıkan bir kız, büyüdüğü yapının içinde komutan olmuştu. İlk kez kendi kalbi için bir yol aradığında ise en sert cepheye gönderilmişti. Dersim onun için yalnızca bir görev alanı değildi; yavaşça ilan edilmiş bir vedaydı.
Ve belki de Çiçek’in asıl hikâyesi, savaşın ortasında değil, bir anlığına hayal ettiği o sessiz hayatta saklıydı.
Türkçe
