لوکوموتیو

من بدون کنکور رفتم مهندسی نرم‌افزار شریف (مدال جهانی المپیاد). و اغلب مدت دوران لیسانسم از نظر تحصیلی بسیااار گُه، مزخرف، و کابوس‌وار بود. ترم یک معدلم شد ۱۲ و ترم دو مشروط شدم. و هرگز فکر نمی‌کردم فارغ‌التحصیل بشم. الآن، بعد ۲۰ سال، به‌نظرم یه مزایایی داشت. مثل این‌که ... #رشتو

@voorivex و من هنوز جواب سوال اصلیم رو نگرفتم. :) برام عزیز و محترم بوده و هستی. دوست داشتم نظر جامع فنیت رو حول سوالی که چندین بار تکرار کردم در فرمتی جز ۲۵ دقیقه این ویدیو و فلان دقیقه اون ویدیو بدونم. گویا قسمت من نیست و کم‌سعادتی از منه. ممنونم از وقتی که گذاشتی یاشار جان.

تحلیل شخصیتی نکردم من، کجا چی؟ من فقط با متنت کار داشتم، طبق متنت گفتم، سوال این بود: «مسخره نیست شرکت کنندکان چنین چیزیو موفقیت میدونن؟» بعد تبدیل شد: «وقتی هدف رشد سالم باشه این چیزا جایز نیست» این متن خودته دیگه، نه با شخصیتت کاری دارم نه ad hominem می‌کنم. از بالا بخوای برسی پایین نیاز به فرض اضافه هست، چون ارتباطی بین «موفقیت دونستن» و «رشد سالم» نیست. من (من نوعی) استفاده کورکورانه از AI رو موفقیت میدونم، رشد سالمم شاید بخوام شایدم نخوام بکنم، ارتباطی ندارن به هم این دو تا. وقتی توی دو توییت به هم میچسبونیشون نیاز به فرض اضافه داریم، یعنی با استدلال خالی نمیشه از این به اون رسید. چون اولی اصلا سابجکتیوه، دومی آبجکتیو، مثل آب و روغنن. این جواب من بوده، حالا تو میتونی قبول نکنی و گفت‌گو کنی روش، به این میگن گفتگوی سالم، مشکلی توش نمیبینم. حالا که تا اینجا اومدم اون ۳ جمله آخرت هم باز کنم، جملاتت: سوالت عوض شد «انگ» نیست، نتیجه منطقی «کلماتت هست»، «سلیقت رو داری تحمیل می‌کنی» حرف من نیست، این خودش مصداق ad hominem هست، تو فارسی بش میگیم قصاص قبل جنایت، من که هنوز نگفتمش که بابتش جواب پس بدم، مورد «نیت و فرض پنهان داری» جمله من نیست، قسمت فرض پنهان رو که باز کردم، کلمه «نیت» رو خودت خودسر اضافه کردی به جمله من و نتیجه گرفتی قشنگ نیست. من مسئول کلماتی که تو اضافه میکنی به جملم نیستم، هستم؟ خیر. اگه اومدی سوال کنی یاد بگیری (بگیریم) فضای گفتگو باید سالم باشه، سالم بودن به معنی تائید تو نیست، به این معنی هم نیست که اگه سوالتو عوض کنی من نباید بش اشاره کنم، من مجازم کلماتت رو تحلیل کنم و جواب بدم مادامی که کاری با شخصیتت ندارم.

