Anthony Swolfs

Dezelfde man wiens partij de drijvende kracht is achter de meerwaardebelasting, kocht zelf nog nooit een aandeel. 🥴 Iemand die openlijk toegeeft dat hij het onderwerp niet snapt, schrijft wel de regels voor iedereen die het wél doet. En kijk, ik snap die eerlijkheid op zich nog. Niet iedereen groeit op met beleggen. Ik ook niet. Ik heb ook weleens domme dingen gedaan met m'n geld. Die drempel is echt. In veel gesprekken met ondernemers hoor ik exact dezelfde zin terugkomen. "Ik weet er te weinig van." Mensen met serieus geld op de rekening die niets durven doen, gewoon omdat niemand het hen ooit heeft uitgelegd. Het verschil zit altijd in wat er na die zin komt. De een besluit het te leren. De ander vermijdt het, en laat anderen zijn rekening betalen zoals Rousseau doet. En daar wringt het pas echt. Want een belasting is nooit neutraal, ze stuurt gedrag. Wie zelf nooit belegd heeft, ziet niet wat hij ontmoedigt. De een ziet weer een mogelijke extra belasting. De ander ziet iemand die eindelijk de stap zette om zijn spaargeld te laten groeien in plaats van het te laten wegvreten door inflatie. En zo raak je net de verkeerde laag. De grote vermogens kennen hun weg rond elke taks allang. Het is de ondernemer die de stap net zet die het voelt. Dus de vraag die overblijft is simpel: Wil je iemand die het spel weigert te spelen, de regels laten maken?

De meeste Belgen denken dat hun huis hen rijk maakt. Stel je koopt vandaag een woning van 400.000 euro. Over twintig jaar is die 700.000 waard. Gefeliciteerd. Maar het huis van je buur is ook met 75 procent gestegen. En dat van drie straten verder ook. Je kan met die meerwaarde geen tweede woning kopen. Je hebt niet meer koopkracht gekregen. Ik hield er onlangs een poll over op LinkedIn. De meningen waren verdeeld. Maar wat me opviel was de toon. Weinig topics raken zo'n gevoelige snaar bij Belgen als de vraag of hun huis een goede investering is. Tel daarbij op wat niemand graag hoort: de rente op een vaste woonlening zit vandaag rond de 4 procent op 25 jaar. Hoogste niveau in meer dan tien jaar. Op een lening van 300.000 euro betaal je zo'n 30.000 euro meer dan een jaar geleden. En dan rekenen we de onderhoudskosten, registratierechten, renovaties, schuldsaldoverzekering en mogelijke nieuwe vastgoedbelastingen nog niet mee. Een huis is geen slechte keuze. Het is woonzekerheid. Gedwongen sparen. Stabiliteit. Comfort. Ik heb zelf een huis gekocht en zou dit opnieuw doen. Maar ik besef wel dat het overige deel van mijn vermogen maximaal aan het werk gezet moet worden om dat te balanceren. Een eigen woning is als een spaarboekje. Je wordt er niet rijk van. Wel rustig. En soms is dat genoeg. Maar weet dan wel wat je kiest.

This is football.

België telt meer dan 340.000 zelfstandigen in bijberoep. Elk jaar worden het er meer. En toch reageren de meeste werkgevers alsof het een bedreiging is. Dat klopt niet. Onderzoek van Hogeschool Gent en VUB toont het tegenovergestelde. Werknemers met een bijberoep herkennen kansen sneller, denken ondernemender en zijn innovatiever op de werkvloer. En het belangrijkste: een bijberoep voorspelt geen vertrek. Onvrede over de job wel. Een werkgever die het bijberoep tegenwerkt, geeft zijn werknemer het signaal dat autonomie niet welkom is. Dat is exact wat mensen wegjaagt. Bij Archer werkt quasi iedereen aan zijn eigen financiën. Eigen investeringen, eigen vermogen, eigen groei. En als ze daar doorheen de dag tijd voor nodig hebben? Absoluut. Ik moedig het zelfs aan. Iemand zonder financiële stress presteert beter. Punt. De werkgevers die het snappen geven hun mensen ruimte om te bouwen aan iets van zichzelf. Wat ze daarvoor terugkrijgen is loyaliteit die geen contract kan afdwingen.

