Farnaz Ghazizadeh

من برای برنامه صفحه‌دو به دنبال زنانی هستم که علاقمند به شرکت در بحث‌های این برنامه باشند. خواهش می‌کنم اگر شما در زمینه ای صاحبنظر هستید، تحصیلات یا کار مرتبط با حوزه‌ای دارید که بطور تخصصی می‌تونید درباره‌اش صحبت کنید با من تماس بگیرید. ممنون می‌شم اگه ریتوییت هم بکنید.

این قطعه وطن من را علی قمصری در روز دوم تحصنش اجرا کرده و تصویر تنهای او چقدر نمادین موقعیت ایران زخمی و تحت هجوم کفتارها از درون و بیرون مرزها بازنمایی کرده. جایی" بهار" در سروده " وطن من"برای امروز ما هم شعر گفته: "دردا و دریغا که چنان گشتی بی‌برگ کز بافتهٔ خویش نداری کفن من".

بخشی از آنچه ایران در ماهشهر و عسلویه از دست داد. از کار انداختن زیرساخت‌های پایه و صنایع مادر یک کشور یعنی کاهش درآمد ملی، اختلال در زنجیره‌های تأمین، بیکاری، تورم، قحطی و فقر. محیط زیست برای یک ملت فقیرتر و محتاج‌تر به نان شب و نگران‌ بقا یک اولویت نخواهد بود. #پتروشیمی

1 The defining deliberations of this war aren't between the US and Iran, but Trump and himself. He’s vacillated between walking away and promising to bomb Iran to the Stone Age. Iran has been consistent: Its ideology is resistance, its strategy is chaos, its endgame is survival.

Universities are centers of learning and hope, not battlefields. Targeting them, whatever the justification, erodes norms that protect civilians, knowledge, and future generations. We must not allow this to become normal.

This seems to be the message now being pushed to non-Iranian audiences: "that the internet in Iran is not really cut, only partly restricted because of wartime conditions". Basic fact: There is no such thing as “domestic internet” in this sense. The Internet has a clear meaning: a global network of networks. For most people in #Iran, access to that global Internet has been cut off. Available data shows external connectivity at around 1% of normal. And even that “normal” was already a limited, whitelisted version of access before the war. The fact that some domestic services on #NIN remain online does not change that reality. #IranDigitalBlackout #DigitalBlackOutIran‌

تهران داره نابود میشه. شهرهای بسیاری دارن از بین میرن. آوار میشن روی سر ما که دل نداریم این حجم از ویرانی را ببینیم. مردم مضطرب و نگرانن. نه فقط نگران موشکها و جنگنده ها. نگران بیکاری، بی پولی، بی پناهی و آوارگی هم هستند. نگران چگونگی ادامه بین این همه خرابی و یاس. کابوس #جنگ

«بمباران زیرساخت‌های غیرنظامی جنایت جنگی‌ست و زمان اعتراض به آن هم اکنون است.» سناتور از ایالت هاوایی

شنبه، صبح اولین روز کاری بعد از تعطیلات سال نو، دفتر مرکزی شرکتی که برای جلسه‌ای دعوت بودم، مکالمه پسر جوان با مدیرعامل: - یعنی دیگه نباید بیایم؟ + وقتی صداتون نکردیم برای تمدید قرارداد، یعنی نیاید دیگه... - باشه ممنون 😔 فقط جسارتاً حقوق اسفند و عیدی‌مون رو کی ممکنه بگیریم؟

