ΜπλεΜήλο

Και ενώ το Ιράν συνεχίζει να χτυπάει στόχους στο Ισραήλ και στις χώρες του Κόλπου, θυμήθηκα κάποιους σχολιαστές εδώ μέσα που στις αρχές Μαρτίου μου έγραφαν θριαμβευτικά ότι "στο τέλος του μήνα δεν θα έχει μείνει τίποτε από τα οπλικά συστήματα των Ιρανών". Ε, ρε, κατακαημένοι τραμπολάγνοι, σανό που έχετε καταπιεί αμάσητο σε αυτόν τον πόλεμο. Και κάτι μου λέει ότι οι εκπλήξεις για σας δεν έχουν τελειώσει ακόμη. ΤΧ

@MarshaBlackburn What have you done for us lately ? A bunch of fake Republicans in the Senate.

This administration has worked day and night to put American citizens ahead of violent criminals.   Retweet if you support President Trump’s efforts to Make America Safe Again.

Θαυμάζω απεριόριστα τη Μαρινέλλα. Θαυμάζω την τεράστια φωνή της, την μοναδική σκηνική της παρουσία και πολλά από τα τραγούδια της . Αυτά που λέγονται όμως στα ΜΜΕ εδώ και δυο μέρες ότι η Μαρινέλλα ήταν η πρώτη που σηκώθηκε από την καρέκλα και τραγούδησε όρθια πάνω στο πάλκο, ότι ήταν η πρώτη που έκανε show, πολύ απλά δεν ισχύουν. Και αυτά δεν λέγονται πάντα από άγνοια ή μόνο από υπερβολικό θαυμασμό για τη Μαρινέλλα. Βλέπετε οι αγαπημένοι μας δημοσιογράφοι, που ακολουθούν πιστά τις woke μόδες της εποχής, προσπαθούν απεγνωσμένα να μας πείσουν ότι τις "σκοτεινές" δεκαετίες του 1930, του 1940 και του 1950, οι Eλληνίδες τραγουδίστριες (όπως και όλες οι γυναίκες) στέναζαν κάτω από την... πατριαρχική μπότα και δεν ήταν ελεύθερες να εκφραστούν καλλιτεχνικά. Σύμφωνα με το αφήγημα αυτό, χρειάστηκε να φτάσουμε στη "χρυσή εποχή" των "απελευθερωμένων" 1960s για να χειραφετηθούν επιτέλους και οι τραγουδίστριές μας (με πρωτοπόρο τη Μαρινέλλα) και να βγουν από τη σκιά του άντρα τραγουδιστή ή συνθέτη. Όπως συμβαίνει, όμως, με κάτι τέτοιες ιδεοληπτικές μπούρδες, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Ας γυρίσουμε πίσω στο χρόνο. Θυμηθείτε παλιές φωτογραφίες ή σκηνές από ελληνικές ταινίες που γυρίζονταν σε νυχτερινά κέντρα. Mήπως κάθονταν σε καρέκλα οι τραγουδίστριες στη Μάντρα του Αττίκ τη δεκαετία του 1930; Και βέβαια όχι. Μήπως κάθονταν σε καρέκλα η Σοφία Βέμπο και οι άλλες μεγάλες τραγουδίστριες του ελαφρού τραγουδιού τη δεκαετία του 1940; Και πάλι όχι. Τη δεκαετία του 1950 θυμάστε ποτέ καθισμένη σε καρέκλα τη Μαίρη Λίντα; Όρθια ήταν πάντοτε, με τα χαρακτηριστικά χορευτικά τσαλιμάκια της και τον Μανώλη Χιώτη συχνά ένα βήμα πίσω της. Όρθια και η Τζένη Βάνου με τη Νάνα Μούσχουρη, όρθιες και οι πιο λαϊκές Mπέμπα Κυριακίδου και Λάουρα. Την ίδια δεκαετία η Μάγια Μελάγια όχι μόνο ήταν όρθια στην πίστα αλλά έκανε και show. Το ίδιο και η Σπεράντζα Βρανά, το ίδιο και η Ζωζώ Σαπουντζάκη, το ίδιο και η Καίτη Μπελίντα που έβγαινε και τραγουδούσε με φτερά και πούπουλα στις υπέρλαμπρες επιθεωρήσεις του Μπουρνέλλη (τη Μπέλιντα την θαύμαζε πολύ η ίδια η Μαρινέλλα και πήρε πολλά στοιχεία από αυτή). Εκεί που θα έβρισκες καθιστές γυναίκες ήταν σε ρεμπέτικα και λαϊκά σχήματα, αλλά αυτό δεν γινόταν λόγω κάποιας πατριαρχικής συνωμοσίας, μιας και κάθονταν όλοι : άντρες και γυναίκες. (οι καθιστές τραγουδίστριες δεν ήταν κανόνας ούτε στο ρεμπέτικο, όμως, αφού, όπως γράφει ο φίλος ΝΙΚΟΣ ΝΙΚΟΛΙΖΑΣ, η Mαρίκα Νίνου τραγουδούσε και όρθια τη δεκαετία του 1950). Ή μήπως στο σχήμα Καζαντζίδης-Μαρινέλλα, ο Καζαντζίδης ήταν όρθιος και χόρευε τσιφτετέλια; Και αυτός καθιστός ήταν, δίπλα στη Μαρινέλλα γιατί αυτό εξυπηρετούσε καλύτερα το τραγούδι τους. Να το ξεκαθαρίσουμε : από τότε που στήθηκε η εγχώρια βιομηχανία του τραγουδιού, οι γυναίκες ποτέ δεν ήταν κομπάρσες και ποτέ δεν ήταν υπό τη σκιά των ανδρών. Αντίθετα, ήδη από τη δεκαετία του 1930, η ελληνική μουσική σκηνή ήταν έντονα γυναικοκεντρική. Οι γυναίκες είχαν πρωταγωνιστικό και κυρίαρχο ρόλο, ήταν όρθιες, τραγουδούσαν, χόρευαν, έκαναν show, αλώνιζαν την πίστα, είχαν μεγάλα κασέ και συχνά έκλεβαν την παράσταση από τους άντρες συναδέλφους τους. Όλα αυτά δεν μειώνουν τον μύθο της Μαρινέλλας. Η Μαρινέλλα, όμως, δεν γεννήθηκε από το κεφάλι του Δία. Πάτησε πάνω στο δρόμο που είχαν χαράξει παλαιότερες τραγουδίστριες, πήρε στοιχεία από αυτές , τα προχώρησε παραπέρα, τα εξέλιξε, τα τελειοποίησε και τελικά έγραψε τη δική της, μοναδική ιστορία στον χώρο του τραγουδιού. Πρώτη η τεράστια Μαρινέλλα θα τα παραδεχόταν όλα αυτά. TX ( Στην φωτογραφία, έξαλλος ο Βασίλης Τσιτσάνης ετοιμάζεται να αρπάξει τη Λάουρα από το μαλλί και να την καθίσει με το ζόρι στην καρέκλα...)

