Ahmet احمد

Hazreti Fatıma’mız… İkinci çocuğuna hamile. Bedeni ayrı konuşuyor, yüreği ayrı. Hamilelik dediğin bazen bir kelimeye sığar: “Canım istiyor.” Bazen bir yiyeceğe, bazen bir kokuya, bazen bir meyveye… Bu sefer nar. Kırmızı bir niyet, taneli bir hasret; Ramazanmış, iftara istemiş. “Bir nar olsaydı keşke” demiş. Ne uzun bir cümle değil mi? İnsanı kırmayan, isteğini bağırmayan, evin içinde bir yumuşak rüzgâr gibi dolaşan bir cümle: “Keşke…” Ama bu “keşke”, Ali’mizin yüreğine bir emir gibi düşüyor. Çünkü Ali, “keşke”yi duymayınca rahat edenlerden değil. Çünkü Ali, talebin sesini değil, ihtiyacın sızısını duyanlardan. Ve Ali o gün Medine’nin içine düşüyor. Şehrin sokaklarına değil; imtihanın içine düşüyor. Adım adım geziyor. Her dükkâna bakıyor, her gölgeye soruyor. Kolay mı? Hicret etmişler… Yerini yurdunu bırakmışlar. Mülk yok, bahçe yok, stok yok. Bir nar dediğin, bugün market rafında duruyor sanırsın. O gün nar, zenginliğin dili; yoksulluğun ise yalnızca kokusunu bildiği bir şey. Ali buluyor. Zor bela. Bir nar. Bir tek nar. Bir tek… ama içinde bir kâinat saklı. Ve eve dönerken, yolun üzerine bir yaşlı nene düşüyor. Yaşlılık değil bu; ihtiyacın yüzü. Bir dilenci… ama aslında o gün imtihanın kendisi. Ali soruyor: “Ne istiyorsun?” Nene diyor ki: “Keşke bir nar olsaydı…” Bak buraya. İşte o an, insanın içindeki iki kapı açılır. Bir kapıda ev var. İçeride hamile bir eş. Canı nar çekmiş. Bir kapıda anne var; Fatıma… Peygamber’in kızı. Bir kapıda evin sessizliği var; iftarın yaklaşan vakti var. Öteki kapıda yol var. Sokak var. Açlık var. Yaşlı bir el var. Bir “keşke” var. Ve o “keşke”nin içinde Allah’ın terazisi var. Ali’nin cebinde bir tek nar. O nar, evin hakkı gibi duruyor. Ama Ali’nin kalbi, hakkı yalnız evin içine hapsetmiyor. Ali o an şunu biliyor: Rızık, sahip olunca değil; verince anlaşılır. Ve Ali o narı neneye veriyor. Eli boş kalıyor. Ve eve eli boş dönmek, bazen dışarıda boş kalmaktan daha ağırdır. Çünkü dışarıda fakirsindir; içeride mahcupsundur. Ali’nin canı sıkılıyor. Kırılmıyor; ama sarsılıyor. Bir köşeye oturuyor. Düşünün o hâli. Gözleri yerde. Omzunda bir yük. “Eşim istedi, ben getiremedim” demiyor belki. Ama insanın içinde bir cümle döner durur: “Acaba…” İşte o “acaba”, sarsıntının ilk titreşimidir. Hazreti Fatıma ise… Dikkat et. O “nar nerede?” demiyor. Sormuyor. Aramıyor. Hesap sormuyor. Çünkü evin içinde bir başka büyüklük var: Güven. Bir insan eşine güveniyorsa, soruyu boğazına dizmez. Çünkü biliyor: Ali’nin eli boş geldiyse, kalbi dolu gelmiştir. Ali’nin eli boş geldiyse, bir yerlerde bir yoksul doymuştur. Bir nene dua etmiştir. Bir “keşke” karşılık bulmuştur. Ve tam o sırada, aynı gün, aynı vakit… Bir sahabi —nar bahçeleri olan, zengin bir sahabi— Peygamber Efendimiz’e bir çuval kadar nar hediye gönderiyor. Bak Allah’ın iknâsına. Bak Allah’ın düzenine. Bak görünmez hesap defterine. Efendimiz o narları bölüştürüyor yakınlarına. Hazreti Fatıma’ya on tane düşüyor. İki sahabeye diyor: “Bunu Ali’nin evine götürün.” Yolda giderken sahabiler konuşuyor. Hazreti Ali hakkında söylenen sözleri hatırlıyorlar. “Ben