کمابیش همان‌طور که استبداد سلطنت پهلوی، به‌ویژه پس از کودتای ۲۸ مرداد، در افزایش اقبال عمومی به مرجع تقلید و به قدرت رسیدن اسلام‌گرایان نقش داشت، کارنامه ۴۷ ساله حکومت اسلامی «ولی‌فقیه» نیز با وضعیت فعلی و همراهی بخشی از ایرانیان با ارتش‌های اسرائیل و آمریکا بی‌ارتباط نیست. در غیاب هرگونه فضای حداقلی برای فعالیت مدنی و سیاسی مستقل، و در نبود یک جامعه مدنی توانمند، همواره گروهی از شهروندان به سمت کسانی گرایش پیدا می‌کنند که وعده راه‌حل‌های جادویی و میان‌برهای فوری می‌دهند. جمهوری اسلامی در آغاز کارش، جامعه‌ای را تحویل گرفت که هنگام حمله عراق، به معنای واقعی کلمه متحد شد؛ از نظامیان شاه‌دوست تا کمونیست‌های فدایی و توده‌ای، برای دفاع از کشور سلاح به جبهه رفتند. اما امروز که ایران تا همین‌جا آسیب‌هایی اساسی دیده و در آستانه تبدیل شدن به یک دولت درمانده (failed state) است، نه ‌تنها از آن همبستگی ملی و انسجام اجتماعی خبری نیست، بلکه حتی برخی از تندترین رجزخوانی‌های ضد ایرانی جنگ از سوی یکی از نامتعارف‌ترین دولت‌های تاریخ آمریکا (مانند «فرستادن ایران به عصر حجر») نتوانسته بخشی از ایرانیان را در برابر دشمن خارجی متحد کند. این وضعیت، پیش از آن‌که فقط محصول تبلیغات وابستگان به اسرائیل و آمریکا باشد، بازتاب کارنامه جمهوری اسلامی نیز هست. سال‌ها سرکوب، بستن روزنامه‌ها، بازداشت فعالان، حملات گسترده و جدی به تمامی جنبش‌های اجتماعی، تبلیغات ایدئولوژیک، یک‌طرفه و غیرعقلانی، تحقیر روزمره شهروندان، تعصبات دینی و در نهایت، کشتن معترضان بی‌سلاحی که برای ابتدایی‌ترین حقوق خود به خیابان آمدند، ایران را به جایی رساند که برخی حتی از اینکه در بمباران کشته شوند یا برای سالیان دراز، از آب و برق و کار و غذا و امنیت محروم شوند و در کمپهای آوارگان و در چادر زندگی کنند، ابایی ندارند.

همان‌قدر که به جنگ‌طلبان خارج‌نشین حمله می‌کنید که آتش جنگ را به داخل کشور کشاندند و به آن مشروعیت دادند، به همان شدت هم باید مقابل کسانی بایستید که در داخل، خواهان اعدام مذاکره‌کنندگان و حامیان صلح‌ با جهان‌اند و با پشت‌گرمی نظام در سالها خیابان ها عربده کشیدند و میکشند. #جنگ بد است؟ بله. جنگ‌طلبی هم بد است؟ قطعا بله و نقش جنگ طلبان داخل یقیناً از خارج نشین‌ها پررنگ تر است. اما رفتار دوگانه از هر دو بدتر است قبیح و مشمئزکننده است، و شریکِ همان فاجعه! جایی که بحث جان انسان و خاک کشور مطرح می‌شود، وجدان و شرافت را قاضی کنید.

دوستان، رفقا اونا که هنوز صدای عقلشون رو میشنون هنوز به ویروس کثیف بیشرفی مبتلا نشدن این هشتگ #NoWarCrimesInIran رو باید بزنیم و ترندش کنیم.

باشد، چرخش کنید، تغییر رویه دهید، بر مواضع جنگ‌طلبی و خوش رقصی مقابل ترامپ و نتانیاهو خط بطلان بکشید، پست‌ها را پاک کنید اما نگویید نمی‌دانستیم یا زیرساخت‌ها خط قرمز است یا آن‌ها ما را بهتر از خودمان می‌شناختند‌. بسیاری از ما آن‌ها را خوب می‌شناختیم و گفتیم اما فحش خوردیم‌.

Mohammad Amin Biglari and Shahin Vahedparast, two protesters arrested during the January protests, have been executed today. Since the start of the war, the Iranian regime has executed 13 political prisoners. A number of other political prisoners are also at risk of execution.