Το αξεπέραστο σεκόντο του Στέλιου Καζαντζίδη... Η απόλυτη ντίβα του ελαφρολαϊκού που απογείωσε τις μελωδίες του Μίμη Πλέσσα, του Γιώργου Ζαμπέτα και του Άκη Πάνου... Η συγκλονιστική τραγουδίστρια της "Αλβανίας" των Κατσαρού-Πυθαγόρα... Η χαμηλότονη ερμηνεύτρια που ανέδειξε τις χειροποίητες μπαλάντες του Κώστα Χατζή στις μπουάτ της Πλάκας... Η ιδανική φωνή για τα "ελαφρά" διαμάντια του Γιώργου Χατζηνάσιου... Η γκλαμουράτη, θεατράλε show-woman στις μεγάλες πίστες των 70s και 80s... Όποιο πρόσωπό της και αν προτιμά κανείς, το γεγονός είναι ένα : η Μαρινέλλα υπήρξε μια από τις σπουδαιότερες τραγουδίστριες που πέρασαν από αυτή τη χώρα και ένα πραγματικό φαινόμενο πάνω στη σκηνή (όσοι την είδαν, ξέρουν) . Καλό της ταξίδι. ΤΧ

@MarshaBlackburn Where is the funding for ICE? Why are you on vacation? You are a fake.

We just completed a productive education and workforce roundtable in Knox County with local leaders and educators. It was great to talk about how we can build Tennessee’s future workforce. Education professionals are also fired up about keeping men out of women’s sports!

