Umut

Bessent on Iran: We have seized about $1 billion of Iran's crypto — just outright grabbed the wallets. Some of them may be typing in right now and might not realize their wallet has been grabbed. This is money that's stolen from the Iranian people.

5-6 yıl önce krediyle ev alanların aylık taksiti 1.500 TL civarlarında. Zamanında krediyle borçlananlar şu anda güle oynaya taksit ödüyor. Aylık 1.500 TL’yi bir öğrenci bile ödeyebilir. Türkiye’de borçlanmak, en mantıklı yatırım araçlarından biri.

Kanye West konserine gidenlerle yeterince dalga geçmiyoruz bence abi kafayı mı yediniz cidden

Teknoloji dünyasındaki bu son gelişme aslında çok bariz bir samimiyetsizliği gözler önüne seriyor. Sam Altman ve Dario Amodei gibi yapay zekanın başındaki isimlerin, daha bir yıl öncesine kadar "Yapay zeka beyaz yakalıların işlerini ellerinden alacak" diye felaket tellallığı yaparken bugün birdenbire çark edip "Ya aslında o kadar da iş gitmiyormuş, biz yanlış görmüşüz" demeye başlamaları biraz oturup düşünenlerin görebileceği bir manipülasyondu. Mesele tamamen para ve zamanlama. Hem OpenAI hem de Anthropic bu yıl içinde halka arz edilmeye, yani borsaya açılmaya hazırlanıyor ve her ikisinin de hedefi 1 trilyon dolarlık devasa bir şirket değerlemesine ulaşmak. Erken aşamada risk sermayelerinden ve yatırım fonlarından milyarlarca dolar toplarken bu CEO’lar bilerek abartılı, adeta bilim kurgu filmlerinden fırlamış bir dil kullandılar. Çünkü özel yatırımcıya "Biz insanlığı baştan aşağı değiştirecek, tanrısal bir zeka üretiyoruz" diyerek korku ve heyecan pompalamak şirket değerini uçurmanın en kolay yoluydu. Tabii bu manipülasyona dünden razı, devasa bir kitle de eşlik etti. Yapay zekayı iş süreçlerine entegre edip, onunla sistematik bir uzmanlık veya bilgi birikimi geliştirmek yerine, aracı ilk kez deneyen milyonlarca insan körü körüne bu felaket senaryolarına inandı. Teknolojiyi gerçekten anlamadan, sadece ilk deneyimlerindeki şaşkınlıkla sağda solda yorum yapmaya, panik yaymaya başladılar. Ortaya nitelikli bir analiz koymak yerine herkes kendi ilk şokunu paylaşınca, CEO'ların yaktığı bu yangına adeta körükle gidilmiş oldu ve panik dalgası büyüdü. Fakat iş borsaya açılmaya ve hisseleri Wall Street’teki kurumsal yatırımcılara satmaya gelince işler değişti. Büyük fonlar ve borsa yatırımcıları belirsizlikten, kaostan ve sistemik risklerden nefret eder. Eğer siz ana ürününüzü "milyonlarca insanı işsiz bırakacak bir canavar" olarak pazarlamaya devam ederseniz, daha halka arz bile edilmeden hükümetlerin, regülatörlerin, sendikaların ve tekel karşıtı davaların hedefi haline gelirsiniz. Bu yüzden CEO’lar, o 1 trilyon dolarlık değerlemeyi cebe koyabilmek için anlatıyı acilen sterilize etmek zorunda kaldılar. Birdenbire yapay zekayı bir "istihdam düşmanı" değil de, ofisteki verimliliği artıran zararsız ve faydalı bir iş ortağı gibi göstermeye başladılar. İşin gelir matematiği kısmında da büyük bir kurnazlık var. Yatırımcıya "Biz var olan işçilerin yerine bu robotları koyacağız" derseniz, pazar payınız mevcut çalışan sayısı kadar sınırlı kalır. Ama şimdi ne yapıyorlar? Jevons Paradoksu gibi ekonomik teorilerin arkasına sığınarak, "Yapay zeka süreçleri ucuzlatacağı için şirketlerin bu araçlara olan talebi katlanarak artacak" demeye getiriyorlar. Yani yatırımcıya ucu açık, sonsuz büyüyen bir pazar vadediyorlar. İlk baştaki "kıyamet" senaryosu erken aşamada büyük fonlardan nakit kapmak için uydurulmuş bir pazarlama taktiğiydi; şimdiki "sevimli verimlilik asistanı" hikayesi ise borsada hisseleri en yüksek fiyattan halka kitleyip nakde dönmek için yürütülen bir halkla ilişkiler çalışması. Sırf bu adamlar milyarlarca dolar kazanacak ve kendi yetkinliğini geliştirmeden panik yapan kitleler bunu konuşacak diye, geleceğe dair vizyonumuzu onların manipülatif açıklamalarına göre şekillendirmemek gerekiyor.

Türkiye'de freelance olarak çalışanların sayısı 2 milyonu geçti.