ilmin şehriyim, Ali onun kapısıdır” rivayeti dillerinde. Ali’nin ilhamını, firasetini, velayetini konuşuyorlar. Sonra içlerinden bir şeytan gülüyor: “Birini saklayalım. Bakalım bilecek mi?” Dokuz tanesini götürüyorlar. Kapı açılıyor. Ev küçük. Evin içinde büyüklük var. Ali bakıyor. Ve diyor ki: “Bu on tane olmayacak mıydı?” İşte sarsıntı burada büyür. Çünkü bu cümle, sadece “bir nar eksik” cümlesi değildir. Bu cümle, Allah’ın hesabını bilen bir insanın cümlesidir. Sahabiler şaşırıyor: “Ya Ali, nereden bildin?” Ali diyor ki: “Keramet değil. Allah Bakara’da demiyor mu… Bir verene on verir. Ben bugün birine bir nar verdim. Biliyordum on tane gelecek bana. Onun için dedim: Bir tanesi nerede?” Bu kıssa burada bitiyor sanan yanılır. Çünkü bu kıssa, narın hikâyesi değil. Bu kıssa, vermenin hakikati. Bu kıssa, infakın tokadı. Bu kıssa, rızkın matematiği. Ve bu kıssa, bugün evinde fazlayı saklayan, sofrayı büyütmeyen, açlığı uzaktan izleyen herkese bir soru sorar: Sen kaç nar verdin? Ve kaç nar bekliyorsun? Bak, burada “cennet hesabı” diye romantik bir masal anlatmıyorum. HİÇ sertliğiyle konuşacağım: Bu ümmetin derdi, duygusal konuşup sonra hiçbir şey yapmamaktır. Bu ümmetin derdi, “ah vah” deyip sonra rahat uyumaktır. Bu ümmetin derdi, “ben dua ettim, yeter” diyerek sorumluluktan kaçmaktır. Hayır. Dua güzeldir. Ama dua, elini bağlamak için değil, elini açmak içindir. Dua, yardımı ertelemek için değil, yardımı büyütmek içindir. Hazreti Ali o gün bir nar verdi. Bir nar… küçücük bir şey gibi durur. Ama o nar, Allah katında bir ölçüye döndü. Çünkü Ali, fakirliği bahane etmedi. “Ben de açım” demedi. “Evde hamile eşim var” demedi. “İftar yaklaştı” demedi. Dediği tek şey şuydu: “Yolda bir ihtiyaç gördüm.” Ve verdi. Şimdi kendine sor. Biz ne yapıyoruz? Bugün Medine’nin sokaklarında dolaşmıyoruz belki. Ama Medine’nin sokakları bugün dünyanın her yerinde. Bugün “yaşlı nene” bazen bir yetimdir. Bazen bir kimsesizdir. Bazen bir muhacirdir. Bazen bir hastadır. Bazen de… Gazze’dir. Gazze… Adını duyunca bile kalbinin bir tarafı sıkışmıyorsa, Allah’tan kork. Çünkü Gazze, sadece bir şehir değil. Gazze, imanın turnusol kâğıdı. Gazze, “ben Müslümanım” diyenin cümlesini test eden bir ateş. Gazze, açlığın adıdır. Gazze, yıkımın adıdır. Gazze, bir çocuğun gökyüzüne bakıp “bugün hangi bomba düşecek” diye düşünmesidir. Gazze, bir annenin evladını toprağa koyarken “Rabbim, beni sabit kıl” diye titremesidir. Gazze, bir babanın eli boş dönmesidir. Ali’mizin eli boş dönmesi bir anlık mahcubiyetti; Gazze’de eli boş dönmek, hayatın her günü. Ve işte burada kıssa, bugüne çarpar. Sert çarpar. Çünkü biz, Gazze’yi izlerken çoğu zaman bir şey yapmıyoruz. Bir ekran kaydırıyoruz. Bir video izliyoruz. Bir iki cümle yazıyoruz. Sonra çayımızı alıp oturuyoruz. Bu mu? Bu mu ümmet? Bu mu Ali’nin kapısından geçmek? Ali’nin kapısından geçmek, sadece “Ali’yi sevmek” cümlesi değildir. Ali’nin kapısından geçmek, Ali’nin yaptığı gibi vermektir. Ali’nin kapısından geçmek, elinde bir tek nar varken bile “bu nar benim değil” diyebilmektir. “Benim param yok” deme. Ali’nin