من احساس نمی‌کنم سوالم عوض شده یاشو جان. سوال من همواره این بوده که «نظر تو و سایر پیش‌کسوتان نسبت به این‌که یکی میاد می‌گه شیلنگ کلاد رو گذاشتم تو پیکار استعدادیابی یاشو و رفت تا مرحله ۱۷ چیه؟» من این توییت رو مکرر دیده‌ام و یکی معمولاً زیرش کامنت گذاشته «حاجی یه راهنمایی برای مرحله ۱۵ می‌کنی؟» و طرف جواب داده «نمی‌دونم، AI حلش کرد.» من در این قضیه فضیلت یا موفقیتی نمی‌بینم. اگه خواهر یا برادر کوچکتر خودم باشه و ازم نظرم بخواد، بهش می‌گم اکیداً این کار رو نکنه چون مزه‌ی دوپامین و «وای دنیا ببینید من چه خفنم» بدون تلاش واقعی میاد زیر دندونش. و بدعادت می‌شه و پس‌فردا تو زندگی شخصیش خیلی اذیت می‌شه. پس‌فردا سر یه پروژه بزرگ یهو گندش در میاد. پس‌فردا که ایمپاستر سیندروم گرفت دیگه عمراً بشه درش آورد. پس فردا بین گپ ادعا و دوپامینش از بالا و توانمندی و واقعیتش از پایین، خودش جر می‌خوره و له می‌شه. خیلی زیاد از اینا دیده‌ام و باهاشون بعد از این پارگی‌ها و بحران‌ها دارم جلسات مشاوره هفتگی برگزار می‌کنم. این نظر منه. و دوست داشتم نظر تو رو بدونم. اما فضای گفتگو رو از سمتت امن و بهینه نمی‌بینم. و فکر می‌کنم شاید مخاطب کارات و حرفات من نیستم و اصلاً ولکام هم نیستم. چون گویا بلیط شنیدن حرفات اینه که ویدیوی کامل هفته پیش و نیم ساعت ویدیوی این هفته رو ببینم. و تهش هم ممکنه بهم انگ‌های «سوالتو داری عوض می‌کنی»، «سلیقه‌ات رو داری تحمیل می‌کنی» و «نیت و فرض پنهان داری» زده بشه. اینا برای من قشنگ نیست. :) من اومده‌ام یاد بگیرم و سوالم واضح هست. مبحثی هست که برام مهمه. نیومده‌ام تحلیل شخصی و شخصیتی ad hominem بشم. الآن هم متاسفانه جوابی برای سوالم گویا نمی‌گیرم و ترجیح می‌دم حریمم رو خودم حفظ کنم. حریم من و امنیت و سودمندی گفتگو برای من همیشه از یه جواب شخصی مهمتره، هرچه‌قدر هم اون شخص عزیز و محترم باشه در ذهنم. ممنونم از وقتی که گذاشتی.

«آن‌چه که در یک رابطه زخمی شده باید آخرش در یک رابطه ترمیم بشه.» - از کتاب A Shining Affliction نوشته‌ی خانم دکتر Annie G Rogers روانشناس آمریکایی

@IranBanoo07 همان می‌شه the same. نه ایشون گفته بود، نه من چنین ترجمه کردم. من هم دوست داشتم که a relationship اول و a relationship دوم می‌تونن جدا باشن. و زیباییش اینه که چه بسا ذات نفس وجودی relationship توی دومی ترمیم می‌شه.

@Loc0m0 زخم رابطه‌ای الزاماً در همان رابطه ترمیم نمی‌شود. ترمیم به حضورِ فردی پاسخگو، امن و باثبات نیاز دارد، نه صرفاً ادامه دادن یک رابطه. بدون مسئولیت‌پذیری و تغییر، تروما بازتولید می‌شود، نه ترمیم.

@espehbelaq عامدانه‌ست. اگه مخاطب منید لطفاً عادت کنید. من قویاً به Oxford comma وفادارم در هر زبانی، چون مفهوم رو دقیقتر می‌رسونه. در «من دیشب با والدینم، علی و زهرا شام خوردم.» شام ۳ نفره بوده یا ۵ نفره؟ :) جواب قطعیش بدون پذیرش قاعده وجود ویرگول قبل واو میسر نیست. x.com/Loc0m0/status/…

@Loc0m0 بعد ویرگول واو می‌ذارین اذیت میشم بخدا.

بچه وقتی بزرگ می‌شه که بتونه احساسات، خواسته‌ها، و مشکلاتش رو با زبان بیان کنه. دلیل اصلی کلافگی و فرسودگی خیلی از ماها احاطه شدن توسط آدماییه که پیر می‌شن ولی بزرگ نه.

فراموش کردن ذاتاً قرار نیست جواب بده. چون یه نزاع داخلی بین دو قوای درونی ذهن (خودآگاه و ناخودآگاه) با هدف یکسان (حفظ بقا) ولی رویکرد متفاوت هست. خودآگاه می‌خواد فراموش بشه تا کوله‌بار سبک‌تر شه و راحت‌تر جلو بری و زنده بمونی، ناخودآگاه هم می‌خواد فراموش نشه که همواره آماده (پرهیز، واکنش) برای اون فاجعه باشی و اون درد عظیم و مخاطره‌آمیز اولیه‌ی تروما دیگه تکرار نشه. واسه همین سخت و کم‌احتماله که بتونی با ابزار فراموشی یه نفره به درمان دائمی برسی. فلذا معمولاً ساعت‌ها که هیچ‌چی، ماه‌ها تراپی و مشاوره حرفه‌ای لازم هست که بتونی خودت رو ترمیم کنی. رویکردهای مختلف مثل CBT و تحلیلی و ... متدهای مختلفی دارن. اما تهش نیاز به بازپردازش اون واقعه تروما و بازنویسی آنچه الآن باید بمونه هست. مسیر طولانی‌ای هست و گاهی سخت، اما اگه بخوام عامیانه بگم آیا می‌صرفه؟ به‌نظرم صددرصد. مخصوصاً اگه با آدم (یا آدم‌های) مجرب کاردرستش که باهاشون کانکت می‌شی بری توی کار.