Η κρατική δολοφονία της Noelia Castillo στην Ισπανία μας αφορά περισσότερο απ΄όσο νομίζουμε, αφού κάποιοι προοδευτικοί και ψευτοφιλελεύθεροι κάνουν ήδη κινήσεις για να ψηφιστεί και στην Ελλάδα νόμος που θα νομιμοποιεί την "ευθανασία". Το άρθρο του Brendan O' Neill με τίτλο "Δεν υπάρχει τίποτα ευσπλαχνικό στον θάνατο της Noelia Castillo" από τον Spectator αυτής της εβδομάδας εκθέτει τη φρίκη και την ηθική αθλιότητα πίσω από αυτή την κρατική πρακτική : «Αυτή την εβδομάδα, στην Ισπανία, ένα θύμα βιασμού δολοφονήθηκε από το κράτος. Μια νεαρή γυναίκα σε πόνο και απόγνωση δεν έλαβε ούτε αγάπη ούτε δικαιοσύνη, αλλά θάνατο. . Η λύση της κυβέρνησης για τα βάσανά της δεν ήταν να την αγκαλιάσει με στοργή, αλλά να της χορηγήσει θανατηφόρα φάρμακα για να πεθάνει. Ακούγεται σαν σκηνή από ένα δυστοπικό μυθιστόρημα, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα υπό το καθεστώς ευθανασίας που έχουν υιοθετήσει πολλά κράτη. Το όνομά της ήταν Noelia Castillo. Ήταν 25 ετών. Η ζωή της ήταν δύσκολη. Πέρασε μεγάλο μέρος της παιδικής της ηλικίας σε ορφανοτροφεία. Είπε ότι είχε υποστεί δύο φορές σεξουαλική κακοποίηση από άνδρες – πρώτα από έναν πρώην φίλο της και στη συνέχεια από τρεις νεαρούς το 2022. Η δεύτερη επίθεση την έριξε σε βαθιά ψυχική οδύνη. Στα τέλη του 2022, προσπάθησε να βάλει τέλος στη ζωή της πηδώντας από τον πέμπτο όροφο ενός κτιρίου. Οι τραυματισμοί της την άφησαν παράλυτη. Και τώρα είναι νεκρή. Χθες, στη Βαρκελώνη, περιτριγυρισμένη από τους αγαπημένους της που θρηνούσαν, άφησε την τελευταία της πνοή από κάτι που μόνο ως κρατικά εγκεκριμένη δολοφονία μπορεί να περιγραφεί. Κέρδισε το "δικαίωμα στον θάνατο" βάσει του νόμου περί ευθανασίας της Ισπανίας, που ψηφίστηκε το 2021. Το κράτος ευλόγησε τον θάνατό της με την έγκρισή του το 2024, αλλά σταμάτησε την τελευταία στιγμή μετά από δικαστική προσφυγή του πατέρα της. Υποστήριξε ότι η ψυχική της κατάσταση επηρέαζε την ικανότητά της να αποφασίσει για κάτι τόσο σοβαρό όσο ο θάνατος. Αγωνίστηκε σκληρά για να σώσει την κόρη του. Ωστόσο, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου απέρριψε την προσφυγή του και επέμεινε ότι η Ισπανία είχε το δικαίωμα να συνδράμει στην καταστροφή της ζωής της Noelia. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ένα πιο εφιαλτικό σενάριο. Ένας πατέρας που παλεύει με τους γραφειοκράτες για τη ζωή της κόρης του – ακόμα και ο νους του Κάφκα δεν θα μπορούσε να δημιουργήσει τέτοιο τρόμο. Ο καθένας θα έπρεπε να νιώθει στοιχειωμένος από την πραγματικά ανίερη εικόνα των δικαστών του ΕΔΔΑ, ντυμένων με τα μαύρα τους ράσα, να απορρίπτουν το αίτημα ενός πατέρα για τη ζωή της κόρης του με μια κίνηση του χεριού τους. Ακούγεται μεσαιωνικό. Είναι μια απόφαση που ντροπιάζει την Ευρώπη. Η τραγική ζωή και ο θάνατος της Noelia Castillo αποκαλύπτουν την αχρειότητα της κρατικά υποβοηθούμενης ευθανασίας. Το υποτιθέμενο "δώρο" του θανάτου για όσους υποφέρουν είναι στην πραγματικότητα μια γιγάντια προδοσία των αξιών μιας πολιτισμένης κοινωνίας. Η σύγχρονη Ευρώπη μιλά ασταμάτητα για τη σημασία της βοήθειας σε όσους έχουν ψυχικά προβλήματα, όμως σε αυτή τη νεαρή γυναίκα σε