Eksik Bardak 🇹🇷

Gün içindeki anlık parlamalar, fevri çıkışlar insanı sadece küçültür. Sakinlik ise en büyük güç gösterisidir. Fırtınanın ortasında bile zihnini berrak tutabiliyorsan, kimse seni yönetemez. Bu gece o günün tüm öfkelerini kapının dışında bırak. Zihnini temizle. Huzurla.

Zaman akıp gitmiyor dostum, aslında senin ömrün eriyor. Kum saatindeki her zerre, hayatından çalınmış bir parçadır. Boşa harcanan, sığ muhabbetlerle tüketilen her saatin telafisi yok. Elindeki en değerli sermayeyi ucuz insanlara harcamayı bırak. Vaktin daralıyor.

Birilerine öfkelenerek aslında kendi zihninin anahtarını o insana teslim ediyorsun. Seni kışkırtanlar, senin zayıflığından beslenir. Bu dünyadaki en büyük intikam ve en sarsıcı güç gösterisi, muazzam bir kayıtsızlığı kuşanmaktır. Bırak onlar kendi gürültülerinde boğulsun.

Aynaya baktığında gördüğün o yorgun ama mağrur yüz, hayatta verdiğin gizli savaşların madalyasıdır. Kimsenin bilmediği o çukurlardan kendi tırnaklarınla çıktın. Bu gece o yaraları kanatmayı bırak ve onlara saygı duy. Bilinçle yoğrulan ruhlar asla yenilmez.

Yaşadığın o büyük kırılma anları, seni bugünkü kemikli adam haline getiren yegane yakıttır. Acı, insanı olgunlaştıran en asil öğretmendir. Ruhtaki yara izlerini gizlemek yerine, o izlerin sana kazandırdığı bilinçle gurur duy. Seni öldürmeyen şey, zaten senin kalendir.

Arada sırada bilerek konforu reddetmek zihni diri tutar. Kendini zor durumlara zihnen hazırlamayanlar, gerçek bir kriz anında ilk diz çökenler olur. Ruhunu çelikleştirmek istiyorsan, konforun o uyuşturucu uykusundan uyanacaksın. Bugün kendine hangi zorluğu seçtin?

Modern dünya bize sürekli konfor pazarlıyor. Oysa konfor, ruhu içten içe çürüten sinsi bir zehirdir. Sıcak yataklar zihni tembelleştirir. İnsanı geliştiren ve çelikleştiren şey zorluktur, mücadeledir. Kendi sınırlarını zorlamayan bir ruh, asla büyüyemez. Zor olanı seç.

Gecenin bu saatinde, kimseden onay beklemeden kendi yalnızlığını kutsayarak oturabilmek dünyanın en büyük lüksüdür. Çoğu insan tek başına kalamadığı için sahte figüranlar arıyor. Kendi zihniyle dost olmayı başarmış bir adamı hiçbir yalnızlık korkutamaz.

Neden sürekli hayal kırıklığına uğruyorsunuz? Çünkü insanlardan çok şey bekliyorsunuz. Kimseden bir şey beklemediğin an, o muazzam özgürlük kapısı açılır. Kendi kaleni öyle bir inşa et ki, dışarıdan kimse oraya tuğla koyamasın. Kendi kendine yetmek en büyük güçtür.

Başına gelen olumsuzluklara karşı sürekli ağlamak enerjini tüketir. Asil olan duruş, olanı kabul edip "Bu durum bana ne öğretiyor?" diyebilmektir. Kabul etmek boyun eğmek değil, gerçeği görüp savaşa oradan devam etmektir. Sakinlik, kabulün başladığı yerde doğar.

Başkalarının senin hakkında ne düşündüğü ya da geçmişte yaşananlar senin kontrolünde değil. Kontrol edemediğin şeylerin peşinden koşmak rüzgarı yakalamaya çalışmaktır. Senin tek bir krallığın var; o da kendi zihnin. İçerideki o kaleyi dik tut, dünya yıkılmaz.

Haziranın ilk haftasını zihnimizin en berrak köşelerinden süzülen has düşüncelerle geride bıraktık. Görüyorum ki dijital dünyanın sığ gürültüsünden sıkılmış, filtresiz gerçekliği arayan çok kaliteli bir kitle birikiyor burada. Derin bakan gözler kalacak. İyi ki varsınız.

Akıntıya kapılıp gitmek çok kolaydır, hiçbir çaba gerektirmez. Ama akıntıya karşı yürümek, kendi doğrularına sadık kalmak cesaret ister. Sürüyle birlikte aynı uçuruma yürümektense, kendi patikamda yalnız yürümeyi her zaman tercih ederim. Köklerini sağlam çak.

Gerçek bir bağın en büyük kanıtı, yan yana otururken o sessizlikten zerre rahatsız olmadan kalabilmektir. Ruhlar anlaşıyorsa kelimelerin sığ gürültüsüne ihtiyaç kalmaz. Bu gece, "acaba ne der" kaygısı gütmeden maskesiz oturabildiğin o has insanların kıymetini bil.

Modern dünyada içi en çok boşaltılan kelime: Dostum. Menfaatler çakışana kadar herkes arkanda. Çevrenizde yüz kişi olacağına, arkanızı döndüğünüzde orada kaya gibi duracağını bildiğiniz tek bir insan olsun, yeter. Kalabalıklar sizi sadece aşağı çeker.

Her şey bittiğinde insan o kara toprağa sadece kendi bilinciyle girecek. Egonun, kibirin, o gün içinde biriktirdiğin sahte zaferlerin orada zerre hükmü yok. Bugün peşinden koştuğun, uykularını kaçırdığın şeylerin kaçı o toprağın altında seninle gelecek?

Kartvizitindeki unvanlar gidince geriye hiçbir şeyi kalmayacak olan o "büyük" adamlar... İnsanlar saygıyı karakterine değil oturduğun koltuğa gösteriyorsa ortada gerçek bir bağ yoktur. Koltuklar değişir, güç el değiştirir; ama asalet ve karakter kalıcıdır.

Telefon bildirimlerinin sustuğu o an, modern insanın en çok korktuğu andır. Çünkü o ışık söndüğünde, zihin sığınacak bir eğlence bulamaz ve kendi çıplak gerçeğiyle kalır. Bu gece o ekranı tamamen kapat ve sessizliğin sana fısıldadığı doğruları dinle.

Sosyal medyada üç beş dijital etkileşim almak için karakterini eğip bükenleri izliyorum. Algoritma neyi dikte ediyorsa onu söylüyorlar. Bu var olma çabası değil, dijital köleliktir. Sırf daha çok alkış almak için kendi zihnimi ve kalemimi ucuzlatamam.