آن‌چه که تماشا می‌کنیم محصول این ترکیب است: قدرت آمریکا+پول عربستان+بی‌رحمی اسرائیل+سفاهت جمهوری اسلامی

از نوشتن درباره مرگ، #جنگ ، #اعدام و این چرخه‌ی لعنتی نابودی خسته‌ام… نه حوصله‌ی توضیح دارم، نه امیدی به شنیده شدن. صبح امروز باز هم ماشین کشتار جان گرفت #شاهین_واحدپرست و #محمدامین_بیگلری را به دار آویختند. بازهم با طلوع خورشید دو زندگی، دو رویا و دو جهان خاموش شد. زندگی در ایران ادامه‌ی یک فاجعه‌ی بی‌پایان است امروز فکر میکردم کی نوبت من خواهد شد؟ که یا در جنگ بمیرم، یا توسط نظام و یا از این همه رنج و بغض و ناتوانی در نجات کشور و مردمم دق کنم؟

پرستو فروهر: روزنامه‌نگاران غربی که با من گفت‌وگو کرده‌اند، ‌پرسیده‌اند، مگر اکثریت بزرگ مردم ایران از این حمله استقبال نمی‌کنند؟ چنین برداشتی از «خواسته‌ی مردم ایران» در افکار عمومی جوامع غربی، یکباره و فی‌البداهه جا نیافتاده است…. radiozamaneh.com/884961

تلاش کنیم جان برادرم وحید حفظ بشه. #Save_Vahid #Save_Abolhassan

بچه ها مادر #اميرحسين_حاتمى خواسته این عکسهاش روهم پخش کنیم

یه فامیل دور ما هم، زن‌داداش زن‌دایی‌ام، زیر اون پل کرج کشته شدن. با پسرش دونفری رفته‌ بودن سیزده بدر.

