Afghanistan Observer

به سلسلهٔ افتخارات #امنیت ملی افغانستان که هرگز توسط رسانه‌ها به‌درستی به آگاهی مردم نرسیده است: در روزگاری که بزرگ‌ترین سازمان‌های استخباراتی جهان با پیشرفته‌ترین امکانات در جستجوی رهبران گروه‌های تروریستی‌اند و اغلب به نتیجه‌ای نمی‌رسند، ادارهٔ امنیت ملی افغانستان در زیر رهبری شایسته و هوشمندانهٔ سالم، موفق شد رهبر داعش خراسان، اسلم فاروقی (عبدالله اروکزی) را در سال ۲۰۲۰ میلادی شناسایی، بازداشت و به پنجهٔ قانون بسپارد. همچنین، در همان سال، یکی دیگر از سران برجستهٔ این گروه، ابو عمر خراسانی نیز توسط نیروهای دلیر امنیت ملی گرفتار شد. فرزندان راستین این سرزمین با فداکاری و مهارت استخباراتی بی‌نظیر خود، عملیاتی را به انجام رساندند که بسیاری از قدرت‌های بزرگ جهان تا امروز از تکرار آن ناتوان مانده‌اند.

کسی که از صبح تا شام جمهوریت را تخریب می‌کرد، حتی یک روز هم کسی به او نگفت که این را بگو یا آن را نگو. اما امروز آن‌قدر زیر سلطه طالبان درمانده شده که اول مذهبش را از او گرفتند، دوم عزتش را، و کاملاً او را محدود و بی‌اختیار کرده‌اند و امروز #زندانی او بشر‌دوست نبود، بلکه منفعت‌دوست بود. ما بارها این را گفتیم، اما کسی باور نمی‌کرد. حالا ببینید و خودتان قضاوت کنید داستان در بند بودنش را.

پس از سقوط نظام جمهوریت در افغانستان، وضعیت امنیتی کشور به‌گونه‌ای جدی دگرگون شده است. به گفتهٔ @zia_saraj1 در چندین مقاله این تحول زمینه را برای گسترش و فعالیت چندین گروه تروریستی در داخل افغانستان فراهم کرده است. او تأکید می‌کند که فروپاشی ساختارهای امنیتی و کاهش نظارت مؤثر، باعث شده این گروه‌ها آزادی عمل بیشتری پیدا کنند و تهدیدهای خود را در سطح منطقه‌ای گسترش دهند. از دید او، این وضعیت تنها یک چالش داخلی نیست، بلکه می‌تواند پیامدهای خطرناک برای امنیت منطقه و جهان به همراه داشته باشد. در‌ ادامه لست که از این فعالیت ها منتشر کرده در داخل کشور فاجعه تلقی میشود. @Intelhub1 thecipherbrief.com/former-afghan-…

طالبان برای همراه‌ساختن جمهوری اسلامی در این جنگ از هزاران ترفند استفاده کردند. بر اساس منابع ما، این پول به‌زور از تجار جمع‌آوری شده است. طالبان به‌درستی حساسیت این بازی را درک کرده‌اند و می‌دانند که قرار گرفتن در کنار همسایه‌هایی مانند ایران و چین، به‌مراتب بهتر از برقراری ارتباط با کشورهای بلوک غرب است. در مورد پاکستان نیز، فعلاً به‌دلیل مسئله القاعده در وضعیت بن‌بست قرار دارند؛ در غیر این صورت، هرگز با پاکستان دشمنی نمی‌کردند.

