เทพีแห่งการหยุมหัว | แผนกกรวดน้ำจากยมโลก

เป็นไปได้มั้ยที่ชิ้นงาน (ไม่ขอใช้คำว่าไอเดีย เพราะเหมือนกันแบบไม่ใช่แค่ระดับไอเดียละ)หลุดผ่านโรงงานที่รับผลิต เพื่อนเราทำสินค้าเกี่ยวกับสิวเป็นลายน่ารักๆ ตอนหลังแบรนดฺใหม่ๆ มีเกลื่อนทำลายเดียวกันเลย เพื่อนตามจนรู้ว่าโรงงานขายบล็อกขายแบบ (ไม่รู้เรียกอะไร ลืมละ) ให้ลูกค้าคนอื่น

ทุกคนน อย่าเอาเป็นประเด็นดราม่าใหญ่โตกันเลย บพเข้าใจว่าไอเดียมันอาจจะออกมาในเวลาใกล้เคียงกัน เพราะบพก็คิดชื่อ,สั่งโรงงาน ตั้งแต่พ.ย. ดังรูปที่แนบไว้เหมือนกันค่ะ แล้วก็พัฒนาจนได้เปิดตัวอย่าง100% เดือนกุมภาค่ะ

พวกมึงแค่ไม่อาบน้ำ

ชอบประเด็นนี้นะ ในขณะที่วงการบันเทิงผลิตซีรีส์วายออกมาเยอะมาก แต่สาววายบางส่วนก็ยังชอบดูซีรีส์ปกติ แล้วจิ้นมิตรภาพลูกผู้ชายกันอยู่ดี เราว่าเพราะ BL มันนิยามไว้แล้วว่ารูปแบบความรักมีอะไรบ้าง คือ จีบ / รัก / มีปัญหา แล้วก็เลิฟซีน คนดูมีหน้าที่แค่รับสาร แต่พอเป็นมิตรภาพลูกผู้ชายที่มีเคมีแปลก ๆ มันจะมีความกึกกึ๋ยแบบอธิบายไม่ถูก ความสัมพันธ์ยังไม่ถูกตั้งชื่อ เลยมีพื้นที่ว่างให้เราคิดต่อเอง จุดนี้แหละที่มันเล่นกับใจ ทำให้เรามีส่วนร่วมมากกว่า บางคนไม่ได้อยากดูเลิฟซีนด้วยซ้ำ เพราะพอมันชัด มันก็จบแล้ว ไม่มีอะไรให้ลุ้นต่อ แต่พอเป็นอะไรที่คลุมเครือ เช่น แอบมอง / สบตากันนานกว่าปกติ / จับไหล่หรือกอดกันนานเกินไป / หวงกันแบบไม่พูด หรือหึงทั้งที่ไม่มีสิทธิ์ ฯลฯ ความพิรุธพวกนี้ทำให้หลายคนฟินและสนุกกว่า เหมือนเราไม่ได้อยากดู “ความรัก” ตรง ๆ แต่อยากดู “บางอย่าง” ที่มันกำลังจะเป็นความรัก แต่ยังไม่มีใครยอมพูดออกมา

“มันคือดอกไม้ ไม่มีคนขายคนซื้อมันก็เหี่ยว” ก็ปล่อยมันเหี่ยวไปตามธรรมชาติ คนละเรื่องกับตั้งใจปลูกเป็นร้อยไร่เพื่อเอามาขายให้วัยรุ่นเทสดีถ่ายรูปครึ่งชั่วโมงแล้วโยนทิ้งถังขยะ girl ปัญหาคือ 🪷 วัยรุ่นเทสดีที่ไม่เห็นคุณค่าอะไรเลย เห็นแต่คอนเท้น 🪷

for example ka ยังไม่ทันเหี่ยวด้วยซ้ำ

ปีเตอร์เต็มไปหมดเลย.....อี๋😥

บังเอิญไปรึเปล่าคะ 😓 ชื่อขนตามันซ้ำได้แบบบังเอิญได้แบบนี้จิงดิ

เป็นที่นิยมในหมู่คนรายได้น้อยมากๆ ประเพณี​ผัวคนลูกคน​ มีผัวใหม่เมื่อไหร่ต้องมีลูกทันที.... คืออะไรไม่รุ้

