Moein - 137

I support President Trump’s desire to end the conflict with Iran through diplomacy and negotiations. I have every confidence that President Trump will not allow Iran to be enriched by tens of billions of dollars for holding the world hostage and creating mayhem in the region. Any sanctions relief has to be earned by a complete and total acceptance by Iran of President Trump’s reasonable demands which are: - No interference with the Strait of Hormuz now or in the future. - Turning over the approximately 900 pounds of highly enriched uranium to the U.S. and other groups, fully removing it from Iran. - No enrichment, period. If Iran wants a peaceful nuclear power program, they should be offered a 1-2-3 agreement like the UAE. Iran has no right to enrich because of their cheating behavior and their terrorist ways. - Complete and total cessation of supporting terrorists and terrorist organizations throughout the region. - Agreement to limit Iran’s missile and drone program. Again, these demands are reasonable. They would lead to lasting stability and would warrant some relief. Until they are met, continue the blockade and be ready to go back to the fight. Anything short of this would be infusing cash into the current regime who are just as radical as those who came before them. The only thing that has changed is their names - their goals are the same. No JCPOAs on President Trump’s watch.

وزیر امور خارجه ایران: ما بازگشایی تنگه هرمز را به روی همه کشتی‌های تجاری برای مدت باقی‌مانده از دوره آتش‌بس اعلام می‌کنیم. ترامپ هم تشکر کرد

اینترنت طبقاتی؛ از تبعیض ساختاری تا عادی‌سازی «ابتذال شر» در حالی‌ که قطع یا محدودسازی اینترنت بین‌الملل، زندگی و معیشت میلیون‌ها شهروند را تحت تأثیر قرار داده، طرح‌هایی نظیر «اینترنت پرو» بیش از پیش بحث تبعیض در دسترسی به اطلاعات را برجسته کرده‌اند؛ تبعیضی که نه‌تنها حقوق بنیادین شهروندان را نقض می‌کند، بلکه در سطحی عمیق‌تر، به عادی‌سازی نابرابری در جامعه دامن می‌زند. رضا اسلامی، حقوقدان، در یادداشتی با تأکید بر حق همگانی دسترسی به اینترنت، می‌نویسد: «حق دسترسی به کلیه فناوری‌های دیجیتال از جمله اینترنت بین‌الملل از مولفه‌های آزادی دسترسی به اطلاعات و آزادی بیان است... هیچ تبعیضی در این خصوص بین اقشار و طبقات مختلف جامعه روا نیست.» او همچنین اعطای دسترسی ویژه به برخی گروه‌ها را «ناروا» دانسته و تأکید می‌کند که حتی در صورت اعمال محدودیت، این محدودیت باید به‌طور برابر برای همه اعمال شود. اسلامی با اشاره به نمونه‌هایی چون «سیم‌کارت سفید» این نوع سیاست‌ها را مصداق «تبعیضی سیاه» توصیف کرده و از گروه‌هایی که مشمول دسترسی ویژه شده‌اند می‌خواهد در همبستگی با سایر شهروندان، این امتیاز را نپذیرند. در همین حال، کیوان حسینی، روزنامه‌نگار، نیز در شبکه اجتماعی ایکس با روایتی متفاوت، به بُعد اجتماعی و اخلاقی این پدیده پرداخته است. او می‌نویسد: «یک آدم عادی را تصور کنید... اینترنت برای همه قطع شده، اما او از مسیر شرکتی که تاسیس کرده یا کارفرمایش یک مجوز “قانونی” برای دسترسی می‌گیرد... نه اعتراضی می‌کند... در ذهنش هم توجیه ساده‌ای دارد: “من که طرفدار حکومت نیستم، فقط دارم کارم را می‌کنم.”» حسینی این وضعیت را مصداقی از مفهوم «ابتذال شر» می‌داند؛ مفهومی که هانا آرنت، فیلسوف و نظریه‌پرداز سیاسی، مطرح کرده است. به‌زعم او، شر لزوماً از نیت‌های شیطانی ناشی نمی‌شود، بلکه می‌تواند حاصل کنش‌های روزمره و بی‌تأمل افرادی باشد که بدون در نظر گرفتن مسئولیت اخلاقی، در چارچوب یک ساختار ناعادلانه عمل می‌کنند. در این چارچوب، مسئله صرفاً ایجاد یا اعمال تبعیض نیست، بلکه پذیرش و عادی‌سازی آن نیز به همان اندازه اهمیت دارد. فردی که از اینترنت طبقاتی بهره‌مند می‌شود، حتی اگر نقشی در طراحی این سیاست نداشته باشد، با پذیرش آن به تداوم نابرابری کمک می‌کند. این دو نگاه، از دو زاویه متفاوت، حقوقی و اخلاقی، به یک نقطه مشترک می‌رسند: اینترنت طبقاتی نه‌تنها یک سیاست تبعیض‌آمیز، بلکه روندی است که می‌تواند به تدریج حساسیت جامعه نسبت به نابرابری را کاهش دهد و آن را به «امر عادی» بدل کند؛ امری که پیامدهای آن فراتر از دسترسی به اینترنت، به بنیان‌های عدالت اجتماعی و مسئولیت‌پذیری فردی نیز گره می‌خورد. #اینترنت_طبقاتی #اینترنت_پرو