Het meest emotionele financiële taboe in België staat in onze comments. 90% van de comments was positief. De andere 10% vreselijk aanvallend. We deelden iets simpel: een huis is geen investering. Een greep uit de comments van de ondertussen 60k views video: "Wallstreet boys." "Zeveraar." "Door dergelijke redeneringen zijn jullie een flop." Geen argumenten, alleen reflexen. Want in België is een huis meer dan een activum, het is een verhaal. Van ouders die het hebben afbetaald, van veiligheid, van iets dat je doorgeeft. Een huis kan een prachtige plek zijn om te wonen, koopkracht beschermen tegen inflatie, of een vorm van verplicht sparen. Allemaal waar. Maar een investering, in de strikte zin, is iets dat voor jou werkt terwijl je leeft. Daarom vraag ik het oprecht: Is een huis volgens jou een investering?

@bruno43769684 Wat is de andere optie volgens u?

@SwolfsAnthony Door in de overgewaardeerde wereldindex te beleggen ga je hard uit uw hangmat vallen.

Voor boomers was hard werken voldoende. Gen Z heeft die luxe niet meer. En dat beseffen ze. Dit weekend stond er een zin in De Tijd die blijft hangen: "Ik ben niet van plan door te gaan tot mijn zeventigste." Onze ouders konden met hard werken een volledig leven opbouwen. Goed verdienen. Een huis kopen. Elk jaar iets meer dan het jaar ervoor. Mijn leeftijdsgenoten weten al lang dat dat voorbij is. Het rapport van Keytrade bevestigt wat ik elke week hoor in mijn calls. Het mediaanvermogen van Belgische Gen Z ligt hoger dan dat van millennials op dezelfde leeftijd. Jongeren tussen 14 en 29 sparen maandelijks dubbel zoveel als eender welke andere generatie. 36% van de starters op de Belgische beurs is tussen 18 en 24. Ze praten er niet alleen over. Ze doen het. Ik spreek wekelijks twintigers, dertigers, veertigers en vijftigers over hun vermogen. De vragen zijn overal dezelfde. Hoeveel kost mijn spaarrekening per jaar aan koopkracht? Welk rendement heb ik nodig om op mijn 55ste te kunnen kiezen of ik nog werk? Wat is het verschil tussen een wereldwijde ETF en mijn bankspaarfonds? Achter elke vraag zit dezelfde stille zekerheid: hard werken alleen gaat hen niet redden. En dat stemt mij hoopvol. Want een generatie die op haar 22ste al de juiste vragen stelt, staat op haar 40ste verder dan eender welke generatie voor hen.

Het meest geadviseerde beleggingsproduct in België is het minst rendabele. Pensioensparen. Iedereen kent het. Iedereen doet het. Bijna niemand heeft het ooit doorgerekend. Dus ik heb het gedaan. Stel je bent 25 en je doet braaf wat de bank je aanraadt. Pensioensparen plus langetermijnsparen, elk jaar het maximum. Dat is zo'n €3.660 per jaar, 40 jaar lang. Je krijgt fiscaal voordeel: zo'n €1.000 per jaar terug via je belastingen. Klinkt goed. Je pensioenspaarfonds haalt gemiddeld 3 tot 4 procent rendement na kosten. Op je 65ste heb je een pot van €279.000. Na de eindbelasting van 8 procent. Nu het andere scenario. Zelfde leeftijd. Zelfde bedrag per jaar. Zelfde discipline. Maar in een wereld-ETF in plaats van een pensioenspaarfonds. Geen fiscaal voordeel, wel een historisch nominaal rendement van zo'n 8 procent. Na 40 jaar: €954.000. Trek daar de voorwaardelijke meerwaardebelasting van 10 procent af — die op dit moment nog niet in voege is — en je houdt nog steeds meer dan €870.000 over. Het verschil: rond de €600.000. Zelfde inleg. Zelfde inspanning. Andere bestemming. En ja, er bestaat ondertussen één aanbieder die pensioensparen via ETF's aanbiedt. Stap in de goede richting. Maar de instapkosten en extra beheerslaag vreten nog steeds aan je rendement. En de overgrote meerderheid van de Belgen zit nog gewoon in een klassiek fonds via hun bank. Pensioensparen is geen fout. Het is gewoon niet de meest rendabele keuze voor mensen met een lange horizon. En de bank heeft geen reden om je dat uit te leggen. Want op een ETF verdienen ze niets. Daarom doe ik het zelf niet meer.