de malı yoktu. “Benim gücüm yetmez” deme. Ali’nin de gücü, yalnızca Allah’a dayanan bir kalpti. “Benim bir narım bile yok” deme. Bugün senin narın bazen bir ekmektir, bazen bir battaniyedir, bazen bir ilaçtır, bazen bir kumanya kolisidir, bazen bir bağıştır, bazen bir paylaşımınla birine kapı açmaktır. Ama işin en sert tarafını söyleyeyim: İnsanın narı bazen vaktidir. Bazen konforudur. Bazen alışkanlığıdır. Bazen sigaraya verdiği paradır. Bazen lüks harcamasıdır. Bazen “bir şey olmaz” dediği küçük israflardır. Bakara’daki mantık, Ali’nin dilinden bize şunu öğretir: Veren, eksilmez. Vermeyen, çürür. Ve Allah’ın “on kat” vaadi, “kolay zengin ol” masalı değil; cimriliğin belini kıran bir ilahi kuraldır. Şimdi tefekküre gel. Narın tanelerini düşün. Nar bir meyve değildir sadece; nar, bir mesajdır: Tane tane. Rızık tane tane gelir. Bereket tane tane büyür. İyilik tane tane çoğalır. Bir narın içindeki yüzlerce taneyi kim saydı? Kim dizdi? Kim korudu? Allah. Sen bir nar verirsin, Allah onu bir çuvala çevirir. Sen bir lokma verirsin, Allah onu bir sofra yapar. Sen bir adım atarsın, Allah onu bir yol yapar. Ama dikkat et: Allah’ın hesabı, niyetle kilitlenir. Ali narı verirken gösteriş yapmadı. Fatıma “nar nerede” diye baskı kurmadı. Evde kavga çıkmadı. Evde “haklılık” savaşı olmadı. Çünkü orası, Peygamber’in eviydi; ama daha önemlisi: imanın eviydi. Şimdi kendi evine bak. Evinin içinde hangi cümleler dönüyor? “Benim hakkım…” mı? “Ben bunu istedim…” mi? “Sen niye getirmedin…” mi? “Benim param…” mı? “Benim keyfim…” mi? Bu cümleler çoğaldıkça, bereket azalır. Bereket, paranın miktarıyla değil; kalbin yönüyle artar. Bereket, “ben”in azaldığı yerde çoğalır. Bereket, “biz”in büyüdüğü yerde gelir. Şahlanış buradan başlar. Şahlanış, “daha çok kazanacağım” cümlesi değildir. Şahlanış, “daha çok vereceğim” cümlesidir. Çünkü Ali’nin büyüklüğü, kılıcından önce infakındadır. Ali’nin aslanlığı, meydandan önce yolda başlar. Yaşlı nenenin önünde başlar. Küçük bir narın önünde başlar. Bugün de aslanlık, ekran başında slogan atmak değildir. Bugün de aslanlık, bir çocuğun üşüdüğünü bilip üstüne bir şey göndermektir. Bugün de aslanlık, bir annenin “keşke”sini duyup ona bir cevap olmaktır. Bugün de aslanlık, Gazze’nin “keşke”sini duymaktır. Gazze’nin “keşke”si ne biliyor musun? “Keşke bir kapı açılsa.” “Keşke bir tır gelse.” “Keşke bir ilaç girse.” “Keşke bir çocuk doysa.” “Keşke bir gece bombalar susa.” “Keşke bir dünya vicdanını hatırlasa.” Ve biz… Biz bu “keşke”yi duyunca ne yapıyoruz? HİÇ sertliğiyle söylüyorum: Sadece üzülüyorsan, bu yetmez. Sadece konuşuyorsan, bu yetmez. Sadece paylaşım yapıyorsan, bu da yetmez — ama hiç yoktan iyidir. Asıl olan: hareket. Ali hareket etti. Medine’nin içine düştü, aradı, buldu, verdi. Ali’nin hareketi, rızkı çekti. Peygamber’e nar geldi. Fatıma’ya pay düştü. Ali’ye eve geldi. Ve “bir tanesi nerede?” cümlesiyle, Allah’ın matematiğini gösterdi. Şimdi sen de hareket edeceksin. Hareket, bazen bir koliyi hazırlamaktır. Bazen birini arayıp “benim payım var” demektir. Bazen de kendi evinde, kendi çocuklarına infakı