οδύνη της δίνεται ο θάνατος. Ζούμε στην εποχή του "MeToo", κι όμως σε αυτή τη γυναίκα που υπέστη σεξουαλική κακοποίηση δεν προσφέραμε αλληλεγγύη αλλά εξόντωση. Υπό το καθεστώς ευθανασίας θυσιάζουμε τα ανθρώπινα καθήκοντά μας στο βωμό του "ελεήμονα θανάτου". Κάποιοι θα πουν ότι η υπόθεση της κας Castillo είναι μια εξαίρεση στον κόσμο της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι πλήρως σύμφωνη με τη λογική του θανάτου που στηρίζει τη βιομηχανία της ευθανασίας. Ο νόμος περί υποβοηθούμενης αυτοκτονίας της Ισπανίας είναι τρομακτικά ευρύς. Επιτρέπει τον κρατικά υποβοηθούμενο θάνατο για όσους υποφέρουν από μια "σοβαρή, χρόνια πάθηση που προκαλεί αναπηρία και συνεχή, ανυπόφορο σωματικό ή ψυχικό πόνο χωρίς δυνατότητα ανακούφισης". Αυτό ξεπερνά κατά πολύ τον όρο "θάνατοι οίκτου" για άτομα στους τελευταίους μήνες της ζωής τους, όπως μας παρουσιάζεται η υποβοηθούμενη αυτοκτονία. Μια "χρόνια πάθηση" που προκαλεί "ψυχικό πόνο" μπορεί να περιλαμβάνει τα πάντα, από κατάθλιψη έως ανορεξία. Οι υποστηρικτές του αντίστοιχου νομοσχεδίου της Βρετανίας που βρίσκεται στο Κοινοβούλιο θα πουν ότι οι δικές μας εγγυήσεις είναι ανώτερες από εκείνες της Ισπανίας. Για παράδειγμα, ο θάνατος θα χορηγείται μόνο στους πολύ αρρώστους με πρόγνωση έξι μηνών ή λιγότερο. Το πρόβλημα είναι ότι, όταν με νόμο αποφασίζεις ότι κάποιες ζωές δεν αξίζει να τις ζεις, έτσι ώστε το κράτος να μπορεί να βοηθήσει στον τερματισμό τους, ανοίγεις την πόρτα στο θάνατο ως λύση στην ανθρώπινη αγωνία. Η ιδέα της άχρηστης ζωής, μιας ζωής τόσο απαίσιας που το κράτος μπορεί να βοηθήσει να καταστραφεί, είναι η ουσία της απανθρωποποίησης. Λέει στους ασθενείς ότι ίσως θα ήταν καλύτερα να πεθάνουν και παρακινεί τους πονεμένους να επιδιώξουν την τελική έξοδο που ονειρεύονται. Υποβιβάζει αυτούς που θέλουν να ζήσουν και δελεάζει αυτούς που θέλουν να πεθάνουν. Είναι απανθρωπιά υπό τη μορφή οίκτου. Το θέμα είναι: δεν έχει σημασία αν ένα κράτος έχει χαλαρό σύστημα ευθανασίας, όπως η Ισπανία ή ο Καναδάς, ή αυστηρό, όπως μπορεί σύντομα να έχει η Βρετανία. Κάθε καθεστώς υποβοηθούμενου θανάτου αντιπροσωπεύει μια ριζική αλλαγή στον ρόλο του κράτους. Το κράτος δεν είναι πλέον επιφορτισμένο με την προστασία της ζωής των πολιτών – σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να βοηθήσει να καταστραφεί αυτή η ζωή. Οι υγειονομικές υπηρεσίες θα γίνουν μερικές φορές υπηρεσίες θανάτου, προσφέροντας δηλητήριο μαζί με φροντίδα. Οι δικαστές θα αποφασίζουν όχι μόνο για την ενοχή ή την αθωότητα αλλά και για τη ζωή ή τον θάνατο. Η λογική της ευθανασίας είναι να στρέψει την κυβέρνηση από τη διατήρηση της ζωής προς την αξιολόγηση της αξίας της ζωής πριν αποφασίσει αν μπορεί να καταστραφεί νόμιμα. Αυτό αλλάζει τα πάντα. Ας το θέσουμε έτσι: αν είχατε δει τη Noelia Castillo σε μια γέφυρα, απειλώντας να βάλει τέρμα στην ζωή της, τι θα κάνατε; Υποθέτω ότι θα κάνατε τα πάντα για να τη σώσετε. Λοιπόν, τώρα ζούμε υπό κυβερνήσεις που βλέπουν ένα άτομο σε γέφυρα και σε ορισμένες περιπτώσεις θα το βοηθήσουν να πέσει. Μια κουλτούρα θανάτου πλανάται απειλητικά πάνω από την Ευρώπη.» ( spectator.com/article/theres… ) TX