@MuesJosi Goede vraag. Dure jaarlijkse kosten blijven in ieder geval wel.

@SwolfsAnthony Als de klantenservice stopt en de kantoren verdwijnen wat is dan het verschil met een online bank nig?

Revolut ging van 0 naar 4,5 miljard in 8 jaar. En de Belgische banken keken toe. Ondertussen telt de app in dit land ruim 1 miljoen gebruikers. Revolut heeft hier nooit een kantoor geopend. Hoe deed Revolut dat? De fintech draaide het klassieke bankenmodel om. De gevestigde banken hebben hun klanten altijd vanaf dag één geld laten kosten: rekeningkosten, beheerskosten, transactiekosten. Revolut wachtte daar jaren mee. Het verdienmodel ziet er nu zo uit: - Interchange fees op elke kaartbetaling - FX spread op buitenlandse uitgaven - Premium abonnementen voor jonge gebruikers die status willen (Revolut speelde bewust in op het Tinder Gold-effect) - Crypto-handel met marge - Lending dat blijft groeien Veel Belgische banken hebben jarenlang gediscussieerd over filiaalsluitingen, terwijl Revolut hun toekomstige loyale klanten van onder hun neus weghaalde. Tieners en twintigers begonnen hun financiële leven bij Revolut. Hun ouders' bank zagen ze pas later. Of nooit. Wat zou een Belgische bank vandaag moeten doen om de volgende generatie nog te bereiken?

@bartgoethals4 Indien goed belegd is dit niet het geval.

@SwolfsAnthony Tot je van je pensioen je huur moet betalen…

Hét gesprek waar bij ons in België altijd iets te veel emotie aan vasthangt. Stenen in de maag, dat zit diep. En een huis kopen blijft voor de meesten een goede beslissing. Toch zien wij het anders.

Huren kan de slimmere keuze zijn. Op voorwaarde dat het geld dat vrijkomt ook ergens naartoe gaat. En daar gaat het voor de meeste mensen fout. Maar wie dat wel doet komt op de lange termijn beter uit. De enige vraag die overblijft is een persoonlijke: hoe belangrijk is een eigen stek voor jou?

@SwolfsAnthony Dus allemaal huren dan is de boodschap? Want een huurhuis moet je niet onderhouden? Als er iets stuk is bij de huisbaas gaan bedelen om het te vervangen en dan maar hopen dat hij iets degelijks koopt. Niks eigen baas, luisteren naar de huisbaas. Plezant.

ChatGPT kan je portefeuille samenstellen in twintig seconden. Klinkt als een upgrade. Tot je merkt dat het snelste antwoord zelden het beste is. 71 procent van de retail beleggers gebruikt social media en/of AI bij hun beleggingsbeslissingen. De overige 29 procent niet. FINRA onderzocht beide groepen. De eerste groep scoort hoog op zelfvertrouwen maar laag op kennis. 68 procent van hen verloor geld aan fraude. Bij de tweede groep: 29 procent. Lees die cijfers nog eens. En hier wordt het absurd. De AI waar je op vertrouwt draait zelf op menselijke ervaring. Zonder mensen die crashen meemaken, fouten delen en lessen trekken heeft ChatGPT niks om van te leren. Je vervangt de expert door een samenvatting van de expert. En dan verwacht je hetzelfde resultaat. Vermogen bouwen duurt dertig jaar. In die dertig jaar ga je momenten hebben waar je maag draait en je alles wil verkopen. Dat is niet het moment voor een prompt. Dat is het moment voor iemand die het al heeft meegemaakt. AI is een tool. Geen mentor. Behandel het ook zo.

