พานุดอ่าน

เอางี้ อ่านลบรฮ.มากี่เล่ม ชอบทุกเล่ม คะแนนสูงทุกเล่ม (ใครตามกันในไอจีจะรู้ว่าชุ้นงกคะแนน 5555) ลบรฮ.ทำให้มาตรฐานนิยายแปลของเราสูงขึ้นทุกทีๆ ยังหาสนพ.ที่ตรงจริตเท่านี้ไม่ได้เลย ทั้งในแง่การเลือกต้นฉบับ การแปลที่เข้ากับบริบท ความละเอียดและใส่ใจในการทำเล่ม เริ่ดไปหมด #ป้ายยาให้ลบรฮ

สนพ.แซะคนอ่านคือไรอะะะ ไม่ทราบเรื่องเลย

จบิง เคยทวิตเรื่องอยากพุดถึงงานที่ไม่ชอบได้บ้างไรงี้ โดนหลายคนมาโควทว่า แต่ความเห็นเราอาจจะทำให้นขคนนั้นไม่มีคนอ่านไปเลยนะ เป็นเราจะไม่พูดตัดโอกาสคนอื่นบลาๆๆ คือ การที่คนอื่นไม่มีวิจารณญาณมันความผิดกรุไหมเนี่ย😅

Yesteryear – หนังสือที่คนพูดถึงเยอะมากแห่งปี 5555 อยากรู้เลยต้องลอง แล้วก็เข้าใจ hype เลย เรื่องของอินฟลู tradwife (ใช้ชีวิตในบ้านไร่แบบ~ดั้งเดิม~ กับผัวที่เป็นลูกนกม มีลูกหกคน) ที่ตื่นมาแล้วพบว่าตัวเองย้อนกลับไปในยุค 80 แล้วต้องใช้ชีวิตตามแบบภาพลักษณ์ที่สร้างในโซเชียลมีเดียจริงๆ

การวิจารณ์หนังสือในไืทยมันไปได้ไม่ไกลกว่านี้หรอก เพราะถ้าบ่นเล่มไหนแล้วเป็น unpopular opinion = โดนคนที่ชอบรุมด่า ส่วนถ้าบ่นแล้วมีคนเห็นด้วยเยอะ = คนที่ชอบเล่มนี้ อวยเล่มนี้ก้จะโดนด่า545455455555555555 คือเราแค่ ไม่เสือกกับความเหนคนอื่นได้ไม😭😭😭

จะให้นักอ่านมีอิสระในการรีวิวได้ยังไง ถ้าไม่ทัวร์ลงจากแฟนคลับ ก็มีพวกสงสารนักเขียน มาค่อนขอดคนรีวิวอีกว่าพูดจาทำร้ายสายผลิตทำไม เจอแบบนี้ก็เซ็งอยู่ งั้นไม่รีวิวก็ได้ เอาแค่นี้แหละ เดี๋ยวจะเป็นบ้าบอไปกันใหญ่

ใครอยากจะรีวิวแบบไหน ลบหรือบวกก็ทำไปเหอะ ไม่ต้องมาก้าวก่ายหรือตั้งคำถามกับวิธีคนอื่น ให้ทุกคนทำเหมือนกันหมดก็จบละวงการ ไม่ต้องมีความเห็นที่หลากหลายกันเลย เปิดเน็ตไปเจอแต่คำอวยคำชม งั้นจะเรียกว่าการรีวิวกันไปทำไมถ้าหวังจะให้มีแค่มิติเดียวน่ะ

มันจะมีความเห็นประเภท ถ้าไม่ชอบจะพูดทำไม คนที่ชอบก็มี ให้ดาวน้อยทำไม มันอาจจะดีสำหรับคนอื่น งี้คนอื่นมาเห็นเค้าก็ไม่อ่านสิ ฯลฯ คือชั้นงง เราไม่ได้อยู่บนพื้นฐานความเข้าใจเดียวกันหรอว่ารีวิวคือคหสต.ของคนนั้น คนอ่านรีวิวทุกคนต้องตัดสินใจเอง ทำไมชอบทำเหมือนคนอ่านจะไม่มีวิจารณญาณวะ

แล้วนิยายสืบสวนอะ ถ้าดีก็ดีเลย ว้าวเลย แบบอห.คนเขียนใช้ไรคิดเนี่ย สวดยอด แต่ถ้าตอนเฉลยพังคือพังทั้งเรื่อง ทุกอย่างที่ปูมาไม่ว่าจะดีแค่ไหนก็ถูกล้างทิ้งหมด ความเมกเซนส์ใดๆ มันต้องมาก่อน ถ้าไม่มีสิ่งนี้ก็จบ