#شمالی با خون خود آزادی افغانستان را از طالبان و در راس القاعده رقم زد: ما تا آخرین روز باور نمی‌کردیم که زمین هم می‌تواند از زندگی خالی شود. وقتی برگشتیم، خورشید مثل همیشه بالا آمده بود، اما دشت شمالی دیگر آن دشت نبود. خانه‌ها فقط قاب‌های شکسته بودند؛ درهایی که دیگر به هیچ حیاطی باز نمی‌شدند. یکی از دوستان مان دست اش را به خاک گذاشت و گفت هنوز گرم است، اما این گرما شبیه زندگی نبود—شبیه چیزی بود که تازه سوخته و هنوز خاکسترش آرام نگرفته. او سکوت کرده بود. از وقتی راه افتادیم هیچ حرفی نزده فقط هر چند قدم به زمین نگاه می‌کرد، انگار دنبال رد پای چیزی می‌گشت که دیگر وجود نداشت. درخت‌های انگور که زمانی سایه‌ی تابستان بودند، حالا ایستاده‌های سیاه و خشک بودند. او یکی از شاخه‌ها را لمس کرد؛ با کوچک‌ترین فشار شکست، مثل استخوانی که سال‌ها از مرگش گذشته باشد. در مسیر، هیچ صدایی نبود جز باد. حتی پرنده‌ها هم انگار دشت را ترک کرده بودند. او بعدها گفت آن روز فهمید که بعضی ویرانی‌ها فقط خانه را نمی‌گیرند؛ آدم را هم از درون خالی می‌کنند، بی‌اینکه خون دیده شود. شمالی تپید، جنگید، سوخت برای یک افغانستان سربلند.

لباس سیاه و چادر سفید صنوف شان هم از پسران جدا: حق آموزش و کرامت انسانی است. بستن مکاتب توسط طالبان تروریست نه توجیه دینی دارد و نه انسانی. دانایی تهدید نیست، بلکه پایهٔ پیشرفت هر جامعه است. محروم‌کردن دختران از آموزش، در حقیقت محروم‌کردن یک ملت از آینده‌اش است. وقتی به نام دین، درهای علم بسته می‌شود، این دیگر دفاع از دین نیست، بلکه سوءاستفاده از آن است. دین، انسان را به دانایی، عدالت و احترام به یکدیگر دعوت می‌کند—نه به محدودیت و نابرابری. طالبان بی دین اند. طالبان دشمنان انسانیت، دین و اموزش اند.

طالبان و چالش مشروعیت سیاسی در جامعه چندقومیتی افغانستان: طالبان خود را یک نظام اسلامی مبتنی بر تفسیر خاصی خود از شریعت می‌داند و مشروعیت خود را از دین تعریف شده «امارت اسلامی» می‌گیرد، نه از مرجع معتبر شورای دینی و رأی عمومی یا ساختارهای دموکراتیک. در مقابل، بسیاری از منتقدان (در داخل و خارج از افغانستان) معتقدند: طالبان فاقد مشروعیت مردمی گسترده است در ساختار قدرت، مشارکت واقعی همه اقوام دیده نمی‌شود نظام آن‌ها بیشتر مبتنی بر قدرت نظامی است تا رضایت عمومی ۲. مسئله اقوام در افغانستان افغانستان کشوری چندقومیتی است؛ از جمله: پشتون‌ها تاجیک‌ها هزاره‌ها ازبک‌ها مشروعیت سیاسی در چنین جامعه‌ای معمولاً وابسته به مشارکت عادلانه همه اقوام در قدرت است. ۳. انتقادها درباره «عدم مشروعیت اقوام» ساختار قدرت طالبان بیشتر در اختیار یک قوم خاص (عمدتاً پشتون) است اقوام دیگر در تصمیم‌گیری‌های کلان سهم محدود دارند این مسئله باعث احساس «حذف سیاسی» در میان برخی گروه‌ها شده است اما باید دقت کرد: اصطلاح «عدم مشروعیت اقوام» از نظر علمی و حقوقی درست نیست هیچ قومی ذاتاً «نامشروع» نیست؛ مشروعیت مربوط به حکومت و نظام سیاسی است، نه مردم عام. بنأ طالبان فاقد حکومت مردمی است.

عید سعید فطر مبارک، به‌ویژه به همه نیروهای دفاعی و امنیتی کشور، و خصوصاً به کسانی که تا امروز خاموش ننشسته‌اند. حملات نظامی و انتشار اطلاعات دقیق در شبکه‌ها، فضا را بر طالبان تنگ کرده است. این نیز عیدی ویژه‌ای است تقدیم به آنان. پاینده افغانستان آزاد.

