🌹

As much as I enjoyed my time in Türkiye, exploring its rich history, being hosted by its hospitable people, tasting its lovely food and witnessing its amazing architecture As a Muslim, I have to be objective I was saddened to see so many graves within the boundaries of mosques. I visited suleimaniye mosque as part of my tour of Istanbul and upon entering was going to pray Tahiyyatul masjid, but right outside the window next to the mimbar you can see dozens and dozens of graves and mausoleums so big they could be mistaken for masajid themselves I was saddened to see practices in the masajid that are not upon the Quran and sunnah People hanging up 🧿 amulets in their shops or outside their flats believing it’ll keep them safe Others trying to sell key rings or plaques with ayaat written on them, stating that these talismans will protect us and ward off evil I was saddened that at night the masajid would be closed so you could not do itikaf overnight; but if you wanted to drink and dance with women, then bars/clubs were open And it was sad seeing how secularised and liberal many Turks have become Those who don’t fast Those who don’t pray Those who are what you would call “culturally Muslim” They are not a small minority, trading their Muslim heritage for western hedonism and values in the name of “progress” Allah’s aid is sought One particularly sad event I was in a famous mosque, Fajr prayer was done and the sun had not long risen, A few metres behind me, a woman removed her hijab whilst she was inside the mosque Note that this was outside of tourist visiting hours I assumed it was because she was adjusting it A few minutes go by and she’s still got her hair out. So I politely ask her to cover her hair A few more minutes go by and she’s still got her hair out, so I go to her and ask her again to cover her hair as this is a mosque and it’s about showing respect It is well known even amongst non Muslim tourists that women should cover their hair when visiting mosques But She gives me a dirty look, kisses her teeth in arrogance and (in Turkish) says “I know I know, you said it already” in a mocking tone The lack of respect was astounding Not for me Not even for herself But for Allah, IN A MOSQUE Was very sad to see Even some of the Turkish brothers I met in the mosques would lament the state of Islam and Muslims in the country May Allah guide the people and rulers of our nations, protect us from shirk and innovation and enable us to stand for and spread tawheed for Allah’s sake alone

TÜRKİYE’DEN AYRILIYORUZ… Dostlarım… Gidiyoruz… Türkiye’de kalmak için verdiğimiz mücadeleyi maalesef kaybettik… Oturum iznimiz iptal edildi ve artık çok kısa bir süre içinde gitmeye mecburuz… Belki kısa süreliğine… belki değil… Bilmiyoruz. Yakında geri döneriz diye umut ile yaşıyoruz. Nereye gideceğimizi tam olarak bilmiyoruz. Biletler hâlâ alınmadı. Azerbaycan, Gürcistan ya da başka bir ülke… Her şeyi yeniden kurmak zorundayız. Sıfırdan. Ben şu anda hem fiziksel hem de ruhsal olarak çok zor durumdayım. Ağır bir hastalıkla mücadele ediyorum… Vücudum adeta tükenmiş durumda. Bir yanda burada kalma mücadelesi, diğer yanda hastalık… Ve şimdi — her şeyi bırakıp gitmek zorunda olmak… Türkiye benim için sadece bir ülke değildi… Benim ikinci vatanım oldu. Onu tüm kalbimle, tüm ruhumla sevdim. Ve inanın… son ana kadar burada kalabilmek için mücadele ettim. Gerçekten sonuna kadar direndim. Türkiye benim için bir umuttu… bir yuva, bir kardeşlik kapısıydı. Burada tanıdığım güzel insanlar, aldığım destek, gördüğüm iyilik — bunları asla unutmam. Ama şimdi… bir valiz hazırlayıp, her şeyi geride bırakıp, yeniden başlamak zorundayız. ⸻ 🙏 SİZDEN RİCAM VAR Bu süreçte gerçekten desteğinize ihtiyacım var. 📌 1. Uçak bileti Bakı ya da Tiflis için — kişi başı ortalama ~10.000 TL 📌 2. Ceza (idari para cezası) Sınırda belli olacak ama birkaç bin TL’den başlayıp daha yüksek olabilir 📌 3. İlk günler için yaşam masrafları (İlk günlerde hostel, yemek, temel ihtiyaçlar) ⸻ Son aylarda elimde ne varsa… burada kalabilmek ve tedavi için harcadım. Şu an gerçekten sıfır noktasındayım. Bu yüzden bugün, belki hayatımda ilk defa, açıkça söylüyorum: Desteğinize ihtiyacım var! Bu bir “rahatlık” talebi değil. Bu — ayağa kalkabilmek için son adım. ⸻ Türkiye benim kalbimde kalacak. Türkiye’ye ve buradaki tüm güzel insanlara, dost-arkadaşlara minnettarım, yürekten çok çok teşekkür ederim! Türkiye Cumhuriyeti’ne ve tüm yetkililere de çok çok teşekkür ederim! Büyük Türkiye benim kalbimde her zaman özel bir yere sahip olacak. Allah hepinizden razı olsun. ⸻ Ben bir Tatar aktivistiyim… Tatar millî hareketinin liderlerinden ve içinde yıllardır mücadele eden insanlardan biriyim. 2020 yılının sonunda, üzerimdeki ağır baskılar, tehditler ve ciddi bir tutuklanma riski nedeniyle eşimle birlikte doğduğum toprakları — Tataristan’ı — terk etmek zorunda kaldım. O gün sadece bir ülkeyi değil… evimi, yurdumu, çocukluğumu, hatıralarımı geride bıraktım. Sevdiklerimden, ailemden, dostlarımdan uzak düştüm. Ve inanın… o gün kalbimin bir parçasını orada bıraktım. Yıllardır gurbetteyim. Ama Türkiye bana kapılarını açtı… bana bir nefes oldu. Türkiye benim ikinci Vatanım oldu. Burada kızım dünyaya geldi. Burada kendimi güvende hissettim. Burada yeniden ayağa kalktım. Ve burada… inancıma, kimliğime ve halkıma olan bağlılığımla yüzlerce, binlerce etkinlik organize ettim. Mücadeleme devam ettim. Bugün ise… çok ağır bir duyguyla yazıyorum bunu… Türkiye’den ayrılmak zorunda olmak… benim için sadece bir yolculuk değil. Bu, kalbimden bir parçayı daha geride bırakmak gibi. İnanın… çok zor. Ve evet… yazarken gözlerim doluyor. Ama umut ediyorum ki bu bir veda değil… Sadece kısa bir ayrılık. Bir gün yeniden dönmek, yeniden buluşmak ümidiyle…