De nieuwe staatsbon. Moet je intekenen? Nee. 1,75% op een jaar, 2,31% op acht jaar. Klinkt oké, tot je nadenkt. De inflatie ligt hoger. Je koopkracht gaat achteruit terwijl je rekening “groeit”. Zelfs de analist in het artikel geeft het toe. Acht jaar is bovendien lang. Acht jaar geleden bestond ChatGPT niet. Wat gaan de komende acht jaar brengen, en wat had je geld in die tijd kunnen doen? En het belangrijkste: je leent aan een overheid die je al platbelast. Dit is geen cadeau. Het is de goedkoopste manier voor de staat om aan geld te komen, verpakt als spaarproduct. Een wereldwijde aandelen-ETF deed historisch 8 tot 10% per jaar. Volatieler, ja. Maar je koopkracht groeit mee in plaats van te verdampen. De staatsbon vraagt je acht jaar vrijwillig op nul te staan, in ruil voor het gevoel dat je iets nuttigs hebt gedaan. Veiligheid en rendement hoeven elkaar niet uit te sluiten. Er zijn vandaag vijf veilige investeringen die meer opbrengen dan de staatsbon, met hetzelfde risicoprofiel.

VRT verbergt cijfers over herkomst. Dat was deze week de ophef na een uitgelekte slide van Maarten Boudry in De Afspraak. Is dat zo? Deels. Wat ik wel snap: cijfers over herkomst liggen gevoelig. Altijd geweest. En wie ze deelt zonder context, gooit benzine op een vuur dat al brandt. Wat ik niet snap: waarom een openbare omroep denkt dat dingen niet tonen het vertrouwen vergroot. Het tegenovergestelde is waar. Hoe meer je verbergt, hoe meer mensen zelf gaan invullen. En dat is altijd erger dan de werkelijkheid. Het sterkste argument dat ik deze week hoorde: transparante data maakt een debat beter. Niet slechter. Maar dan moet je wel de moed hebben om die data in context te plaatsen. En net daar wringt het schoentje. Oproep aan VRT: toon de cijfers. Geef er context bij. Behandel je kijkers als volwassenen. Dat is wat een openbare omroep hoort te doen. Want een omroep die beslist wat jij wel en niet mag weten, is geen publieke omroep. Dat is een omroep met een agenda.

1,33 miljoen Belgen zijn zelfstandig. Nieuw record. De vraag is waarom. Want achter dat cijfer zitten twee totaal verschillende verhalen. Langs de ene kant is het mooi. Steeds meer jongeren kiezen bewust voor zichzelf. Ze willen ownership over hun tijd, hun beslissingen, hun toekomst. Ze bouwen iets op. Dat kan ik alleen maar aanmoedigen. Ondernemen brengt een vorm van persoonlijke groei die je in loondienst zelden bereikt. Langs de andere kant is het minder mooi. Voor steeds meer mensen volstaat een vast loon niet meer om het leven te bouwen dat ze willen. Een huis. Een gezin. Iets opzijzetten voor later. De rekening klopt niet meer. En dus kiezen ze voor zelfstandigheid, niet omdat ze dromen van ondernemen maar omdat loondienst hen niet brengt waar ze naartoe willen. Beide verhalen zijn waar. Tegelijk. Wat ik wel weet uit honderden gesprekken: de meeste starters beginnen vol goesting maar onderschatten wat er op hen afkomt. Eén maand zonder omzet doet iets met je nachtrust dat een vast loon nooit veroorzaakt. En dat is nog voor je het schommelend inkomen, de eigen pensioenopbouw en de driemaandelijkse BTW-afrekening meerekent. Ondernemen is het beste dat ik ooit heb gedaan. Start omdat je iets wil bouwen, niet omdat je wegloopt van iets anders. En wie die sprong maakt met de juiste reden, die bouwt iets dat blijft.

