@bigdzumbus Таа е првата седмица. На скопјани им значи. Спомени, детство. Башка кога поминуваш од таму сакаш сонце да те грее, а не само сенки од зградишна изнатрупани, со еден куп коли околу нив што не можат да се разминат.
Се додека на родителите ќе им биде поважен афтер ворк, концертите, кафаните, патувањата без деца и совршените фотки по инста , а воспитувањето ќе се препушта на баби и дедовци , кои не се виновни, туку прават колку што можат,ќе го имаме истиот проблем.
Седодека се промовира како „модерно тоа што некоја мајка „не готви дома“, како да е грижата за сопственото дете нешто за потсмев, наместо вредност, ќе ја губиме суштината.
Времето поминато со децата како заеднички ручек, разговор, прегратка, внимание не е заостанатост, туку основа на здраво детство.
Време може да се најде за сее.Прашање е кому што ни е приоритет.
Затоа, кога на децата им недостига љубов и присуство од родителите, тие растат со празнина што подоцна се претвора во фрустрација, бес и потреба да ја изразат на начин на кој што гледаме дека ја изразуваат.
Се почнува од дома.
Од односот родител – дете.
Кратка хорор приказна:
Момички од Кина дошле да снимаат документарец во Кочани.
Ликот/предатор ја граба..тргна да ја целива..ќе се женел со нејзе..
Исто ко шо гледаме у Индија и Африка коа ги влечат белкињите за слики ги влечат.Нејсе.Коментарите одоздола:тесна пичка,порно филм.
@iKAKTyC Мотивацијата е различна.
Во странство имаме мотивација да го правиме тоа, бидејќи заштедуваме многу повеќе и инвестираме во подобро утре.
Во Македонија за истата мака - само 100 евра тргнати на страна, без надеж за подобро утре.
Работиш 12 часа во странство, дома „сакаш work-life balance“
Во Минхен, Цирих или Чикаго ништо не ни е тешко:
– Работиш 12 часа без проблем
– Прифаќаш работа што дома не би ја погледнал
– Штедиш секое евро
– Не се жалиш
– Не бараш баланс, бараш резултат
И го правиш тоа со една мисла:
„Ова го правам за подобра иднина.“
А дома?
„Ми треба баланс…“
„Не сакам да се замарам после работа…“
„Сакам да си го живеам животот…“
Да бидеме реални.
Не е дека не можеш.
Туку дека не мораш.
Во странство – мораш.
Дома – ти е удобно.
А удобноста е најскапата работа што ќе ја платиш во животот.
Цената е:
– Немање на заштеда
– Немање на инвестиции
– Живот од плата до плата
– Страв од иднината
Еве ја разликата што никој не ти ја кажува:
Не те прави државата успешен.
Те прават навиките.
Ако ја донесеш дисциплината од странство дома,
ќе бидеш пред 90% од луѓето.
Не ти треба втора работа цел живот.
Ти треба период на фокус.
Период каде што:
– Ќе штедиш
– Ќе инвестираш
– Ќе работиш на себе
Па после ќе зборуваш за „баланс“.
Баланс не се гради на празен џеб.
Се гради на здрава основа.
Во Македонија прво тешко да се најдат тројца храбри машки што ќе неутрализираат вака некој манијак. А и да го направат тоа, ќе бидат уапсени и ќе бидат гонети кривично за херојството што го покажале.