حاج هویج الدین (۲)

بند ۸: متن انگلیسی: 8. The Islamic Republic of Iran reaffirms that it shall not procure or develop nuclear weapons. The United States of America and the Islamic Republic of Iran have agreed to resolve the disposition of stockpiled enriched material pursuant to a mechanism that will be mutually agreed upon in accordance with the schedule mentioned in paragraph seven with the minimum methodology to be down-blending on site under the supervision of the IAEA. The two parties also agreed to discuss the issue of enrichment and other mutually agreed matters related to the Islamic Republic of Iran’s nuclear needs based on a satisfactory framework being agreed upon in the final deal. The final deal will confirm the provisions of this paragraph. The United States of America and the Islamic Republic of Iran acknowledge the critical importance of the nuclear issues above mentioned and express their intention to immediately address these issues in the negotiations in order to achieve mutual agreement on them. متن فارسی: ۸. جمهوری اسلامی ایران مجدداً تأیید می‌کند که سلاح هسته‌ای تولید یا ابتیاع نخواهد کرد. جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده آمریکا موافقت کرده‌اند که وضعیت مواد غنی‌شده ذخیره شده را از طریق یک سازوکار مورد توافق طرفین و مطابق با برنامه زمانی مندرج در بند ۷، حداقل به شیوه رقیق‌سازی در محل، تحت نظارت آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، حل‌وفصل کنند. دو طرف همچنین موافقت می‌کنند تا در مورد موضوع غنی‌سازی، و دیگر موضوعات مورد توافق دو طرف مرتبط با نیازهای هسته‌ای جمهوری اسلامی ایران، بر اساس یک چارچوب رضایت‌بخش که در توافق نهایی مورد موافقت قرار خواهد گرفت، بحث کنند. توافق نهایی مفاد این بند را تأیید خواهد کرد. نکات: این بند بدترین و خطرناکترین بند توافق اخیر و دارای تبعات بلندمدت امنیت ملی برای کشور است و دلیل شخصی بنده برای عدم دفاع از توافق حاضر بوده است. اشکالات بنده به متن حاضر عبارت اند از: ۱. اولا قرار بر این بود که در این مذاکرات در مورد موضوع هسته‌ای بحث نشده و صرفا به گفتن این نکته اکتفا شود که مذاکراتی در جریان خواهد بود، در حالیکه در این بند تعهداتی واضح و بعضا «بازگشت ناپذیر» دیده میشود. ۲. این با پذیرش این بند خود را به استثنایی در روابط بین الملل مبدل ساخته است. ایران عضو NPT است و به موجب آن متعهد به عدم ساخت سلاح هسته‌ای است. با وجود این، ماده ۱۰ NPT به همه کشورها اجازه میدهد که در شرایطی که امنیت آنها تهدید شود از NPT خارج شوند. ایران با آوردن این بند بدون هیچ قیدی، عملا تعهدی مضاعف داده و از آنجا که این متون در نهایت به قطعنامه فصل هفتی مبدل میشوند، عملا ایران تنها کشوری در جهان خواهد بود که تحت هر شرایطی از تولید بمب محروم شده است. سند باید تاکید میکرد که ایران تعهد خود ذیل NPT را مجددا تکرار میکند اما متاسفانه اینکار انجام نشده است. ۳. اتفاق بدتر، عدول از ادبیات NPT است. به موجب ماده دوم NPT: Each non-nuclear-weapon State Party to the Treaty undertakes not to receive the transfer from any transferor whatsoever of nuclear weapons or other nuclear explosive devices or of control over such weapons or explosive devices directly, or indirectly; not to manufacture or otherwise acquire nuclear weapons or other nuclear explosive