öğretmektir. Çünkü infak, sadece para değil; nesil terbiyesidir. Bir çocuk babasını cimri görürse, büyüyünce merhameti öğrenemez. Bir çocuk annesini paylaşırken görürse, büyüyünce dünyayı değiştirir. Bak, biz çok konuşuyoruz. Ama konuşan çok, yapan az. Bunun cezası da dünyada gelir: bereketsizlik. Sofra kurulur ama doygunluk gelmez. Para kazanılır ama huzur gelmez. Ev alınır ama sıcaklık gelmez. Çünkü bereket, “bir nar”ın sırrındadır. Bakın üstadım... Gazze bugün, dünyanın en çıplak gerçeğidir: Açlık, soğuk, yıkım, yetimlik, yalnızlık. Ve bir de şunu unutma: Gazze, sadece fiziksel bir kuşatma değil; vicdan kuşatmasıdır. Kimin vicdanı kuşatılmışsa, Gazze’yi “haber” gibi izler. Kimin vicdanı açıksa, Gazze’yi “emanet” gibi taşır. İşte bu kıssa, bize şunu emreder: Gazze için elinde “bir nar” varsa, onu saklama. Elinde bir lokma varsa, onu küçümseme. Elinde bir imkan varsa, onu erteleme. Çünkü Allah’ın hesabı, senin korkularından büyük. “Ben verince eksilirim” diyorsan, sen hâlâ dünya hesabındasın. Ali, Allah hesabındaydı. Ali, “verince gelir”i biliyordu. Ali, “bir verene on”u sadece ayet diye değil, hayat diye biliyordu. Gazze bugün bir yaşlı nenedir. Yolunun ortasında duruyor. Elini uzatıyor. Ve diyor ki: “Keşke bir nar olsaydı…” Sen, Ali gibi davranacak mısın? Yoksa narı evine saklayıp, sonra vicdanının köşesine oturup canı sıkılanlardan mı olacaksın? Ali, canı sıkıla sıkıla da olsa verdi. Ama Allah onu utandırmadı. Allah Fatıma’yı utandırmadı. Allah o evi bereketle doldurdu. Şimdi sıra sende. Bir nar ver. Bir lokma ver. Bir paket ver. Bir kumanya ver. Bir dua ver — ama duayla birlikte bir adım ver. Çünkü Gazze’de dua tek başına ısınmıyor. Gazze’de dua tek başına doymuyor. Dua, elinle birleşince dua olur. Dua, hareketle birleşince dua olur. Ve unutma: Allah’ın hesabında “bir nar” küçücük değildir. Allah’ın hesabında “bir nar” bazen bir çuval nar olur. Allah’ın hesabında “bir nar” bazen bir ümmetin ayağa kalkışı olur. Bugün bir nar ver ki, yarın Allah sana sadece nar değil, onur getirsin. Bugün bir nar ver ki, yarın çocuklarının yüzüne bakabilesin. Bugün bir nar ver ki, yarın Gazze’nin çocukları “dünya bizi unuttu” demesin. Bu kıssa, bir meyve kıssası değil. Bu kıssa, imanın sert gerçeği. Ve bu gerçeğin kapısında Hazreti Ali var. Kapı orada. Kapıdan geçmek isteyen, bugün bir nar bulur. Bulamazsa da dert değil: Niyetini bulur, elini uzatır, verir. Allah bizi, narı saklayanlardan değil; narı verenlerden eylesin. Allah bizi, “keşke”yi duymayanlardan değil; “keşke”ye cevap olanlardan eylesin. Allah bizi, Gazze’yi izleyenlerden değil; Gazze’ye yük olanlardan değil; Gazze’ye umut olanlardan eylesin. Ve şimdi... Ya Rabbi, bizim içimizdeki cimriliği kır. Ya Rabbi, bizim içimizdeki korkuyu sök. Ya Rabbi, bizim elimizi aç. Gazze’nin sofrasına bir lokma, soğuğuna bir battaniye, yarasına bir merhem, yetimine bir şefkat gönder. Bizi, Ali’nin kapısında süründürme; kapıdan geçir, nasip ver, şeref ver. Ve bize öyle bir infak nasip et ki; yarın huzuruna geldiğimizde, bir narın taneleri gibi tek tek iyiliklerimiz dökülsün önümüze. Amin.

