azamina🎗

ماه‌هاست که بخشی از ایرانیان، سیاست را به انتظار گره زده‌اند. منتظر مانده‌اند ببینند ترامپ چه تصمیمی می‌گیرد، نتانیاهو چه می‌گوید، کجا ضربه می‌زند، کجا عقب می‌نشیند، و بازی قدرت‌های بزرگ به کدام سو می‌رود. یک روز تشویق‌شان می‌کنند، روز دیگر با خط و نشان کشیدن، برایشان نسخه می‌پیچند. گویی سرنوشت ایران قرار است در پایتخت‌های دیگر نوشته شود، اما با دستور و آرزوی ما. شاید درس این ماه‌ها همین بوده که قدرت‌های بزرگ راهبرد و جایگاه خود را روشن کرده‌اند. آن‌ها بر اساس منافع خود عمل می‌کنند، نه آرزوهای ما. حالا نوبت ماست که جایگاه خودمان را روشن کنیم. ایران با انتظار آزاد نمی‌شود. هیچ ملتی با چشم دوختن به اقدامات دیگران به خواسته‌های خود نمی‌رسد. وقت آن است که ایرانیان، به‌عنوان یک ملت، راه خود را پیدا کنند. راهی مستقل، ملی، سنجیده و برخاسته از اراده خودشان.

ماه‌هاست که بخشی از ایرانیان، سیاست را به انتظار گره زده‌اند. منتظر مانده‌اند ببینند ترامپ چه تصمیمی می‌گیرد، نتانیاهو چه می‌گوید، کجا ضربه می‌زند، کجا عقب می‌نشیند، و بازی قدرت‌های بزرگ به کدام سو می‌رود. یک روز تشویق‌شان می‌کنند، روز دیگر با خط و نشان کشیدن، برایشان نسخه می‌پیچند. گویی سرنوشت ایران قرار است در پایتخت‌های دیگر نوشته شود، اما با دستور و آرزوی ما. شاید درس این ماه‌ها همین بوده که قدرت‌های بزرگ راهبرد و جایگاه خود را روشن کرده‌اند. آن‌ها بر اساس منافع خود عمل می‌کنند، نه آرزوهای ما. حالا نوبت ماست که جایگاه خودمان را روشن کنیم. ایران با انتظار آزاد نمی‌شود. هیچ ملتی با چشم دوختن به اقدامات دیگران به خواسته‌های خود نمی‌رسد. وقت آن است که ایرانیان، به‌عنوان یک ملت، راه خود را پیدا کنند. راهی مستقل، ملی، سنجیده و برخاسته از اراده خودشان.

بی‌صبرانه منتظرم تا دست دادن و عکس یادگاری گرفتن‌تان با قاتلان خامنه‌ای و دختران میناب را به چشم ببینم. نشان‌مان بده غیرتت را عرزشی.

از رشت به هرات: خیابون این شکلی نبود، این شکلی شد….