ตำนานอเล็กซ์ด่า "ขอโทษแล้วไงล่ะ" โดนแบบนี้จำจนวันตายอะ "ถ้ารู้สึกผิดจริง ๆ ต้องฟังสิ่งที่ฉันว่าให้จบ ทนฟังให้ได้ ไม่ใช่สักแต่ว่าขอโทษแล้วบอกว่าตัวเองรู้สึกผิด" แล้วอเล็กซ์เล่นดีโคตร บทเข้าปาก ซีนอารมณ์ทั้งซีน ซึ่งที่พูดมาทั้งหมดเห็นด้วย

ขออีกที่ละกัน บึงบัวบ้านลุง Monet ที่ Giverny นั่งรถไฟออกจากปารีสไปชม.นุง คุ้มโคตร

มุมที่ชอบมากในลูฟวร์คือทุกคนไปมุงกันเพื่อดู the famous little monalisa ซึ่งตั้งตรงข้ามกับ the wedding feast at cana แล้วถ้าเราหันหลังจากโมนาลิซ่า ทุกคนในมิวเซียมก็จะเป็นส่วนหนึ่งใน the wedding (ไม่รู้เขาตั้งใจจัดแบบนี้มั้ย คงตั้งใจ สวยมากนะ)

อิเวงตลกอะ เล่าทำไม ละกุต้องรุ้มั้ย แต่ก้เออๆ สนุกดี เล่าต่อก้ได้ แม้ไม่รุ้จะรุ้ไปทำไม แต่ก้เชินเล่า วนอยุ่อย่างนี้ทั้งเล่ม รสชาติวรรณกรรมอิตาลีเนาะ

เรื่องตลกร้ายก็คือ เมื่อก่อน เวลาอ่านบทความยาว ๆ บนอินเตอร์เน็ตแล้วเจอคำเขียนผิด เราจะแอบคิดว่าเขาเช็คการพิมพ์ไม่รอบคอบเลย แต่เดี๋ยวนี้พอเจอคำเขียนผิดแล้วกลับโล่งใจ เพราะมันแปลว่าเขาน่าจะพิมพ์เอง ไม่ได้ก๊อปเอไอมา 🥹 55555555

รักนิยาย slice of life เท่าชีวิต ขอบคุณตัวละครในนิยายทุกคนที่ออกไปใช้ชีวิตแทนชั้น

ดูลุงแกเปิดเรื่องดิ

เคยคุยกับอาจารย์เรื่องเอไอ อาจารย์ส่วนใหญ่แกไม่ค่อยกลัวกันเพราะเขาบอกว่าสุดท้ายมนุษย์ก็จะต้องโหยหาศิลปะที่มาจากมนุษย์อยู่ดี อาจจะใช้เวลานานแต่ศิลปะจากคนจะไม่มีวันหายไป ฟังแล้วก็ได้แต่พยักหน้า แต่กว่าจะถึงวันนั้นหนูกลัวหนูอดตายก่อนอ่ะสิ

@kangineung อ่านเบอร์รียัง!!!!

แอบจัดชั้นนสเพิ่มนิดหน่อย (กิจกรรมที่ชั้นไม่มีวันทำเสร็จ รู้สึกว่าจะนั่งจัดนสไปตลอดชีวิต55555555) เลยลองแยกเฉพาะของลบรฮที่ดองไว้ออกมาบนซ้าย นอกจากดวงตาสีฟ้าสุดฟ้าแล้วยังไม่ได้อ่านสักเรื่อง🙂‍↕️🙂‍↕️ #คอนอ่าน ไรดีคิวต่อไปปปปปป

“การแพทย์ กฎหมาย ธุรกิจ วิศวกรรมศาสตร์ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นศาสตร์อันทรงเกียรติ และจำเป็นต่อการดำรงชีวิต แต่บทกวี ความงาม ความโรแมนติก และความรักต่างหากคือสิ่งที่ทำให้เรายังอยากมีชีวิตอยู่” - Dead Poets Society

เบื่อโลกที่ทุกทักษะจะมีคุณค่าก็ต่อเมื่อมันทำเงิน

ตต.มันติ๊งต๊อง หนังสือผ้มชื่อปิตาย แต่แอปมันอ่อนไหวกับคำว่าตาย คุณนักอ่านเลยต้องเลี่ยงไปเรียกชื่อหนังสือว่า ปิตุย 😭😭😭😭