بَلَلولی

Come and find me down the waterline, we'll stroll a bit and then go home.

@Qory_GolQermezi اصلاً یه چیز عجیب و افتضاحی بود. انگار هر چی مونده بود رو دستشون رو ریخته بودن توی غذا. سلف دانشگاه رو بعضی از غذاهاشو می‌شد خورد، حتی بعضاً با خوشحالی.:))

@Balaluli ترسناک چرا😂 اگه اون ترسناکه غذای سلف دانشگاه چیه پس

یک سکانس از زندگی در ایران اون‌جا بود که به مدیرگروه گفتم استاد آخه من ترجیح می‌دم بزنم تو خط Advanced Materials ولی مردی گفت خیر، کارآموزی فقط کاشی.:)) آخه کاشی مرد حسابی؟ کاشی؟؟؟ سورئال‌ترین لحظات زندگیم در کارخونه‌ی کاشی اتفاق افتاد. بعضاً یک لحظه روح داشت از بدنم خارج می‌شد!

@Qory_GolQermezi همون! نه بابا غذاشون خیلی ناجور و ترسناک بوووود.

@Balaluli 😂😂😂بدبخت کارگرهای از همه‌جا بی‌خبر من اینو تقریبا مطمئنم که همچین کاشی‌ای داشتش ولی متاسفانه هیچ‌وقت نشد مستندش کنم ولی ناهاراش واقعا به نسبت دانشگاه غذای هتل بود

@ThePouy وای هر کس یک زخمی خورده.:)))

@Balaluli :) منو گذاشته بودن پشت کوره تعداد کاشی های معیوب توی ۱۰۰ تا رو بشمارم😭

@ThePouy بله >:|

@Balaluli سعدی ؟ :)

@Aryaaaara من مال خودمون هم دوست نداشتم. مال شما رو حتی نمی‌خوام بهش فکر کنم.:))

@Balaluli برای ما همین بود فقط اینم اضافه کن که تو اوج کرونا و گرما، دو لایه ماسک همه میزدن و موقع ناهار تو سلف، کل کارخونه راحت ماسک‌هارو رو در میاوردن و راحت کنار هم غذا می‌خوردیم :)))

@Qory_GolQermezi آره بابا خیلی فضا غریب بود. یکم هم کارگرستیزی کرد طرف تازه! که آره این‌جا کارگرا می‌رن شما نمی‌تونید برید که.:/ یادم نمیاد اسم کاشی‌ها رو ولی.😂 فقط یادمه اسم‌های مختلف داشتن.

@Balaluli :/// خودشون نمیذاشتن برید تو ؟ بعد راستی من روزهای اول اون بیرون که بسته‌های کاشی رو میچیدن لیفتراک‌ها جابجاشون کنن اسمشونم میزدن، یه سری از کاشیا اسمشون نیگر نبود؟😂 من حس می‌کردم همچین چیزیو چندبار گذری دیدم ولی بعدا هرچی دقت کردم دیگه نبود

@zaniirap اشاره کردم اشاره کردم.😁

@Balaluli اضافه کنم که فضایی برای غذاخوری خانم‌ها وجود نداشت و باید در کارخانه‌ی به اون‌ بزرگی لب جدول غذا رو میل می‌کردین؟

@Qory_GolQermezi وای 😂 آره دقیقاً هیچ خروجی مفیدی نداشت. عمدتاً گرما و بوی بد (در کیس شما سگ هم اضافه می‌شه حتی!) تازه خانم‌ها رو کلاً آدم حساب نمی‌کردن باید غذامونو می‌گرفتیم می‌بردیم یه گوشه‌ای می‌خوردیم. محیط سلف بی‌معنا بود برای زنان!

@Balaluli آخ آخ چقدر اون کارآموزی اتلاف وقت بودش. ته تکنولوژیشون اون استوانه‌هه بود که دوغابارو میریختن توش وزن می‌کردن برای چگالی و ویسکوزیته نتنها چیز خاصی دستگیرم نشد که تازه تو اون خیابونش تقریبا سگ داشت منو میگرفت روز آخرش اصلا سگه حمله کرد پامو آخرین لحظه از تو دهنش کشیدم بیرون 😂

@Psychonautick این سناریو خودش نیازمند باور به روحه.

@Balaluli تو (به عنوان روح، نه این آواتار) قابلیت این رو داری که در طول رویاهای شبانه سفر کنی. در طول این سفرها میتونی بینش‌هایی به دست بیاری که تو زندگی روزمره به کارت میان.

و آیا خواب‌ها واقعاً معنا دارن؟ (به عنوان کسی که بدون مکث در جواب این سوال می‌گفت «مزخرف نگو» عرض می‌کنم.)

@salavatooo آره خب شرکت با کارخونه خیلی متفاوته قطعاً.😂

@Balaluli والا یه شرکت رو به روی ما هست خیلی تر تمیز و خوبه اصلا این شکلی نیست :))) اون مراحل پایانیش بیشتر جالبه بنظرم، شکل دهی به بعدش

@salavatooo وخامت قضیه توی عکس مشخص نیست. شما یک کوه از مواد اولیه سفید رنگ رو تصور کن زیر آفتاب ۴۰ درجه. مدتی هم هست که داری راه می‌ری و سایه‌ای در کار نبوده. این‌جا یک لحظه داشتم وداع می‌کردم که خب، به سایه رسیدیم.:)) البته برای روز اولی بود که یکی داشت کل کارخونه رو بهمون نشون می‌داد.

@Balaluli چه لحظه ای؟ چجوری بود مگه؟ :)) چون خودم تو ذهنمه برم تو این فیلد میپرسم

مشکل دل‌تنگی یا حتی دل‌سوزی نیست. مشکل اینه که هیچ‌کاریش نمی‌شه کرد. مشکل استیصاله.

آقا این غم هر کاری می‌کنیم از دلمون نمی‌ره.

منطقی‌ش اینه که هیچ‌کس کامل نیست. نقص‌های دیگران رو باید پذیرفت تا حدی. همون‌طور که اون‌ها نقص‌های ما رو می‌پذیرن. در عمل اما همچنان یکم می‌لغزم.

مثل این‌که در راستای بزرگ شدن و رها شدن از تاثیرپذیری از ناملایمتی‌های روزگار راه بسیار است.

You lose your loved ones and you’re never really the same person again. It’s heavy on the heart.

«گازهای کوچک اعتراضی»

چه خوب که من نبودم که نبودن فلفل رو ببینم. امروز توی ویدیوکال اتفاقی ظرف غذاش رو دیدم و دارم دیوونه می‌شم. آخه ظرف غذاش رو خیلی دوست داشت. نمی‌دونم یه جوری همه لحظه‌هایی که روی ظرف غذای چوبی‌ش نشسته بود برام مرور شد. حالم بد. یک نوع حال بد جدید.