J

ตอนมีแฟนกลัวสุดคือการที่ต้องเลิกกันเนี่ยแหละ

กูกอดเขาเอาไว้จนตัวเองแตกสลายก็ไม่เป็นไรเลยจริงๆว่ะ

กูเกลียดตัวเองเวลาคาดหวังให้คนอื่นมารักที่สุดแล้ว

มันน่าเสียดายนะที่ต้องจากกันแล้ว เพราะเราเองยังจำความรู้สึกนั้นได้อยู่ แต่มันไม่มีแล้ว

แล้วทำไมเธอไม่กลับมาหาเจย์

ในใจลึกๆก็ยังหวังให้แกกลับมาอยู่เสมอ

กูคิดถึงเค้าชิบหาย

เลิกทำเหมือนยังรักกันสักทีถ้าจริงๆไม่ได้รักแล้ว

เพราะร่างกายซื่อตรง เวลาเจ็บก็เลยน้ำตาไหล แต่หัวใจขี้โกหกเพราะถึงเจ็บปวดก็ยังทำเป็นเงียบ

mood

ต้องไม่รักเลยถึงจะไม่เจ็บ

‘ได้ใช้ชีวิตแบบที่ตั้งใจไว้ไหม ได้ทำอะไรที่ชอบจริงๆบ้างรึยัง’

หรือจริงๆ เราควรจะพอได้แล้ววะ.

‘พ้นสภาพจากการเป็นคนโปรดของเธออย่างถาวร’

ถ้ากดdeletตัวเองทิ้งได้คงทำไปนานแล้ว

ความรู้สึก ‘แล้วกูล่ะ’ หรือ ‘เป็นกูอีกแล้วหรอ’ เป็นอะไรที่แย่เสมอเลย

ไม่มีอะไรทรมาณไปมากกว่าความรักแล้วแหละ

ยังคงคาดหวังให้มันกลับมาเป็นเหมือนตอนที่เคยมีความสุขด้วยกัน

อยู่ๆ ก็รู้สึกว่าโลกไม่ต้องการกูอีกแล้ว