Bekir İNCE

Baba ve öğretmen otoritesinden yoksun büyüyen nesiller kimi örnek alıyor? İbn Haldun, Mukaddime’sinde “Mağlûbun, galibi taklit etmeye düşkün olması hakkında” bir bahis açar ve son derece can alıcı tespitlerde bulunur: “Nefis, kendisini yenen ve boyun eğdiren kimsede daima bir üstünlük bulunduğuna inanır. Bu sebepledir ki mağlûbun, galibi her hususta taklit ettiğini görürsün: Giyiminde, bindiği araçta, silahında; bunların kullanımında ve biçimlerinde; hatta diğer bütün hâl ve davranışlarında. Nitekim bu devirde Endülüs’te Celâlika (Kuzey İspanya’daki Hristiyan) kavimleriyle olan hâl böyledir: Endülüslülerin elbiselerinde, alametlerinde, pek çok âdet ve yaşayışlarında, hatta duvarlarda, yapılarda ve evlerde resim ve tasvir yapma geleneğinde bile onlara benzediklerini görürsün. Hikmet gözüyle bakan bir kimse bunun istilâ ve hâkimiyet alametlerinden olduğunu bilir. Emir ve hüküm Allah’ındır.” Konumuzla doğrudan ilgili olan tespit ise şurasıdır: “Bunun benzerini çocukların babalarıyla, öğrencilerin öğretmenleriyle olan ilişkilerinde de gözlemle: Onların sürekli babalarına ya da öğretmenlerine benzediklerini görürsün. Bunun tek sebebi, kemali onlarda görmeleridir.” Bugün çocuklar evde baba otoritesiyle, okulda öğretmen otoritesiyle karşılaşmıyorlar. Hâlbuki insan tabiatı itibariyle güce meyleder; hayranlık duyduğu, üstün gördüğü şeye benzemek ister. Modern psikolojide Albert Bandura’nın Sosyal Öğrenme Teorisi de bu tespiti teyit eder. Bandura’ya göre çocuklar davranışları gözlem yoluyla öğrenir; baba veya öğretmen gibi olumlu rol modeller yokluğunda ise medya ya da akran çevresi gibi alternatif figürleri taklit ederler. Ben tanıdığım çocukların çoğunun babasını ve dedesini de tanırım. Eskiden babasının adeta bir kopyası olan çocuklara sıkça rasatlardım. Hal hareket ve tavırlarında bu benzerlik açıkça görülürdü. Bugün ise bu bağ kopmuş durumdadır. Lakin baba evin merkezinden, öğretmen okulun mihverinden çekilince, çocuk için güç merkezi arayışı ortadan kalkmıyor; bilakis eksen değiştiriyor ve maalesef çoğu kere merhametten ve ahlaktan yoksun mecralara kayıyor. İbn Haldun’un asırlar öncesinden işaret ettiği bu hakikat bugün de değişmiş değildir: İnsan galibin, güçlü gördüğünün ve kemal atfettiğinin peşinden gider. Bu sebeple yapılması gereken, kötü örnekleri merkeze alarak babalık ve öğretmenlik makamının içini boşaltmak değil; kemali temsil eden, ahlak ve merhameti şahsında birleştiren, taklit edilmeye layık baba ve öğretmen figürlerini etmek, öne çıkarmaktır. Aksi hâlde çocuklar yine birilerini örnek alacak; fakat bu örnekler onları ihya ve inşa etmeyecek, bilakis işgal ve iğfal edecektir.

🚨 ÖĞRETMENLERDEN MEB'E, SENDİKALARA VE YETKİLİLERE ACİL ÇAĞRI! ✅ Tüm okullara Polis ya da Güvenlik görevlisi atanmalı. ✅ Her okula turnike koyulmalı. Okula girişler tek noktadan yapılmalı, ziyaretçiler kayıt altına alınmalı. ✅ Okulun önemli yerlerinde alarm düğmesi olmalı. Güvenlikle ilgili sorun olduğunda butona kim yakınsa basmalı. ✅ Sorunlu eski öğrencilerin okula girişi hatta okula 1 km yaklaşması yasaklanmalı! ✅ Öğretmenlere tam yetki verilmeli! ✅ Sosyal medyada öğretmen düşmanlığı yapanlara kin ve nefretten işlem yapılmalı! ✅ Öğrencilerin sorunlarını erken fark etmek için daha fazla Psikolojik Danışmanlar atanmalıdır. ✅ Öğretmen ve personeller için şiddet ve kriz yönetimi eğitimleri verilmelidir! ✅ Okul çevresinde Polis sürekli devriye yapmalı !

Kötülük problemi piyasadaki konuya dair açık ara en iyi kitap.(objektif) Ancak garezkar bir ahmak delillerinin ekserisi orijinal olan bir felsefe metniyle dalga geçmeye çalışır. Öylesini ss alın ingilizcede yayınlanınca gelen tepkilerle mukayese ederiz. Acm haterlığı sanırım orada fazla yaygın değildir. Şakkı kamer meselesine de kafaları basmıyor ve sözün makamını bilmiyorlar. Ben mucizeliği ona bina etmiyorum. Zaten peygamberliğin ispatında anlattım. Turan Dursun videosu o. Dini çürüttüğünü sanıyor o meseleden. Zaten bu aklen mümkün ve dini çürütmez. Akli imkanı anlayamadıkları için ihtimallere işaret ediyorum orada. Bir video çeker anlatırız. Buradaki kuru gürültüye fazla anlam atfetmenin anlamı yok.

Kızım ana sınıfına gidiyordu. Birgün evdeyken dedi ki, sınıfta bilgisayardan anlamadığım bir dilden müzik dinletiyorlar. Diğer gün okula gittim, öğretmene sordum. Evet, ilahi açıyoruz bazen dedi. Dedim ki, hocam biz Aleviyiz. Yahudi, Hristiyan da olabiliriz. Veya hiç bir dine inanmıyor da olabiliriz. Sınıfta ne dinlettiğiniz idare ve velilerin konusudur. Bundan sonra sınıfta ilahi dinleteceğiniz zaman, yardımcı kadın çalışan kızımı oyun alanına götürecek, yanında bekleyecek, sonra sınıfa dönecektir. Müdüre de durumu bu şekilde ilettim. İkisi de anlayışla karşıladılar. Demem o ki, bu tür konularda, veli olarak tutumunuzu öğretmen ve idareye bildirin. Ben lisede okurken, dua bilmediğim için din dersi sözlüsünden üç tane 1 notu verilmiş biriyim. Neredeyse sınıfta kalıp, üniversite 2. Basamak sınavına giremeyecektim. Aynı tramvayı çocuğum yaşasın istemedim. Bu yüzden din dersleri seçmeli olmalı.