آیا میدانید هیچ آبراه بین‌المللی یا دریای آزاد در #تنگه_هرمز وجود ندارد و کل تنگه‌هرمز بخشی از آبهای سرزمینی ایران و عمان است؟ آیا میدانید در مسیر ورود به #خلیج_فارس به خاطر موانع دریایی و عمق دریا تنگه دیگری وجود دارد که به آن اصطلاحا تنگه دوم هرمز یا گلوگاه دوم میگویند و کاملا در آبهای ایران قرار دارد؟ (این متن کمی طولانیست ولی ارزش خواندن دارد و در پایان به ارزش جزایر سه‌گانه ایران و چرایی ادعای امارات پی میبرید) طبق کنوانسیون حقوق دریاها (UNCLOS 1982)، وضعیت حقوقی تنگه‌هرمز و مرزهای ایران پیچیدگی‌های فنی خاصی دارد که میتوان آنرا در دو بخش #مرزهای_قانونی و #رژیم_گذار خلاصه‌ کرد: - محدوده مرزهای دریایی ایران طبق قوانین بین‌المللی و قانون مناطق دریایی ایران (مصوب ۱۳۷۲) آب‌های سرزمینی (Territorial Sea) و مرز دریایی ایران تا ۱۲ مایل دریایی (حدود ۲۲ کیلومتر) از خط مبدأ ساحلی است. عرض تنگه هرمز در باریک‌ترین نقطه حدود ۲۱ مایل دریایی (۳۹ کیلومتر) است. این یعنی عرض تنگه کمتر از مجموع آب‌های سرزمینی دو کشور ساحلی (ایران و عمان) است. در نتیجه، هیچ آب بین‌المللی یا دریای آزاد در وسط تنگه هرمز وجود ندارد. تمام عرض تنگه هرمز، یا جزو آب‌های سرزمینی ایران است یا عمان. پس مسیرهای کشتیرانی کجاست؟ برای مدیریت ترافیک سنگین نفتکش‌ها، طرحی به نام طرح تفکیک تردد (Traffic Separation Scheme - TSS) توسط سازمان بین‌المللی دریانوردی (IMO) اجرا می‌شود. این طرح شامل دو مسیر اصلی (لاین) به عرض ۲ مایل و یک منطقه حائل (Buffer Zone) در بین آن‌هاست. مسیر ورود به خلیج فارس در شمال قرار دارد و از داخل آب‌های سرزمینی ایران عبور می‌کند. مسیر خروج از خلیج فارس در جنوب قرار دارد و از داخل آب‌های سرزمینی عمان عبور می‌کند. اما در ادامه مسیر، در داخل خلیج فارس و بلافاصله پس از تنگه هرمز، در منطقه بین جزیره ابوموسی و سواحل امارات (شارجه و دبی)، خلیج فارس بسیار کم‌عمق می‌شود. سمت امارات و سواحل جنوبی خلیج فارس دارای فلات قاره بسیار کشیده و کم‌عمقی هستند و عمق آب در بسیاری از نقاط نزدیک به امارات به کمتر از ۲۰ متر می‌رسد که برای نفتکش‌های غول‌پیکر (با آب‌خور ۲۰ تا ۲۵ متر) مانند یک دیوار عمل می‌کند. در عوض، عمیق‌ترین بخش خلیج‌فارس دقیقاً در امتداد سواحل ایران و جنوب جزایر ایرانی قرار دارد. کشتی‌های تجاری برای اجتناب از به گل نشستن، ناچارند از این کانال عمیق طبیعی که از بین جزایر ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک می‌گذرد، استفاده کنند. اینجا همان تنگه دوم هرمز است. در این منطقه، فواصل به قدری کم است که آب‌های بین‌المللی به معنای واقعی وجود ندارند. فاصله ابوموسی تا ساحل امارات (شارجه) حدود ۶۰ کیلومتر (۳۲ مایل دریایی)است. طبق قوانین، هر جزیره (مثل ابوموسی) ۱۲ مایل دریایی (۲۲ کیلومتر) آب سرزمینی دور خود دارد. امارات هم ۱۲ مایل از ساحل خود دارد. لاین‌های کشتیرانی (TSS) دقیقاً در فضای باقی‌مانده بین این دو حریم قرار گرفته‌اند. اما چون عمیق‌ترین مسیر دقیقاً از شمال ابوموسی می‌گذرد، کشتی‌ها عملاً وارد حریم ۱۲ مایلی این جزیره می‌شوند. تنب بزرگ و تنب کوچک عملاً مانند دو برج دیده‌بانی بر کل مسیر مسلط هستند. فاصله بین تنب بزرگ و ابوموسی حدود ۴۵ کیلومتر است. در جنوب ابوموسی، میادین نفتی (مثل میدان مبارک) و سکوهای استخراج وجود دارند که خودشان به عنوان موانع ناوبری عمل می‌کنند و کشتی‌ها را مجبور می‌کنند بیشتر به سمت شمال و آب‌های عمیق‌تر تحت کنترل ایران حرکت کنند. اینجا اگرچه از نظر جغرافیایی نامش تنگه نیست، اما از نظر نظامی به آن #گلوگاه_دوم می‌گویند چرا که کشتی‌ها دقیقاً از وسط مثلث دفاعی ایران عبور می‌کنند و هر اتفاقی در این نقطه بیفتد، کشتی‌ها راه فراری به سمت جنوب (امارات) ندارند چون آب برای آن‌ها بیش از حد کم‌عمق است. - رژیم حقوقی #عبور_ترانزیت طبق کنوانسیون ۱۹۸۲، در تنگه‌های بین‌المللی مثل هرمز، رژیم عبور ترانزیت حاکم است. بر اساس این کنوانسیون، کشتی‌های کشورهای عضو می‌توانند در شرایط صلح در صورت بی‌ضرر