@SenatorTimScott @POTUS Where is funding for ICE you clown? So you let the Dems to do as they like and fund only what they want.

After 41 days of the Democrats’ DHS shutdown, relief is on the way for hardworking Americans at the TSA, Coast Guard, FEMA, and cybersecurity operations. Let’s be clear: it was @POTUS' strong leadership - not Democrats - that got DHS funding across the finish line.

@SenJonHusted Why are you going on a vacation before ICE is funded? Could you explain?

Senate Democrats say they support photo ID to vote.   So I gave them a clean amendment to prove it.   They all voted no.

@SenJonHusted You forgot to fund ICE. Who do you represent?

Requiring an ID to vote is just common sense.   More than 80% of Americans agree—yet every single Senate Democrat voted against my amendment to require a photo ID to vote in our elections.

@LindseyGrahamSC @LeaderJohnThune You forgot to fund ICE. What about that?

Again, I very much appreciate President Trump’s decisive leadership to get TSA back to full capacity and to end the debacle created by the Democrats’ resistance. I also appreciate @LeaderJohnThune working hard to find a path forward. It cannot be stressed enough that Democrats voted against their own deal when they found out @POTUS agreed. This is sad and dangerous. It needs to end.

@LeaderJohnThune Why would you vote for a DHS bill that doesn't include funding for ICE? Who do you work for?

If they really think showing an ID is “reasonable,” as the Democrat whip claimed, then they can support this clean photo ID amendment. I look forward to seeing where Democrats really stand.