“ร้านเช้าเช้าเชียงใหม่” ยินดีด้วยค่ะ ดังใหญ่แล้ว รอบก่อนยังไม่ออกข่าวใหญ่ รอบนี้ไม่เหลือ มีคนส่งเรื่องร้องเรียนไปที่ #โหนกระแส - ร้านนี้เคยมีดราม่ามาแล้วครั้งหนึ่งเรื่องที่จอดรถ - รอบนี้คนจีนมาจอดรถในบ้านของคุณพิม - เค้าบอกว่ามันว่างเลยเข้ามาจอด เห็นเขียนว่าเป็นที่จอดรถ เข้าใจว่าจอดได้เลยเข้ามาจอด (แต่ป้ายบอกชัดเจนว่าของร้านไหน) - ตร.จราจรบอกว่าทำอะไรไม่ได้ เพราะตน.จราจรมีอำนาจแค่พื้นที่สาธารณะ - ตอนแรกทางร้านเช้าเช้าบอกว่าไม่ใช่ลูกค้าของทางร้าน แต่สุดท้ายทางร้านก็โทรมาเองว่าขอให้ลูกค้าเอารถออกหน่อย - เคยแนะนำไปแล้วว่าให้เอาโต๊ะและเก้าอี้หน้าร้านออกไป ลูกค้าจะได้ยืนรอตรงนั้นไม่ต้องลงมาที่ถนน - ทางร้านบอกว่า เค้าเป็นคนหาเช้ากินค่ำ ทำไมไม่เห็นใจเค้าเลย - ไม่สามารถเอาโต๊ะหน้าร้านออกเพื่อให้ลูกค้ายืนรอคิวได้เพราะจะกระทบต่อธุรกิจ นี่ก็อลุ่มอล่วยสุดๆแล้ว

เราเป็นหนึ่งเดียวในโลกจริงๆเหรอเนี่ย ตอนเด็กๆ คิดว่ามันเป็นสีสากล แบบใช้ทั้งโลก555