بودنِ رفت‌وآمد، از آب‌های سرزمینی یکدیگر عبور کنند. حتی ناوهای جنگی حق دارند بدون اجازه قبلی، به سرعت و بدون توقف از این مسیرها عبور کنند. اما ایران این کنوانسیون را بطور کامل و در مجلس خود تایید و تصویب نکرده است و خود را ملزم به اجرای کامل آن نمیداند. از طرفی در امضای اولیه این کنوانسیون این بند را اضافه کرده که حق عبور کشتی‌ها را فقط در مورد کشورهایی به رسمیت خواهد شناخت که این کنوانسیون را امضا کرده‌اند. به همین جهت ایران خود را ملزم به اجرای عبور ترانزیت نمیداند و به جای آن از رژیم سخت‌گیرانه‌تر #عبوربی‌ضرر که ارجاع به کنوانسیون قبلی سازمان ملل مصوب ۱۹۵۸ ژنو میباشد استفاده میکند. بر اساس این کنوانسیون هرگونه متوقف کردن بی‌دلیل کشتی‌ها ممنوع است اما کشور ساحلی حق دارد اگر عبور کشتی را مخل امنیت خود بداند، آن را متوقف کند. پس آیا ایران می‌تواند قانوناً عبور کشتی ها را متوقف کند یا از آنها عوارض عبور (Toll) دریافت کند؟ پاسخ به این سوال همان نقطه تقابل حقوقی است که دهه‌هاست بین ایران و جامعه بین‌المللی (به‌ویژه با آمریکا و امارات) وجود دارد. همانگونه که پیشتر گفتم طبق کنوانسیون‌های بین‌المللی ایران نمیتواند عبور کشتی‌های تجاری یا جنگی را در تنگه‌ هرمز متوقف کند. اما می‌تواند اگر تشخیص دهد عبور یک کشتی (مثلاً یک ناو آمریکایی یا تانکر تحت پرچم دشمن) برای امنیت، نظم یا آرامش کشور مضر است، جلوی عبور آن را بگیرد. در وضعیت جنگی امروز از نظر حقوقی ایران از بند دفاع مشروع (ماده ۵۱ منشور ملل متحد) استفاده می‌کند و ادعا میکند برای حفاظت از تمامیت ارضی خود، حق دارد مسیرهای منتهی به سواحلش را کنترل یا مسدود کند. همینطور طبق قوانین بین‌المللی و عرف کشتیرانی هیچ کشوری حق ندارد صرفاً بابت عبور از تنگه از کشتی‌ها پول بگیرد. فقط بابت خدمات خاص (مثل راهنمایی کشتی یا Pilotage، لایروبی مسیر یا خدمات امداد و نجات) می‌توان هزینه دریافت کرد. در حال حاضر نگرانی این است که ایران استدلال میکند هزینه امنیت و حفاظت محیط زیست این آبراه را می‌دهد، پس کشتی‌ها باید حق عبور (Toll) بپردازند. در طول جنگ، ایران سیستم‌های نظارتی و شناسایی خود را در این مسیر آبی (تنگه هرمز و گلوگاه دوم) بسیار تقویت کرده است. اگر ایران در پایان این درگیری‌ها موفق شود تنگه را باز کند اما با قواعد خودش و حقوق بین‌الملل را بر اساس قدرت میدانی خود بازنویسی کند و رژیم حقوقی #عبوربی‌ضرر را دائمی کند، معادلات تجارت جهانی در این منطقه برای همیشه تغییر خواهد کرد. اگر در پایان جنگ، جامعه بین‌المللی این مرزها را (حتی به صورت ضمنی) بپذیرد، بخش بزرگی از تنگه هرمز که قبلاً آب‌های بین‌المللی یا آب‌های سرزمینی مشترک تلقی می‌شد، رسماً به آب‌های داخلی ایران تبدیل می‌شود. این باعث میشود جدای از دریافت عوارض عبور، ایران از تمام کشتی‌ها بخواهد اظهارنامه الکترونیک یا تاییدیه قبلی برای ورود به تنگه دریافت کنند. این کار عملاً به معنای گمرک دریایی در ورودی خلیج فارس است که تاثیرات سیاسی و تجاری بسیاری در منطقه خواهد داشت، ضمن آنکه عبور ناوهای جنگی کشورهای غیرساحلی (مثل آمریکا، انگلیس و ناتو) را منوط به اجازه یا هماهنگی قبلی می‌کند. بنابراین، باز کردن تنگه هرمز در شرایط فعلی، فقط یک عملیات نظامی برای رفع تهدید عبور کشتی‌ها و بازکردن فیزیکی تنگه نیست؛ بلکه تثبیت مجدد حقوق بین‌الملل است. فارغ از هر حکومتی که در ایران پس از جنگ قدرت را در دست بگیرد، کشورهای منطقه و بخصوص غربی ها باید مطمئن شوند که پس از پایان دود و آتش، ایران نمی‌تواند با استناد به واقعیت‌های جدید روی زمین، قوانین دریانوردی را به نفع خود تغییر دهد. اگر این اتفاق بیفتد، دکترین نظامی سنتکام (CENTCOM) در خلیج فارس فرو می‌پاشد و کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس به کنترل های ایران وابسته میشوند و عملا ایران کنترل بیش از ۲۰ درصد نفت جهان و ۶۰ درصد گاز و مقدار زیادی فراورده های مورد نیاز جهان را در دست خواهد گرفت. باید منتظر ماند و تا پایان این بازی را به تماشا نشست. #راه_سوم