نهانَ‌ش

مه‌آلودگی فکر چهارشنبه‌گی‌اش را در پشت کوهی رها می‌کند.

@mardebikolah این روزا خیلی با این فیلم برخورد می‌کنم توی پست‌ها. ندایی می‌گوید باید دوباره ریواچ کنی.

: منو دوست داری؟ : خفه شو ورقا رو بده. دیالوگ پایانی آپارتمان/ بیلی وایلدر/ ۱۹۸۸

«ره عاشق خراب اندر خراب است ره زاهد غرور اندر غرور است دل زاهد همیشه در خیال است دل عاشق همیشه در حضور است» عطار

«با ابعادِ پنهانِ مهمِ زندگی‌مان بر زمین چه اندک است آنچه زیستیم از آنچه پنداشتیم که زیستیم نه با گفته‌هایمان، که با ناگفته‌هایمان وجود داریم آن روز که به تنهایی بر پرده‌ی مرگ نقش می‌بندیم چه اندک است آنچه زیستیم از آنچه پنداشتیم که زیستیم» آتیلا ایلهان | از شعر «مُخیَر»

شکسته در انتشار نور، بی‌خبر از منشور سه‌شنبه.

«چون پر و بالی نباشد، راهِ آزادی است بند روزنِ زندان کند دلگیرتر محبوس را» صائب تبریزی

@Ms_Pluviophile خیلی ممنون.

@MimNaha چه‌قدر این گاه‌‌نامه‌نگاری‌[هاتون] رُ دوست دارم.🦋

دهان باز دوشنبه از اتفاق‌هایی که هرگز نمی‌افتد.

@signora_Nn گویی دوشنبه را برای نیافتادن اتفاق‌ها ساخته‌اند.

@MimNaha امروز تا لبه‌ی اتفاق افتادن رفتم ولی حیف که دوشنبه بود و نشد.💔

«بادی را که در آب تو شسته نشده باشد، دوست ندارم؛ موج‌هایت در چشمم سبز و آبی می‌دود... بی‌تو مهتاب‌ها دلم را نمی‌خندانند؛ خورشیدهایی که از افق تو برنخیزند، خورشید نیستند!» عمر بدرالدین اوشاقلی | از شعرِ «حسرت دریا»

«گیرم قدحِ غیبی از دیده نهان آمد! پنهان نتوان کردن مستی و خرابی را» مولانا

@Drunkhorsesss درسته شعراشون خیلی زیباست.

@MimNaha وای من خیلی شعر های حیدربیات دوست دارم. به زبان تورکی هم شعر میگه

و گذشته‌مان در گذشته باقی نمانْد یک دستش را به سوی اکنون‌مان دراز کرده و با دست دیگرش گلوی آینده را می‌فشارد آینده‌مان در آینده نخواهد آمد دو دستش را پیش آورده با یکی چشمِ امروزمان و با دیگری پایِ اکنون‌مان را گرفته

@Drunkhorsesss دقیقا.

@MimNaha یاد مسکوب میوفتم: " گذشته به زمان حال معنی می‌دهد."

به همه چیز دنیا می‌توانم آلرژی داشته باشم اما بوی تو علاج فاجعه است.

بادِ یکشنبه همه‌ی گمان‌ها را در تو نهان می‌کند.

«بیا که قصرِ اَمَل سخت سست‌بنیادست بیار باده که بنیادِ عمر بر بادست غلامِ همّتِ آنم که زیرِ چرخِ کبود ز هر چه رنگِ تعلّق پذیرد آزادست» حافظ

گاهی هم شوخی می‌کنم، آن هم وظیفه‌ی من است؛ سری در سرم می‌اندیشم، شکمی در شکمم می‌اندیشم، پایی در پایم می‌اندیشم، نمی‌دانم چه خواهم کرد. اورهان ولی کانیک | شعرِ «محمودِ شوخ»

این است کار و بار من، هر صبح آسمان را رنگ می‌زنم، وقتی همه در خوابید. بیدار می‌شوید، می‌بینید که آبی است. گاهی دریا پاره می‌شود، نمی‌دانید چه کسی می‌دوزدش؛ من می‌دوزمش.