
سنباد
3.8K posts

سنباد
@last_cry7
@pahlavireza سنباد: جنگجوی دلاور از خاندان کارن،با قیام علیه ظلم عباسیان و خونخواهی ابومسلم،نماد مقاومت ملی ایران شد. 🟢🦁🌞👑🔴 نسل شیک پاسارگادی


🚨قیام ملی : اگر فقط 5٪ از 10 میلیون ایرانی خارج از کشور همراه شوند چه میشود؟ 5٪ از 10,000,000 یعنی 500,000 نفر اگر هرکدام بهطور میانگین فقط 10 دلار در ماه کمک کنند (یکی 5 دلار، یکی 20 دلار، یکی 50 دلار): مجموع کمک ماهانه: 500,000 × 10 = 5,000,000 دلار (5 میلیون دلار در ماه) مجموع کمک سالانه: 5,000,000 × 12 = 60,000,000 دلار (60 میلیون دلار در سال) این یعنی یک قدرت واقعی: 🎯راهاندازی یک تلویزیون ماهوارهای حرفهای با پخش 24 ساعته و برنامههای تاثیرگذار 🎯حمایت مالی گسترده از مبارزین داخل کشور و خانوادههایشان 🎯ایجاد شبکههای قوی رسانهای و اطلاعرسانی در سطح جهانی 🎯تأمین امنیت و زیرساختهای لازم حفاظت از پادشاه فقط با مشارکت 5٪ و مبالغی که برای بسیاری قابل پرداخت است، میتوان یک جریان قدرتمند و پایدار ساخت. سهم هرکدام از ما شاید کوچک باشد، اما در کنار هم، یک نیروی بزرگ میشود #پاينده_ایران #جاويدشاه @NUFDIran @PahlaviComms لینک کمک های مردمی 👇 iranopasmigirim.com/en/donate

Finish the job, Mr. President Organize the people of Iran militarily and arm them in a planned way. @POTUS #FinishTheJobMrPresident #KingRezaPahlaviForIran












مارک لوین و لیندزی گراهام هر دو بر یک نقطه تأکید میکنند: مردم ایران باید بازیگر اصلی میدان باشند، نه منتظر نجات از بیرون. شاهزاده رضا پهلوی هم در همین مسیر از بازگشت مردم به خیابان، ایجاد شکاف در ساختار قدرت و «انتقال منظم و مشروع» سخن میگوید در بیرون هم همان صدا تکرار میشود: «Finish the job President Trump» اما مسئله اصلی اینجاست: نه «چه باید کرد»، بلکه «چگونه». تحلیل واقعبینانه خودم این است: اگر قرار است مردم واقعاً بازیگر شوند، این مسیر بدون طراحی، به فاجعه ختم میشود. تجربهها روشناند. یکبار در افغانستان با طرح « دکترین ریگان » دیدیم؛ مجاهدین افغان مسلح شدند، مقاومت شکل گرفت، اما چون فرماندهی واحد و طرح «روز بعد» وجود نداشت، همان سلاحها به بیثباتی و تولد طالبان ختم شد. اما یکبار هم در فرانسه دیدیم؛ ژنرال دوگل در تبعید، شبکه ساخت، نیروها را هماهنگ کرد، و وقتی نورماندی آغاز شد، مقاومت پراکنده نبود، به یک طرح وصل بود. مهمتر از آن، بعدش را هم دیده بودند: جمعآوری سلاح، ادغام نیروها، بازگشت به نظم. برای همین، آزادی به جنگ داخلی تبدیل نشد. از دل این دو تجربه، یک نسخه بیرون میآید: اگر این مسیر مطرح است، فقط با «مسلحسازی محدود و هدفمند» قابل تصور است، نه پخش بیضابطه سلاح. مزیتش چیست؟ هزینه سرکوب را بالا میبرد، بازدارندگی ایجاد میکند، و توازن میدان را تغییر میدهد. اما ریسکها؟ پراکنده شدن قدرت، درگیری داخلی، و همان چرخهای که افغانستان را بلعید «واقعیت این است که من نمیتوانم این مسائل را شعاری بپذیرم و ریسکهایش را نادیده بگیرم؛ از ۶۰۰۰استارلینکهایی که کاخ سفید فرستاد که بخش کمی به مردم رسید و بقیه در پایگاههای بسیج و پشت بام اصلاحطلبان خوابید یا اسلحه هایی که بگفته پرزیدنت ترامپ کوردها ندادند و مردم کشتار شدند یا حتی درخواست از ایلان ماسک برای کمک به اینترنت مردم ایران که ا محدودیتهای فنی مثل نیاز به دیش یا گوشیهای خاص فناوری جدید آگاهم که مردم ایران ندارند » پس اگر قرار است این ایده جدی باشد، شروطش روشن است: گروههای محدود، منظم و دارای انضباط؛ هماهنگ با یک مرجع سیاسی مشخص برای دوران انتقال؛ که در طرح استراتژی سقوط شاهزاده رضا پهلوی پس از حمایت خارجی، در بند ۵ آن « به رسمیت شناختن دولت انتقالی » مطرح شده است ، هدف کوتاهمدت علیه تهدید مشترک، نه جنگ بیپایان؛ و پایگاه و گروهی در داخل اعلام موجودیت و وفاداری کنند و هماننگ با دیاسپورا بصورت زیرزمینی فعالیتش را آغاز کند و مهمتر از همه، طرح «روز بعد»: جمعآوری سلاح و بازگشت به نظم مدنی. واقعیت ساده است: من بصورت شعاری چیزی را نمیتوانم، فقط قبول کنم مردم میتوانند بازیگر باشند، اما بدون نقشه، میدان به هرجومرج تبدیل میشود. تاریخ یکبار این را در کوههای افغانستان نشان داد، و یکبار در سواحل نورماندی خلافش را ثابت کرد




