Berrin

Ya kendini inşa edersin....Ya da seni tüketen şeylerin içinde kaybolursun.

Bazı insanlar vardır; ne kadar gülseler de gözlerinin derinliğinde eski yaraların izi vardır. Çünkü ruh çok fazla acı çektiğinde, talihsizliğe koyu olan bir tat geliştirir. Yaşanan hayal kırıklıkları, kayıplar ve kırgınlıklar zamanla insanın dünyaya bakışını değiştirir. Bir süre sonra beklenmedik kötülükler şaşırtmaz, aksine tanıdık gelir. İnsan, en sert yükleri taşıya taşıya güçlenirken aynı zamanda yorgunlaşır da. Fakat hayatın garip bir dengesi vardır; en çok yara alan kalpler, en güçlü umutları da içinde büyütebilir. Çünkü karanlığı en iyi tanıyanlar, ışığın değerini herkesten daha iyi bilir. Ve bazen insanı ayakta tutan şey, hiç bitmeyen umududur.