Ik kan geen enkele Belg vandaag kwalijk nemen dat hij geen vertrouwen meer heeft. Een brutoloon van €4.000 per maand kost je werkgever €5.300. Daar gaat sociale zekerheid af. Daarna inkomstenbelasting tot 50%. Wat overblijft: €2.500. Van elke euro die je werkgever neertelt, komt 47 cent bij jou terecht. En dan begint het pas. Op die €2.500 betaal je 21% BTW op alles wat je koopt. Accijnzen op je brandstof. 30% roerende voorheffing zodra je durft te beleggen. En als je ooit iets wil nalaten aan je kinderen: successierechten. Je betaalt je hele leven belasting op geld dat al belast is. En dan vraagt Europa zich af waarom Belgen somber zijn. Toch weiger ik om mee negatief te doen. Want klagen over het systeem verandert het systeem niet. Wat wél iets verandert is wat jij doet met wat er overblijft. Hoeveel van je inkomen werkt vandaag echt voor jou? Hoeveel rendement laat je elk jaar liggen omdat je die vraag nooit hebt gesteld? België verlicht morgen geen enkele belasting. Maar wat er na al die afdrachten overblijft, dat ligt nog volledig in jouw handen.

Goed nieuws voor wie in België wil beleggen. Op nog geen maand tijd hebben KBC en ING serieuze stappen gezet richting ETF's. KBC lanceerde zijn eerste eigen ETF. ING maakte spaarplannen in ETF's beschikbaar via Self Invest: wekelijks, maandelijks of driemaandelijks een vast bedrag in een ETF. Automatisch. Vanuit je bankapp. Daarmee komt het aantal partijen dat een ETF-spaarplan aanbiedt in België op vijf: BUX, Trade Republic, ING, Saxo en Bolero. DEGIRO volgt in het najaar. Waarom dit groter is dan het lijkt: Belgische beleggers moesten tot nu toe naar aparte brokers, los van hun gewone bank. Nu de grootbanken het zelf aanbieden in hun app, verandert er iets fundamenteels. De drempel om te starten verdwijnt. De concurrentie groeit. En een hele groep Belgen die nooit de stap zette naar een Trade Republic of Saxo, gaat nu wél bewegen. Omdat het in hun vertrouwde bankapp zit. Belgische banken hebben jaren vastgehouden aan duurdere actief beheerde fondsen. Dit is het signaal dat de markt kantelt. Brokers blijven goedkoper en flexibeler. Maar wie een vertrouwde omgeving zoekt en periodiek wil inleggen, krijgt eindelijk volwassen alternatieven in België. Welke bank gebruik jij voor je beleggingen?

Onlangs gingen meerdere posts van mij viraal. Vandaag deel ik het proces erachter, niet enkel het resultaat. Vorige week postte ik twee dingen op Linkedin. Eén over Rousseau. Eén over hoeveel je netto overhoudt van €100 in België. Vandaag staat de teller op 282.000 mensen bereikt. Dat is 9% van actief werkend Vlaanderen. Met twee LinkedIn-posts. Dat cijfer komt niet door twee virale posts. Het komt door vier maanden elke dag posten. Dag in, dag uit. 132 dagen dit jaar, 132 posts. 7 op 7. Het doel is 365. In januari beloofde ik mezelf één ding: elke dag schrijven op LinkedIn. Geen excuses. In het begin was het overleven. Twijfelen aan zinnen en toch publiceren. Ergens halverwege kantelde het. Wat onzeker voelde, werd vlotter. En ik durfde schrijven wat ik echt dacht, zonder filter. Naarmate je bereik groeit, groeien de tegenstanders mee. Vorige week heb ik voor het eerst mensen geblokkeerd. Dat voelde even raar. Maar de berichten van mensen die schrijven "dit heeft me echt geholpen" maken alles goed. Daar oprecht op antwoorden is het minste wat ik kan doen. Wat me ook verraste: mensen die ik voor het eerst ontmoet, hebben het gevoel dat ze me al kennen. Gesprekken starten op een ander niveau. Deuren openen vanzelf. Daar dacht ik in januari niet eens aan. Ik wou gewoon één gewoonte volhouden. Consistentie is niet sexy. Het is saai en je twijfelt onderweg vaak. Maar het maakt het verschil tussen af en toe een post en vier maanden later 282.000 mensen bereiken met een losse tekst over €100. Voor wie er mee zit te worstelen: begin gewoon. Het hoeft niet perfect te zijn. Perfectie is het excuus waarmee de meeste mensen nooit beginnen.