ในฐานะที่จบเอกอิ้งมา มีอะไรจะพูดเยอะเลยเรื่องนี้ โดยส่วนตัวก็เป็นคนนึงที่ถ้าย้อนเวลากลับไปได้จะไม่เลือกเอกนี้เหมือนกัน ไม่เรียนคณะนี้ด้วย ทั้งที่เป็นคนชอบภาษามาก ๆ มากถึงขนาดคอยอ่านหนังสือและฝึกทักษะตัวเองอยู่ตลอดเวลา เหตุผลคือ สิ่งที่เห็นหลังจากจบมาแล้ว เราเจอแต่คนนอกเอกที่เก่งอิ้งกว่าเรา แถมยังมีทักษะเฉพาะทางอย่างอื่นอยู่แล้วอีก มันทำให้เราคิดว่าน่าจะเลือกคณะที่เฉพาะทางมากกว่านี้ ภาษาเรียนเสริมเอาเองดีกว่า ซึ่งไม่ได้มีแค่เราที่คิดแบบนี้ เพื่อนเอกอิ้งไม่ว่าจะมหาลัยไหนก็พูดแนวนี้กันหลายคน ด้วยความที่ภาษาอังกฤษมันแทบจะเป็นเรื่องพื้นฐานไปแล้ว เพราะใคร ๆ ก็พูดได้ ต่อให้ไม่เก่งเท่าเอกอิ้ง ขอแค่สื่อสารรู้เรื่อง ก็เอาไปใช้ต่อยอดเส้นทางอาชีพได้ พอพูดอย่างนี้ก็จะมีเด็กเอกอิ้งบางคนเข้ามาดีเฟนว่าเอกอิ้งไม่ได้มีแค่ฟังพูดอ่านเขียน แต่ยังมีภาษาศาสตร์ วรรณคดี ประวัติศาสตร์ ฯลฯ ซึ่งทำให้เราลึกซึ้งมากกว่าคนอื่น ถามว่าจริงมั้ย จริง เรียนแล้วทำให้เราเข้าใจแก่นของภาษาจริง ๆ แต่ถามหน่อยว่ามีสักกี่คนที่ได้เอาความรู้พวกนั้นมาใช้จนประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน ปฏิเสธไม่ได้ว่าสุดท้ายแล้วคนเราเรียนหนังสือเพื่อจบไปหาเงิน ซึ่งความรู้พวกนั้นมันไม่ได้เป็นที่ต้องการของตลาดเหมือนความรู้ของคณะสายวิชาชีพเฉพาะ ส่วนตัวเห็นด้วยนะว่าความรู้ของอักษรก็มีคุณค่าในตัวเองและควรรักษาเอาไว้ แต่ก็ต้องยอมรับว่าเราอยู่ในโลกทุนนิยมซึ่งความรู้เฉพาะของเอกอิ้ง (หรือคณะอักษร) ไม่ได้ใช้หาเงินได้ขนาดนั้น คนที่อยู่รอดคือคนที่เก่งจริง ต่างจากคณะวิชาชีพเฉพาะที่ต่อให้เก่งกลาง ๆ ก็ยังพอหาเงินได้มากกว่า ซึ่งเรื่องนี้โทษใครไม่ได้นอกจากระบบทุนนิยมที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ ถ้าจะเรียนเอกอิ้ง หรือสาขา/คณะอะไรก็ตาม ก็ต้องเอาให้แน่ใจว่าเราจะเป็นหัวกะทิในแวดวงนั้นจริง ๆ แล้วก็ถ้าเรามารู้ตัวทีหลังว่าไม่ได้เก่งขนาดนั้นจะเอาตัวรอดยังไงต่อไป ถ้าบ้านมีเงินอยู่แล้วก็โอเค เรียนไปไม่ต้องคิดมาก แต่ถ้าฐานะทางบ้านไม่ดี ก็ต้องคิดให้ถี่ถ้วน เพราะเพื่อนในเอกที่เก่งกลาง ๆ ไม่ได้โดดเด่นอะไร ส่วนมากจะไปทำงานที่จบคณะอะไรมาก็ทำได้ เติบโตยาก ภาษาอังกฤษก็ไม่ได้ใช้ (เรารู้ดีว่าคณะเฉพาะด้านก็มีแบบนี้ แต่มั่นใจว่าเอกอิ้งมีเยอะกว่าแน่นอน) การจบสายอักษร/สังคมเปิดโอกาสให้เราได้กำหนดเส้นทางอาชีพตัวเอง ได้ทำอะไรที่เป็นสไตล์ของตัวเองเต็มที่ ไม่เหมือนคณะเฉพาะทางที่มีสภาวิชาชีพคอยกำหนดให้ เพราะงั้นถ้าจะเรียนสายนี้ เราต้องวางแผนให้ชัดเจนจริง ๆ ต้องมีใจรักและหาแนวทางของตัวเองให้เจอ ไม่งั้นก็จะเคว้งคว้างเหมือนหลายคนที่จบมาแบบไม่วางแผนอะไรเลย สุดท้ายก็ไปทำงานทั่ว ๆ ไป ไม่รู้จะเติบโตในหน้าที่การงานยังไง ถ้ายังค้นหาตัวเองไม่เจอก็กัดฟันเรียนอะไรที่มันเฉพาะทางไปก่อนดีกว่า อย่างน้อยเรายังมีสิทธิเลือกว่าจะทำวิชาชีพเฉพาะที่เราเรียนมาหรือจะทำงานอย่างอื่นที่เราชอบจริง ๆ เห็นบ่นขนาดนี้ถามว่าส่วนตัวเสียใจขนาดนั้นมั้ยที่เรียนเอกอิ้ง ก็ต้องบอกว่าไม่ขนาดนั้น อย่างน้อยมันยังเป็นอะไรที่เราชอบจริง ๆ เราเองก็เป็นคนที่รู้ตัวตั้งแต่จำความได้แล้วว่าชอบภาษา แล้วสมัยเรียนก็มีความสุขมากที่ได้เข้าเอกอิ้ง ทุกวันนี้ก็ทำงานแปล บวกกับทำแอคสอนภาษาด้วย เพียงแต่ว่าเราแอบคิดบ่อย ๆ ว่าจริง ๆ เราไม่ต้องเรียนลึกขนาดนั้นก็เก่งได้เหมือนกัน บวกกับเราเริ่มมองว่าความรู้ภาษาอังกฤษมันมีความพิเศษน้อยลงเรื่อย ๆ ถ้าเราจบอะไรที่มันเฉพาะทางกว่านี้ก็คงดี อะไรทำนองนี้ . . . พอจะรู้ตัวนะว่าความคิดอาจจะ problematic ไปบ้าง 5555 แต่เอาเป็นว่าเห็นต่างได้ ไม่ว่ากัน รับฟังทุกความคิดเห็น