لیلی دختر ایران

شاهزاده رضا پهلوی، رهبر اپوزیسیون دموکراتیک ایران، روز سه‌شنبه ۲۶ خرداد، همزمان با بررسی لایحه «تهدیدات امنیت ملی و نفوذ دولت‌های خارجی» در پارلمان بریتانیا، به لندن سفر خواهد کرد. در جریان این سفر، شاهزاده رضا پهلوی با رهبران سیاسی بریتانیا، نمایندگان پارلمان، رسانه‌ها و چهره‌های اثرگذار و همسو با مبارزه ملت ایران دیدار خواهد کرد. محور اصلی این دیدارها تأکید بر ضرورت قرار گرفتن مردم ایران در مرکز تصمیم‌گیری‌ها و گفت‌وگوهای سیاسی درباره آینده ایران است. شاهزاده همچنین در این سفر بر این واقعیت روشن و انکارناپذیر تأکید خواهد کرد که تهدید جمهوری اسلامی تنها به درون مرزهای ایران محدود نیست و رژیم خطری مستقیم برای جوامع دموکراتیک و امنیت ملی کشورهای غربی، از جمله بریتانیا است.

یکی از آسیب‌های جدی به جریان مشروطه پادشاهی،حذف تدریجی بدنه‌ روشنفکری آن بود،روندی که در اثر عملکرد مشاوران نابکار وانحصارطلب شکل گرفت. حاصل آن حلقه‌ای بسته از متملقان وفحاشان بود،جریانی که به‌جای تولید فکر و فرهنگ سیاسی،انسداد فکری رابا تملق‌گویی وفحاشی وحذف منتقدان نهادینه کرد.

🚨 تحلیل: چرا (بظاهر) مشروطه‌خواهان با شاهزاده رضا پهلوی درافتاده‌اند؟ این روزها اگر شبکه‌های اجتماعی را دنبال کنید، تصور می‌کنید بزرگ‌ترین مشکل ایران نه جمهوری اسلامی است، نه سرکوب و اعدام و فساد و فقر، نه جنگ و تنگه، بلکه این است که چرا شاهزاده رضا پهلوی حاضر نیست از همین امروز شکل نظام آینده ایران را تعیین کند! عده‌ای که سال‌ها دغدغه اصلی‌شان مبارزه با جمهوری اسلامی نبود، ناگهان به پاسداران آتشین «مشروطه» تبدیل شده‌اند و هر روز با خشم و عصبانیت از شاهزاده گرامی می‌پرسند: «چرا اصل چهار را قبول نداری؟» «چرا خودت را شاه نمی‌دانی؟» «چرا حق تاریخی‌ات را مطالبه نمی‌کنی؟» «چرا درباره جمهوری و پادشاهی رفراندوم می‌خواهی؟» اما آیا واقعاً مسئله آنها دفاع از مشروطه است؟ به گمان من خیر. مسئله اصلی چیز دیگری است: شاهزاده رضا پهلوی یک اصل را بالاتر از هر اصل دیگری قرار داده است: حق تعیین سرنوشت مردم ایران. او می‌گوید: اول جمهوری اسلامی باید برود. باید آزادی بیان، احزاب، رسانه‌ها و انتخابات آزاد برقرار شود. بعد مردم ایران تصمیم می‌گیرند که چه نظامی می‌خواهند. این دقیقاً همان نقطه‌ای است که برخی را عصبانی کرده است. چرا؟ چون بسیاری از این افراد در عمل «مشروطه‌خواه» نیستند؛ آنها نتیجه‌خواه هستند. آنها از قبل پاسخ را تعیین کرده‌اند و می‌خواهند ملت فقط آن را تأیید کند. مشکلشان این نیست که (به نقل آنها) شاهزاده از قانون فاصله گرفته باشد. خیر! اتفاقا مشکلشان این است که شاهزاده حاضر نیست اراده خود را جایگزین اراده ملت کند. مشکلشان این است که او نمی‌گوید: «من تعیین می‌کنم.» بلکه می‌گوید: «مردم تعیین می‌کنند.» و برای ذهنیتی که دهه‌ها در فرهنگ سیاسی ایران رشد کرده، این غیرقابل تحمل است. همان ذهنیتی که خمینی را به «ولی فقیه» تبدیل کرد. همان ذهنیتی که همیشه به دنبال «قیم» می‌گردد. همان ذهنیتی که باور دارد مردم باید هدایت شوند، نه اینکه خودشان انتخاب کنند. همان که می‌گفت «مردم توانایی برای رفراندم ندارند» تفاوت فقط در لباس و شعار است. یک روز نامش ولایت فقیه است. یک روز نامش انقلابی‌گری است. یک روز نامش جمهوری‌خواهی است. و امروز گاهی نامش مشروطه‌خواهی. اما جوهره همه یکی است: «من بهتر از مردم می‌دانم چه چیزی برای ایران خوب است.» شاهزاده گرامی دقیقاً در برابر همین تفکر ایستاده است. او می‌توانست بسیار راحت‌تر عمل کند. می‌توانست خود را تنها آلترناتیو مشروع معرفی کند. می‌توانست از حق تاریخی خاندانش به عنوان ابزار فشار استفاده کند. می‌توانست بگوید پادشاهی تنها گزینه است. اما آگاهانه مسیر دشوارتر را انتخاب کرده است: ساختن یک ائتلاف ملی مبتنی بر آزادی انتخاب. برای همین است که امروز از دو سو مورد حمله قرار می‌گیرد: جمهوری‌خواهان افراطی از او ناراحت‌اند چون محبوبیت و سرمایه اجتماعی دارد که آنها هرگز نداشته‌اند. و برخی مشروطه‌خواهان افراطی از او ناراحت‌اند چون حاضر نیست محبوبیت اصیل خود را برای تحمیل یک نتیجه سیاسی به کار بگیرد. در واقع نزاع امروز بر سر جمهوری و پادشاهی نیست. نزاع بر سر یک سؤال بسیار عمیق‌تر است: آیا مردم ایران صاحب کشورند یا نه؟ شاهزاده پاسخ داده است: «بله. صاحب کشور مردم هستند.» و دقیقاً به همین دلیل، کسانی که در ظاهر از «نهاد» حرف می‌زنند اما در باطن به دنبال تحمیل اراده خود هستند، از او خشمگین‌اند. چون بزرگ‌ترین تهدید برای هر ذهنیت اقتدارگرا، نه جمهوری است و نه پادشاهی بلکه انسانی است که حاضر باشد قدرت را به مردم واگذار کند و این دقیقاً همان کاری است که رضا پهلوی انجام داده است. و این دقیقا همان دلیلی است که بخاطرش من و همفکرانم می‌گوییم «جاوید شاه».

پاسخ این اراجیفی که «ایشان اونجوری خواستن و ما اینجوری می‌خوایم و شما باید اونجوری بخواهید….» تنها یک جمله است: ما با شما و اختلاف داریم و برای حلش باید به قانون بازگردیم، اکر قانون جمهوری اسلامی را قبول دارید که دیگر مشکلی با جمهوری اسلامی نباید داشته باشید ولی ما آنرا قبول نداریم، اگر هم قبول ندارید جز قانون پیش از ۵۷ ما قانون دیگری نداریم، خارج از آن‌هم می‌شود قلدری و قانون جنگل.