ADEM YAVUZ ARSLAN

1- 2016 yılı Ocak ayında başlayan esaret hayatım 2026 yılı Ocak ayında nihayete erdi. Yasal şartları taşımama rağmen denetimli serbestlik ve koşullu salıvermeden yararlandırılmadım.Rehine olarak esaret altında tutulan yüzbinlerce SİYASİ TUTSAKTAN biriydim…

Türkiye, ‘karşıt hafızaların’ yan yana yaşadığı bir ülke. Dolayısıyla Sarı Zarflar’da anlatılan hikayeye karşı hissettiklerimiz ve düşüncelerimiz farklı olabilir. Ama bu, Sarı Zarflar’ın bize dair bir hikaye olduğu gerçeğini değiştirmez. Kurtuluş filmi ne kadar bize dair bir hikaye olmaktan uzaksa, Sarı Zarflar o kadar bize dair ve bize yakın , seyrettiğinizde kendinizi içinde bulduğunuz bir hikaye. İtiraf edeyim orda doğdum orda yaşadım ve yaşıyorum, kendi ilçem Midyat’ta çekilen Kurtuluş filmini seyrederken böyle bir şey hissetmedim, filmden çıkarken üzüldüm sadece ve bir halkın yaşadığı trajediyle, hakikatiyle filmde anlatılan hikaye arasında hiç bir bağ kuramadım. Yönetmenin ödül gecesi “Kürtler’in yalnız olmadığına” dair beyanatları tatmin ve iknaya yetmedi ve filmin gerçeğini görmeme engel olmadı. Bu beyanatları alkışlayanların aksine, filmin samimiyetsizliğini gizleyen ustalıklı bir makyaj çabası olarak gördüm. Sarı Zarflar’ı izlerken tam tersi duygular içinde buldum kendimi. Umarım akademisyenlerimiz ve sanatçılarımız yaşamaz artık bir sarı zarfın içine sığan ve hayatları karartan kararları… Son söz, bize dair bir hikaye seyretmek isteyenlerin kaçırmaması gereken bir film Sarı Zarflar.

Yabancı bir film tadında... Ne zarif hanımlar, ne beyefendi beyler. Kim bilir, avukatlığa mı yakıştınız, doktorluğa mı, akademisyenliğe mi... Eski güzel Türkiye 🥲 📍Bilkent Üniversitesi Balosu, 1993.