Tsundoku 2号:Old account got hacked

ช่วงนี้เราคิดเรื่องนี้ค่ะ (จริงๆ ก็คิดอยู่เรื่อยๆ) คือว่ามันมีนิทานจีนอยู่เรื่องหนึ่ง เล่าว่ามีนักพิณกับเพื่อนแก เวลาที่นักพิณดีดเพลงแล้วคิดถึงภูเขา เพื่อนฟังแล้วก็จะรำพึงว่าภูเขาสวยจัง พอดีดแล้วคิดถึงแม่น้ำ เพื่อนก็จะรำพึงว่าแม่น้ำสวยจัง ว่าอีกอย่างคือถึงไม่ต้องอธิบายอะไรเลย แค่ฟังเพลงเฉยๆ อีเพื่อนก็เข้าใจ ต่อมาเพื่อนคนนี้ตาย คุณนักดีดพิณเลยเลิกดีดพิณ เพราะหาคนเก็ตแกขนาดนี้ไม่ได้แล้ว (แกก็คงโดนสปอยล์จากการที่มีเพื่อนเข้าใจมากๆ ไปแล้วด้วยแหละ) อย่างไรก็ตาม ข้อยมักคิดมาตลอดว่า คนอ่านที่เก็ตกันแบบนี้ ข้อยควรจะเรียกว่าอะไรดี 🤔 ว่ากันตรงๆ ข้อยคิดว่านักเขียนส่วนใหญ่ (หรืออาจจะทั้งหมด) มักจะรู้สึกว่านักอ่านที่จูนกันติดเป็นสิ่งทำให้ดีใจมาก นอกจากนั้นเราก็จะรู้สึก grateful ด้วยที่จักรวาลจัดสรรให้ได้มาเจอกัน อย่างเช่นข้อยเคยอ่านคำนำของคุณเคนหลิว แกพูดทำนองว่า เป็นเรื่องมหัศจรรย์ที่นักอ่านได้มาเจอหนังสือของผม ในจักรวาลที่จริงๆ ทุกคนก็อยู่ในบับเบิ้ลของตัวเอง (หรืออะไรทำนองนีั) เร็วๆ นี้ข้อยอ่าน newsletter ของนักเขียนที่ตาม แกใช้คำว่า a fair read ก็คือเป็นคนอ่านที่เก็ตเรา จึง “อ่านหนังสือของเราได้อย่างเป็นธรรม“ นอกจากนั้นข้อยก็อ่านคำนำของเรื่อง the last unicorn คุณคนเขียนคำนิยมแกบอกว่า ขอบคุณที่มาเต้นรำด้วยกัน เพราะว่าการอ่านหนังสือมันเป็นการเต้นรำระหว่างคนอ่านกับคนเขียน มีคนคนหนึ่งส่งเรื่องออกมา แล้วในใจคนอ่านก็ตีความต่อไป ทั้งหมดนี้ก็เป็นชิ้นส่วนของสิ่งที่ข้อยรู้สึกเกี่ยวกับการได้พบเจอกันแบบนี้ แต่ยังบ่มีคำที่ดี ดังนั้นเวลาขอบคุณจึงได้แต่บอกว่า “ขอบคุณที่อ่านอย่างใส่ใจ” แต่ก็ยังคิดต่อว่า ถ้ามีคำอื่นที่ดีกว่านี้ก็ดี