پروائیل

یه روزی پروانه ها برمیگردن.

یه کم می‌نویسم.

ستاره های توی چشمات از لنزِ چشمام، یه طلسم‌کُپ ساخته.

دوتا مون تبخال زدیم، تو روی منو دیدی و من خوی تو رو.

نمیدونم چرا دارم کظم‌توییت میکنم.

میون اون همه دکترایِ نشناختن ات، دیپلمِ "تو شناسی" داشتم؛ ندیدی منو.

دوست داشتم توی برهوتِ سرما، منو دستکش ببینن، نه یه دسته هیزم.

توجه نکردن به خیلی از حرفا، از طراحی پرچم ژاپن برام راحت تره.

توو سلف سرویسِ خلقت، من سر ژله‌ی عقل و کوکی هنر بودم.

توو دوربرگردونِ اندوه، ترمزِ بریده ات هستم.

اگه توو جزیرهٔ آدمخوارا ازم کله پاچه درست کردن، خوش به حال اونی که زبونم رو میخوره.

کاش به جای کلونازپام، برام تورونازپام تجویز می‌کرد.

آسمان بینی من، اَبر های پنبه‌ای را حتی مجاب به بارانِ خون می‌کند.

خوابِ دَمِ شومینه‌ی منی.