چه بسا خیلی از مواقع «ایگو» پاسخ زاییده‌شده‌ی ناخودآگاهِ انسان به اینسکیوریتی‌ها (ناامنی‌های درونی) شه.

@_psychiara It was so deep and resonating that I went and found the book qnd ordered it. (a.co/d/0bBtACE1) Thank you, Chiara!

آدما معمولاً از تروماهاشون زنده و به ظاهر سالم میان بیرون. اما سایه‌ی اون تروما (و بازظهور علائم و تپش قلب و آشفتگیش با کمترین محرکی) همیشه پشت سرشون هست، طوری‌که انگار همین دیروز اتفاق افتاده.

ممنونم از نظرتون. یادداشت می‌کنم که آدمهایی هستند که نظرشون اینه که اگه جایی ماراتن بود و قانون نداشت، خلاقیت اینه که اوبر گرفته بشه. و براشون حس برتری و رسیدن، ذات مسیر و هدف مسیر رو به غایت توجیه می‌کنه. پ.ن. به‌نظرم دنیا، در اشل واقعی، این شکلی کار نمی‌کنه. و آدم‌های موفقی که من دیده‌ام و می‌شناسم ماراتن می‌رن که تمرین کنن و واقعاً خودشون رو محک بزنن و قوی بشن، نه با اوبر برسن تهش. درک می‌کنم که برای شما با برچسب «خلاقیت» خیلی چیزها قابل توجیه هست و احترام می‌ذارم.

@Loc0m0 @voorivex اگر ماراتن قانون نداشته باشه و همه در حال دویدن باشن و هدف ، رسیدن به ته خط باشه و یک نفر اوبر بگیره برسه ته خط ، بنظر من این خلاقیت اون فرد رو میرسونه. چون همه دارن اینکارو از راه سختش انجام میدن ولی یه نفر با مصرف انرژی کمتر به نتیجه بهتری دست پیدا کرد.

قبلا اینطور بود که هر چی دانش بیشتری داشتی، شانس اثرگذاریت هم بیشتر میشد. یعنی یه شخصی که دانشش کم بود تقریبا شانسی نداشت توی رقابت با بقیه، آیا الانم اینطوره؟ یه ویدیو گرفتم توضیح دادم، دیتا رو از پیکار استعدادیابی اخیر اوردم، امیدوارم خوشتون بیاد youtu.be/8R4gC_O-bZo

دقیقا یکی از معدود جاهایی که آدم‌ها خیلی راحت از چشم و دلم میرن و ناامیدم می‌کنن اون زمانیه که زمین گفت‌و‌گو رو از «محلی برای حل کردن یک مساله و رسیدن به درک متقابل» به زمینی رقابتی برای «پیروز بودن و محق بودن» تبدیل می‌کنند. که در اکثر مواقع مدال پیروزی رو خودم دو دستی تقدیمشون می‌کنم و روانم رو برمی‌دارم و از کادر خارج می‌شم.

رابطه‌ها دقیقاً از جایی سخت می‌شن و به افول می‌رن که طرفین مشکل درست حرف نزدن‌شون (عدم وجود پل مشترک و امن کلامی) رو به چیزای دیگه ربط می‌دن.

خیلی از زندگی‌ها یه‌شبه از آسمون نیافتاده‌ان. بلکه اون آدم سال‌ها زحمت کشیده و با سختی و امید، آجر به آجر، این زندگی رو با دستای خودش ساخته. این تلاش‌ها به‌شدت قابل احترامن. موقع رد شدن از کنار آدم‌ها مراقب آجرهاشون باشیم.

آدمِ بالغ حرف می‌زنه.

@HomaDokhtt x.com/Loc0m0/status/…

@Loc0m0 از نشانه های ادم بالغ اینه میشه باهاش حرف زد و بلده حرف بزنه

@voorivex می‌فهمم حرفت رو، اما مثل اینه که کلاس نقاشی باشه، بعد یکی بره از گالری سر کوچه یه پرینت یه اثر هنری ون‌گوگ رو بگیره بیاره سر کلاس. یا یکی اوبر بگیره بره ته خط ماراتن. می‌شه به تلاشش و ارزش‌گذاری درونیش احترام گذاشت. می‌شه هم گفت که وقتی هدف رشد سالم باشه این چیزها جایز نیست.

@Loc0m0 سلام، نه چرا مسخره؟ اینکه چی موفقیته سابجکتیوه و برمیگرده به ارزشگذاری درونی فرد، یادمه دبستان که بودم من برای ۲۰ تلاش می‌کردم ولی پسر عمم برای اینکه نیفته درس میخوند، دوتامونم نتیجه رو موفقیت‌آمیز میدیدیم، ۲۰ من کار اونو نفی نمیکرد. هر کی به اندازه پیمانه خودش برداشت می‌کنه :)