کابلی که در ۲۰ سال گذشته توسط فداکاری مردم افغانستان با خون و دل ساخته شد و برای آن اعتبار جهانی به دست آمد، امروز توسط طالبان در حال نابودی است. اعتبار و عزتی که روزگاری با تلاش و فداکاری به دست آمده بود، زیر پای طالبان له شده است. طالبان نه مشروعیت داخلی دارند و نه شایستگی بین‌المللی، و قطعاً محکوم به شکست هستند.

برای اولین بار قصهٔ القاعده که محور اصلی طالبان و دیگر گروپ‌های تروریستی را در دست دارد، جناب احمد ضیا سراج رئیس پیشین امنیت ملی بیان کردند که بعد از حکومت طالبان تمامی این گروپ‌ها را که طالبان به آن‌ها پناه داده بودند، لست شان را منتشر کرد؛ چیزی که بیشتر مردمان روزگار ما با نام آن‌ها آشنا شدند. آقای سراج در بخش تروریزم‌شناسی یکی از نعمت‌های روزگار ماست

سیاست‌های ناکام و ناپخته طالبان یکی از عوامل اصلی مداخلات خارجی در افغانستان دانسته شده است. در حین حال این حملات شدیدأ محکوم است طالبان با دادن پناهگاه به گروه‌های تروریستی زمینهٔ دخالت کشورهای دیگر را فراهم کرده‌اند. حضور گروه‌هایی مانند تحریک طالبان پاکستان، جنبش اسلامی ازبکستان و جنبش اسلامی ترکستان شرقی در افغانستان به سیاست‌های طالبان نسبت داده شده است. اقدامات طالبان باعث شده کشورهای دیگر بهانه برای حمله و مداخله در افغانستان پیدا کنند رهبر جمعیت اسلامی محترم استاد عطا محمد نور

در یاد تک اسطوره #شمالی_بزرگ در سفر که به ولایت کندوز داشتم، سرانجام فرصتی دست داد تا با جناب شهید سیدخیلی، که در آن زمان قمندان امنیه بود، ملاقات کنم. وقتی وارد دفتر ساده اما پرهیبت او شدم، در نگاه اول چیزی در چهره‌اش بود که حس عجیبی از اعتماد و قدرت را منتقل می‌کرد. چشمانش آرام اما عمیق بود، گویی داستان‌های بسیاری از مبارزه و ایستادگی در پشت آن نهفته بود. او با لبخند کوتاهی مرا استقبال کرد و گفت: «مسافر راه‌های دور هستی، کندوز همیشه برای مهمانانش قصه دارد.» آن روز نمی‌دانستم که قرار است یکی از آن قصه‌ها را از نزدیک بشنوم. چند ساعت بعد، هنگامی که آفتاب پشت کوه‌های کندوز پنهان می‌شد، خبر رسید که گروهی از دشمنان در یکی از دره‌های نزدیک، مردم محل را تهدید می‌کنند. فضای قرارگاه ناگهان جدی شد. سربازان آماده شدند، اما پیش از همه، سیدخیلی از جای خود برخاست. او نه با عجله، بلکه با آرامش یک فرمانده باتجربه، واسکت خود را پوشید و گفت: «مردم این خاک نباید شب را با ترس بخوابند.» در آن لحظه فهمیدم چرا همه با احترام از او یاد می‌کنند. وقتی به سوی دره حرکت کردیم، مه نازکی کوه‌ها را پوشانده بود و صدای باد میان درختان می‌پیچید. ناگهان صدای شلیک از دور شنیده شد. برخی از نیروها لحظه‌ای مکث کردند، اما سیدخیلی بدون تردید جلو رفت؛ چنان استوار که گویی خود کوه‌های پروان همراه او حرکت می‌کنند. او با صدای بلند گفت: «هرکه برای مردم می‌ایستد، تنها نیست.» درگیری کوتاه اما سخت بود. در میان تاریکی و دود، سیدخیلی مانند قهرمانی از داستان‌های کهن می‌جنگید؛ نه از روی خشم، بلکه از روی مسئولیت. حضورش به سربازان جرأت می‌داد و حتی مردم قریه بعدها می‌گفتند که در آن شب، صدای فرمانده مانند نوری در تاریکی بود. وقتی همه‌چیز آرام شد، مردم قریه دور او جمع شدند. پیرمردی دست او را گرفت و گفت: «فرزندم، تو فقط یک فرمانده نیستی؛ تو نگهبان امید این سرزمین هستی.» سیدخیلی فقط لبخند زد و پاسخ داد: «قهرمان واقعی همین مردم‌اند که با همه سختی‌ها هنوز ایستاده‌اند.» اما سال‌ها بعد، وقتی خبر شهادتش رسید، بسیاری در پروان می‌گفتند که نام او دیگر فقط نام یک فرمانده نیست؛ بلکه به افسانه‌ای تبدیل شده است که در کوه‌ها و دره‌های آن ولایت روایت می‌شود—افسانه مردی که هرگز اجازه نداد ترس بر مردمش حکومت کند. و من هرگاه به آن سفر فکر می‌کنم، هنوز صدایش در گوشم زنده می‌شود: «کسی که برای مردم می‌ایستد، در تاریخ تنها نمی‌ماند.»