Γελάσαμε αυτές τις μέρες με τις κωλοτούμπες των τραμπικών και τη μεταμόρφωση τους σε πολεμοχαρείς neocons αλλά μη νομίζετε ότι οι "νηφάλιοι" και "σοβαροί" εκπρόσωποι του "ακραίου κέντρου" είναι καλύτεροι. Πάρτε για παράδειγμα το όργανο του διεθνούς λίμπεραλ καθεστωτισμού, το βρετανικό περιοδικό "The Economist". Mπορεί οι ιδεολογικές ρίζες του "Economist" -που κυκλοφορεί από το 1843- να βρίσκονται στο laissez-faire κλασικό φιλελευθερισμό του Richard Cobden που υποστήριζε το ελεύθερο εμπόριο και ήταν εναντίον των στρατιωτικών παρεμβάσεων και της αποικιοκρατίας, στην πορεία όμως το περιοδικό έγινε ένας από τους στυλοβάτες του "φιλελεύθερου παρεμβατικού διεθνισμού". Ειδικά από το 1990 και μετά δεν υπήρξε στρατιωτική επέμβαση της Δύσης που να μην έχει τις ευλογίες του "Economist". Πόλεμος του Κόλπου το 1991 , πόλεμος στο Κόσοβο το 1999, πόλεμος στο Αφγανιστάν το 2001, εισβολή στο Ιράκ το 2003, επέμβαση στη Λιβύη το 2011, εκστρατεία κατά του ISIS στο Ιράκ και στη Συρία το 2014, proxy war του Μπάιντεν κατά των Ρώσων στην Ουκρανία το 2022 : όλες αυτές τις στρατιωτικές επιχειρήσεις ο "Εconomist" όχι μόνο τις στήριζε αλλά συχνά πίεζε για πιο αποφασιστική δράση και μεγαλύτερη εμπλοκή της Δύσης. Ώσπου ξαφνικά εν έτει 2026, ο Economist ξέθαψε τον ταλαίπωρο τον Cobden από τον τάφο του, είδε το φως του γεωστρατηγικού ρεαλισμού και αποφάσισε, για πρώτη φορά εδώ και πολλές δεκαετίες, να αντιταχθεί σε μια στρατιωτική επέμβαση της Δύσης : στον πόλεμο του Τραμπ κατά του Ιράν. Το περιοδικό δικαιολόγησε την απόφασή του λέγοντας ότι οι στόχοι του πολέμου είναι ασαφείς, ότι υπάρχει κίνδυνος κλιμάκωσης και ότι μπορεί να υπάρξουν σοβαρές οικονομικές συνέπειες. Χαίρω πολύ! Λες και όλοι οι άλλοι πόλεμοι που είχαν τα γνωστά αποτελέσματα και υποστήριζε φανατικά το περιοδικό εδώ και τόσα χρόνια ήταν το απαύγασμα των ξεκάθαρων στόχων, λες και δεν είχαν οικονομικές συνέπειες, λες και δεν υπήρχαν φόβοι για κλιμάκωσή τους! Τα πράγματα είναι απλά και ξεκάθαρα : όπως οι τραμπικοί ήταν εναντίον των πολέμων του φιλελέφτ καθεστώτος όσο βρίσκονταν στην αντιπολίτευση και ανακάλυψαν τη γοητεία των βομβαρδισμών όταν τις εντολές τις έδινε πια το ίνδαλμά τους, έτσι και ο "έγκριτος" "Economist" και οι ομοϊδεατές του λάτρευαν τους πολέμους όσο τους έκαναν οι δικοί τους αλλά τους έπιασε αντιπολεμικός οίστρος όταν τις βόμβες άρχισε να τις ρίχνει ο μισητός τους Ντόναλντ Τραμπ. Και οι δυο πλευρές μας δουλεύουν ψιλό γαζί, αλλάζοντας θέσεις σαν τα πουκάμισα και, δυστυχώς, υπάρχουν άνθρωποι που χάφτουν ακόμη το παραμύθι τους. TX

@SenJonHusted Then you're going to achieve nothing and go on vacation while ICE is not funded yet.

More than 80% of Americans support photo ID to vote. The Senate will vote tomorrow on my amendment that would implement this simple requirement. We’ll see where our Democrat colleagues stand.

@LeaderJohnThune Going on vacation John? Before ICE is funded? What’s going on?

Democrats have an easy-to-understand proposal before them – the latest serious offer from Republicans to get DHS back up and running. They have repeatedly said that they want to pay TSA, Coast Guard, FEMA, and employees who defend America from cyberattacks. This bill would do it.

Τulsi Gabbard, η μεγάλη απογοήτευση αυτών των ημερών : για χρόνια προειδοποιούσε ότι ένας πόλεμος με το Ιράν θα ήταν πιο καταστροφικός και από τον πόλεμο στο Ιράκ και σήμερα εξευτελίζει και γελοιοποιεί τον εαυτό της, παραμένοντας σε μια κυβέρνηση που κάνει πραγματικότητα τους χειρότερους εφιάλτες της. Κρίμα. TX

