حـ ـا مـ ـد

رودی اگر بر شانه‌هاش نعش‌م را ببرد، در خآب کدام دریا دوباره چشم خاهم گشود؟

@maryssl عکس؟ حس مردگی. حس خشکی. حس چیزی که خیلی خیلی دور از دسترسه. اون فاصله که هیچ کاری‌ش نمی‌تونی بکنی آزاردهنده‌ست.

@xa89v چرا حالتو بد میکنه؟ چه حسی بهت میده؟

نوار ویدئویی مراسم تولدم رو دادم برای تبدیل. برای ملاقات با حامد ۵ ساله هیجان‌زده‌ام. حوالی کودکیم یکبار که با مادرم به گفتگو بودیم، گفتم بیا از آینده حرف بزنیم. توی حیاط خانه‌مان. کنار درخت سیب. بوی بهارش هنوز یادم هست. رو به آسمان بودم. مادرم می‌خندید.

@maryssl حس ثابت عکس‌ها برام دلهره‌آوره. عکس‌های کودکی بدتر، نفسم رو تنگ می‌کنه. چند وقت پیش من هم افتاده بودم روی آلبوم و خاطرات رنگ و رو رفته. نیاز به حرکت داشتم. دیدن بافت کوچیک دست‌ها و پاهام که زمان رو می‌شکنن. برگشتن به روزگاری که شگفتی‌هاش بیشتر از روزمرگی‌ش بود.

@xa89v منم این چند وقت عکسای کودکیمو دیدم خیلی حس عجیبی داشت

پشت ماشینش زده بود: «غرق شوی می‌میری، چه در دریا، چه در رویا». از نزدیکی این دو کلمه در نسبت‌شان با مرگ سبقت گرفتم و ساعتی بعد، آفتاب از کنج آسمان افتاد. غروب بود و تاریکی. و شاید رویا. که زودتر از من به دریا رسیده بود.

@maryssl خیال هم خب نوعی دروغه. ذهنت به‌جا رفت سمت خیال. چون قشنگه و آسیب نمی‌زنه. دروغی که اهل زخم‌زدن نباشه در مقابل صداقت‌های یکنواخت و بی‌مزه، زندگی رو می‌تونه قابل تحمل‌تر کنه. و البته سرگرم‌کننده‌تر.

@xa89v از این زاویه نگاه نکرده بودم اینی که میگی بیشتر خیال پردازی نیس؟

اینستاگرام که جای خود داره طرف اینجا توی پیج شخصی ایکس خودش کلی حرف بی‌اساس می‌نویسه که نه کسی می‌بینه و نه اصلاً راست و دروغش برای کسی مهمه، اما باز هم دست از دروغ‌گویی برنمی‌داره. آدم به این نتیجه می‌رسه که انگار شالوده و ذات انسان روی دروغ پردازی و یاوه گویی بنا شده.

«پرسش» گوگوش، نسخه‌ی تنظیم‌شده‌ی آندرانیک آساطوریان، جادو می‌کنه من رو. با هر بار شنیدنش، دیوانه‌ای می‌شم تشنه‌ی هزار راه غریب. چون که خانه براش بیش از حد آشناست. «تو رو حس می‌کنم اما کاشکی چشمام تو رو می‌دید»

از پیرهن هر-روزه‌ام/ تا کفن تنی چند مانده تا بسوزد؟ —به مرگ فکر می‌کنم و گریان به سمت زندگی می‌دوم. تاول‌هام می‌ترکند در راه. در آب و عفونت، می‌دوم. می‌دانم که به او -بعید بی‌لغت- نمی‌رسم اما، می‌دوم. چنان که «در پی باد دویدن».

@maryssl نه واقعن لوس نیست این همه مدت ذهن درگیر چیزی باشه که گذشته. کنکور مخصوصن پیچ مهمی بوده توو زندگیمون. این قضیه برام ترکیب می‌شه گاهی. فرمانده‌ی قرارگاه مثلن میاد امتحان کتبی بگیره ازم.

@xa89v من همین مشکل رو با کنکور دارم هنوز حالا خیلی لوسه ولی هست هنوز بخاطر اضطرابشم نه بخاطر شکست.

اضطرابی که دوران سربازی متحمل شده‌م بعد چند سال از تمام شدنش ولم نکرده. تووی خاب‌هام، با علم به اینکه من سربازیم تمام شده و کارت پایان‌خدمت هم دارم، اما هنوز سربازم. هنوز مجبورم نقش بازی کنم و مجبورم زندگی‌ای که داشتم رو نادیده بگیرم.

@khialafarin t.me/Tech_Killa t.me/elliottwavecou… t.me/IRANI_1Taa t.me/ariaatrading

انگار که خاسته باشم ایستایی تصویر خودم رو به چالش بکشم. لنز دربرابر لنز. دوربین من اما اسباب بازی بود، چیزی رو ثبت نمی‌کرد؛ به جز خیالاتی فراموش‌شده. تنها چیزی که به یاد مانده، تخیل سرخ کودکانه‌امه.

@hacolhavel واقعن، خیلی خوش آمد.

@xa89v چه قشنگ.

وقتی واوی را که در میان خون است پرسیدند که: ای واو! تو که عاشق نه‌ای همواره میان خون چه کنی؟ واو گفت: اگرچه عاشق نه‌ام، حرف علّت هستم و علّت را از خون چاره نباشد. جزئیات و کلیات ضیاءالدین نخشبی —چه بازیِ زبانی/معنایی شاهکاری. و چه تصویری!

@call_me_rare آها، آره. کاش می‌دونستم کار کیه.

@xa89v به هماهنگیش با نقاشی گفتم بیشتر.

نکروفیلیاک ویتکوپ رو داشتم دوباره می‌خوندم. وقتی به این صفحه و بازسازی روایت پترونیوس رسیدم، ذهنم پرید به تصویری که چند وقت پیش دیده بودم: رویای خیس. «مرگ باید اینگونه باشد.»

@call_me_rare وای به همین چند خط؟

@xa89v واااای

توی سالن غسالخانه نشسته بودم. منتظر. از خستگی دلم می‌خاست دراز بکشم. روی نیمکت، یا کنار [...] که مرده‌شور مشغول شستنش بود. آدم‌هایی که جمع شده بودن یک‌ریز حرف می‌زدن. همه‌ش کس‌وشعر. اما از حرف‌ها دلم نمی‌گرفت. از چهره‌هاشون عصبی بودم. همه خوشحال، سرخوش. که مرگ قسمت دیگری شده بود.

گه شوق بر دوشم برد، گه رشک بر خاکم کشد هرگز نرفتم، تا منم، گامی به پای خویشتن -شاپور طهرانی

-سراب بهشت است جنگل در ذهن شکوفه- پرنده این را می‌داند پرنده این را می‌خاند