devices; and not to seek or receive any assistance in the manufacture of nuclear weapons or other nuclear explosive devices. همانطور که در متن پیداست متن NPT از دو واژه receive، acquire و manufacture استفاده کرده است. کلمات develop و procure دارای معانی موسعتری هستند که میتواند کل زنجیره صنعت هسته‌ای را در بر گیرد (بسته به اینکه تفسیر از نیات ایران از اقدامات توسعه ای در حوزه هسته‌ای چیست، میتواند کل زنجیزه را در برگیرد) و مشخص نیست نویسندگان این سند با چه مبنایی از ادبیات NPT عدول کرده اند. این امر از آن حیث جدیت دارد که تیم ترامپ بارها اعلام کرده‌اند که کل برنامه هسته‌ای ایران معادل بمب میدانند و هرگاه میگویند ایران نباید به سلاح هسته‌ای دست یابد، منظورشان نابودی کل برنامه هسته ای ایران است. ۴. بمباران مراکز هسته ای تحت نظارت آژانس در ایران و جنگ ۴۰ روزه و تهدیدات مکرر اتمی ترامپ، ایران را در موقعیتی استثنایی جهت تمسک به ماده ۱۰ NPT قرار داده بود، تا جاییکه لاوروف وزیر خارجه روسیه در سخنانی بیسابقه تلویحا از احتمال تغییر دکترین هسته ای ایران دفاع کند. ایران میتوانست از این فرصت تاریخی، تنبیهی ایجاد کند تا حمله به مراکز حساس ایران حداقل از حیث حقوقی پر هرینه شود. اکنون با این اقدام ایالات متحده نه فقط ایران را تهدید اتمی کرده، نه فقط در NPT نگه داشته، بلکه تعهدی مضاعف به آن تحمیل کرده و این قطعا روی بازدارندگی بلندمدت کشور تاثیرات منفی قابل توجهی دارد. ۵. ایران در مورد رقیق سازی نیز تعهد داده که نقض قرارهای قبلی در مورد عدم مذاکره هسته ای است. ۶. متن تصریحی به حق غنی‌سازی ایران ندارد و این مخالف بیانیه شعام در آتش بس است. متن صرفا به «نیازهای هسته ای» ایران اشاره کرده است و قرار بر این شده که در مورد موضوع غنی سازی هم مذاکره شود. تفسیر مطلوب: ایران باید اعلام کند که اولا با واژه reaffirm صرفا تعهد خود به npt را تکرار کرده و ثانیا چون بند عدم حرکت به سمت سلاح بخشی از MOU است، عدم حرکت به سمت سلاح اتمی منوط به تهدید نشدن ایران توسط آمریکا و متحدینش است و ثالثا واژگان develop و procure معنای موسع ندارند. رابعا ایران از حق غنی سازی و اعمال این حق مطلقا عقب نشینی نخواهد کرد. خامسا مدت زمان رقیق سازی باید طولانی (سه سال) و کیفیت رقیق شدن باید تا ۲۰ درصد باشد. سادسا ایران در مورد تحقیق و توسعه، تعداد سانتریفیوژ و مقر استقرار آنها نباید مذاکره کند. و خلاصه اینکه همه تعهدات باید بازگشت پذیر باشند. (رجوع شود به پیشنهاد فرمول غنی سازی صفر بازگشت پذیر) سابعا ایران برای حل قضیه نیازمند کمک کشورهای چین و روسیه به عنوان دو قدرت اتمی دارنده حق وتو است و مذاکرات هسته ای با این دو کشور باید به موازات/در کنار مذاکرات با آمریکا انجام شود تا به فرمولی برای حفظ صنعت هسته ای ایران دست یابیم./۱۷

🚨 BREAKING: 🇮🇷 Iran’s Foreign Ministry: “Grossi and the IAEA should refrain from creating a commotion.” Tehran states there are NO plans to grant access to attacked facilities or nuclear materials. Source: Irib / Writer: Samuel

راه حل سوم اینه که یک دوگانگی بین تسلیم و «جنگ جنگ تا قیامت» درست کنند که به مردم بگن هر کسی مخالف تسلیمه می‌خواد همه شماها بمیرید.

هرسال ۱۲ تا ۱۵ میلیارد دلار غذا وارد میکنیم. اگر منابع ارزی آزاد شود، طبیعتا واردات غذا از محل این منابع یک کار معمول است. خرید از آمریکا هم ضرری به ما نمیزند و فوایدی در پایداری بده‌بستان دارد تمسخرکنندگان این کار نگرانند کاهش تنش با آمریکا موجب خدشه به هویت‌شان شود