Κάτι η αποστολή ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων στην Κύπρο με το πρόσχημα της προστασίας της μεγαλονήσου όταν στην πραγματικότητα προστατεύουν τις βρετανικές βάσεις από ιρανικά χτυπήματα· κάτι η κατάρριψη στη Σαουδική Αραβία ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων από ελληνικούς patriot που η κυβέρνηση Μητσοτάκη, για κάποιον περίεργο λόγο, διαφήμισε υπέρμετρα· κάτι η αποστολή ελληνικών patriot στο Κατάρ (είδηση που ούτε επιβεβαιώθηκε αλλά ούτε και διαψεύσθηκε), αυτή τη στιγμή η Ελλάδα είναι η χώρα που έχει εμπλακεί περισσότερο από κάθε άλλη ευρωπαϊκή στον πόλεμο στο Ιράν. Η κυβέρνηση μπορεί φαινομενικά να ακολουθεί τη γραμμή ουδετερότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο πρωθυπουργός μπορεί να μην έχει αναφωνήσει ακόμη "είμαστε σε πόλεμο με το Ιράν!" (όπως έκανε με τη Ρωσία πριν κάποια χρόνια), αλλά όλες οι ενέργειές τους τις τελευταίες εβδομάδες δείχνουν ότι οι κυβερνώντες μας -ύπουλα και πονηρά και χρησιμοποιώντας μια δήθεν πατριωτική ρητορική για να ξεγελάσουν την κοινή γνώμη που σε ποσοστό 80% είναι εναντίον αυτού του πολέμου- σπρώχνουν την Ελλάδα σε μια σύγκρουση που δεν την αφορά και βάζουν σε κίνδυνο τις ζωές των Ελλήνων πολιτών. Με τους πιο πιστούς σύμμαχους του Τραμπ, τη Μελόνι και τον Όρμπαν, να κρατάνε τις αποστάσεις τους από αυτόν τον αδιέξοδο πόλεμο, σήμερα η Ελλάδα είναι το πιο υπάκουο σκυλάκι των ΗΠΑ στην Ευρώπη, συνεχίζοντας μια μακρά παράδοση δουλικότητας αυτής της κυβέρνησης προς τον εκάστοτε ισχυρό. (είτε αυτός λέγεται Μπάιντεν, είτε Τραμπ ). Η επίθεση του Ιράν στην αγγλοαμερικανική βάση Ντιέγκο Γκαρσία στον Ινδικό ωκεανό, 4.000 χιλιόμετρα, μακριά από τα σύνορά του, θα έπρεπε να κάνει την ελληνική κυβέρνηση διπλά προσεκτική στο τι λέει και τι κάνει, αλλά υποψιάζομαι ότι την ίδια επικίνδυνη πορεία θα συνεχίσει, εξακολουθώντας να τρίβεται στην γκλίτσα του τσοπάνη. TX ΥΓ "Τι θες δηλαδή; Να φοβηθούμε το Ιράν;" θα αναρωτηθούν κάποιοι πατριώτες της φακής που έχουν χάψει την πατριωτική ρητορική της κυβέρνησης και νομίζουν ότι ζουν στα χρόνια των Περσικών Πολέμων. Αν πρόκειται για την προστασία των συνόρων μας δεν χωράει και δεν δικαιολογείται φόβος από κανέναν. Το να προκαλείς όμως μια χώρα που δεν σου έχει κάνει τίποτε και να μπλέκεσαι σε έναν πόλεμο που δεν είναι δικός σου, δεν σε κάνει ατρόμητο αλλά ανεύθυνο, απερίσκεπτο και επικίνδυνο για τα ελληνικά συμφέροντα.

@LeaderJohnThune Why would you make a deal with the Democrats for the funding of Homeland Security without including a decision on the funding of ICE? Why would you remove all the pressure from the Democrats for not funding ICE?

Polls show overwhelming support for proof of citizenship to register and photo ID to vote. The Senate is in session because Americans deserve to know why Democrats oppose these commonsense policies.

Δεν μου κάνει εντύπωση που οι Έλληνες υποστηρικτές του πολέμου στο Ιράν πίστευαν ειλικρινά ότι οι αμερικανοϊσραηλινές βόμβες θα έκαναν τους Ιρανούς να εξεγερθούν κατά των μουλάδων και να ευγνωμονούν αιώνια τον Τραμπ και τον Νετανιάχου. Οι ίδιοι άνθρωποι, όταν πριν λίγα χρόνια οι Βρυξέλλες μας πάταγαν το λαιμό, φώναζαν "Γερούν γερά!" και "Γιούνκερ, σ' αγαπάμε!", οπότε μάλλον έκριναν εξ ιδίων τα αλλότρια. TX

Θέλει τεράστιο θράσος να υποστηρίζεις τον πόλεμο κατά του Ιράν και παράλληλα να μας δίνεις και συμβουλές για το πώς θα αντιμετωπιστεί η ακρίβεια που θα προκαλέσει αυτός ο πόλεμος που υποστηρίζεις. TX

O κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης δήλωσε ότι η χρήση των ελληνικών Patriot στη Σαουδική Αραβία ήταν "μια αμυντική ενέργεια". Περίεργο αλλά την τελευταία φορά που κοίταξα τον χάρτη, τα σύνορα της Ελλάδας δεν έφταναν στη... Μέκκα. ΤΧ