Whether or not Europe stands with us, whether or not your journalists do their jobs, whether or not your politicians demonstrate the courage to act, I will fight for my people and my country.




در روز جهانی کارگر، به همهی شما کارگران زحمتکش و شجاع ایران درود میفرستم. در این روزهای سخت و طاقتفرسا -حاصل عملکرد ویرانگر چهلوهفتسالهی جمهوری اسلامی- در کنار شما ایستادهام. میدانم که شما کارگران و زحمتکشان، همچون اکثر هممیهنان، زیر فشار سنگین اقتصادی و تنگنای معیشتی هستید؛ سفرههایتان هر روز کوچکتر و خالیتر میشود، در حالی که جمهوری اسلامی ثروت ملی ما را صرف جنگافروزی و حمایت از گروههای تروریستی میکند. این وضعیت شایستهی کارگر و شهروند ایرانی نیست؛ و با سرنگونی این رژیم و به ثمر نشستن جانفشانیها و خون پاک دهها هزار جانفدای راه آزادی ایران، پایان خواهد یافت. رسیدن به این هدف، به مشارکت تکتک ما نیاز دارد. در هر لحظه و هر قدم، از خود بپرسیم: آیا این اقدام بر عمر رژیم میافزاید یا اینکه به پیروزی انقلاب شیروخورشید کمک میکند؟ هر اقدام، هرچند کوچک، در از کار انداختن دستگاه سرکوب رژیم، در تعیین سرنوشت یک ملت بزرگ و تاریخی موثر است. از آموزههای زرتشت تا دوران پرافتخار هخامنشیان، جایگاه کار و کارگر، به عنوان یکی از اصلیترین بازوان توسعه، آبادانی و رفاه، همواره در تاریخ و فرهنگ ایرانی گرامی و ارجمند بوده است. داریوش بزرگ بیش از ۲۵۰۰ سال پیش شخصا به امور کارگران و کارمندان زن و مرد شاغل در تختجمشید رسیدگی میکرد و دستور پرداخت مستقیم حق و حقوقشان را میداد. در دوران معاصر نیز شاهد بازیابی این فرهنگ کهن بودیم. پدربزرگ و پدرم همواره توجه ویژهای به کار و کارگران داشتند. در زمان پدرم با انقلاب سفید شاه و ملت، رفاه و معیشت کارگران در کانون توجه قرار گرفت: از سهیم کردن کارگران در سود کارخانهها، تا تسهیل خرید مسکن، و ایجاد امکانات آموزشی، رفاهی و ورزشی برای کارگران و خانوادههایشان. موضوع توسعهی اقتصادی و صنعتی، کار و کارآفرینی با محوریت رفاه، آسایش و زندگی شرافتمندانهی کارگران، برای من نیز اهمیتی ویژه و اساسی دارد. از اینرو، تیم من در پروژهی شکوفایی ایران، بهطور کامل و هدفمند بر این موضوع متمرکز شده و ایدهها و راهکارهای متناسب با شرایط ایران را بهصورت دقیق مطالعه، بررسی و ارائه کرده است. باور دارم که با قرار گرفتن دوباره ایران بر ریل ترقی و توسعه، و بازگشت رونق و آبادانی، کارگران کشور و خانوادههای شریف آنان بار دیگر از احترام، رفاه، و کرامتی که شایسته همه ایرانیان است برخوردار خواهند شد. پاینده ایران، رضا پهلوی





Whether or not Europe stands with us, whether or not your journalists do their jobs, whether or not your politicians demonstrate the courage to act, I will fight for my people and my country.