احمق! در پاکستان نان خوردی و همان‌جا بزرگ شدی؛ بعد می‌آیی و این‌همه حرف‌های کلان می‌زنی؟ وطنی که شما بر آن حاکم شده‌اید امروز بی‌آبرو و بی‌عزت شده است. مردم این کشور به‌خاطر بی‌اعتباری و بدنامی‌ای که شما بر افغانستان تحمیل کردید، ساعت‌ها پشت درِ سفارت‌ها برای یک تکه کاغذ انتظار می‌کشند. در کشوری که حتی یک فابریکهٔ سوزن ندارد، شما دختران را از آموزش و زندگی محروم کرده‌اید، آن‌وقت باز هم ادعای بزرگ می‌کنید؟ حتی اگر صد بار هم رنج بکشیم و بمیریم اجازه نخواهیم داد که برای خود مشروعیت داخلی و بین‌المللی بگیرید. یار زنده و صحبت ها باقی.

It is planned that Pakistan will attack the positions of the #TTP and the Afghan #Taliban tonight. It is said that some Taliban fighters have prepared women’s clothing to escape.

Mohammad Mohaqiq, the #Hazara leader of Afghanistan, does not consider the war between #Pakistan and the #Taliban to be a people of #Afg war

اعضای شورای ترکیه، #جبهه آزادی، جبهه #مقاومت، حزب #اسلامی، #اشرف غنی و دیگر بزرگان سیاسی، این جنگ را میان طالبان و پاکستان می‌دانند. دلیل آن را نیز واضح بیان می‌کنند: می‌گویند افغانستان تحت حاکمیت طالبان فاقد مشروعیت بین‌المللی است. مکاتب بسته‌اند، عزت ملی ما آسیب دیده، مردم ما در هر کشورهای دیگر حتی برای یک ورق تذکره یا تأییدیه با مشکلات جدی روبه‌رو هستند چون سفارت نیست. عزت نیست و حرمت نیست همه به‌خاطر وضعیت کنونی. با این حال، پیروان نجیب و #کمونیست‌ها از دیشب که با طالبان همسو شده‌اند، در حالی که خود نجیب‌ توسط طالبان کشته شد.این نشان‌دهنده تناقض‌های عمیق سیاسی است و این دیدگاه مطرح می‌شود که کمونیست‌ها و طالبان، با وجود تفاوت‌های ظاهری، رفتارها و رویکردها شان یکسان اند.

@UsmanAbbasi3111 @Jan_Achakzai Hamid Khorasani does not even have a traffic-level role in the Taliban system. Do not exaggerate him.

#طالبان داخلي مشروعیت نه لري، له همدې امله د پاکستان سره د ترهګرو پر سر جګړه یې هم هېڅ مشروعیت نه لري. تر څو چې زموږ په رګونو کې وینه بهېږي، طالب زموږ دښمن دی.