@ahmedpelda21295 Oldu başka arzunuz!!! Sari sari torbalarimiz var chef in tavsiyesi

@MeirMasri Erdoğan boşuna ateşle oynamaz,o ne yaptiğini iyi bilir, şayet o ateşle oynuyorsa düşman yanmaya hazir olsun!!! sizleri temin ederim ki yanacaksiniz ülen...

Erdoğan ateşle oynamaya devam ediyor.

Etrafınızdakilerin kalbini kırmayacak kadar onlara karşı, onlara kırılmayacak kadar kendinize karşı merhametli olunuz. İslâmiyetin izzetini koruyacak kadar vakarlı, müslümanların izzetini koruyacak kadar merhametli olunuz. Çünkü İslam sevgi dinidir.

@tanjuozcanchp Kartalkaya faciasinda sen neden istifa etmedin başkan?

Bu facia başka bir ülkede yaşansaydı, o ülkenin yönetimi istifa ederdi. Bizim yönetim ise doğal yollarla vefat eden Suudi Kralı için millî yas ilan ederken, 20 askerimizin şehit olduğu bu facia karşısında yalnızca başsağlığı dilemekle yetiniyor! Biz Bolu Belediyesi olarak, bu şüpheli faciada şehit olan askerlerimizin manevi hatırası karşısında Bolu’da 3 günlük millî yas ilan edip Türk bayraklarımızı yarıya indirdik.

@TurkishIDF O guvenliği israil çoktan kaybetti her yere kuduz köpek gibi saldirarak..

İsrail askerleri ülkenin güvenliği için tüm cephelerde görev yapıyor. İsrail’in güvenliğini her yerde koruyoruz. 🇮🇱💪

Küçük bir aradan sonra yeniden buradayız. Paylaşımlar, analizler, şifreler kaldığı yerden devam edecek. Destek şart... Yorumlar, etkileşim, RT’ler — hepsi önemli. Hadi yeniden başlıyoruz.

TÜRKİYE, Körfez’i kıskaç altına aldı. Neden mi? Türkiye’nin Körfez hattında; enerji + ticaret + güvenlik üçlü kilidi oluşturdu. Bu dönem dünyanın nefes borusu: Basra - Kızıldeniz - Akdeniz üçgeni. Türkiye burayı kıskaç yaptı. Herkes gördü, kimse söyleyemiyor. Bir anda savaş çıksa: 🚫 Enerji akışı duracak 🚫 Ticaret yolları kilitlenecek 🚫 Askerî konuşlanmalar boşa düşecek Batı susuz Rusya nefessiz ABD enerjisiz kalır. İşte bu yüzden tüm gözler Ankara’da… Hamle sırası bizde. Biz “haritaya değil, oyuna bakıyoruz.” Türkiye; 3 kıtanın kilidini elinde tutuyor. Sessiz ama çok etkili… Daha başlamadık bile. 🇹🇷 Şu an sadece siyasiler ile ilerliyoruz.

TÜRKİYE’NİN HAMLESİ İSRAİL’İ VURDU Gazze’de dökülen kanın hesabı sadece sahada değil, ekonomide de soruluyor. Türkiye’nin ticaret yasağı kararı, ilk büyük sonuçlardan birini ortaya çıkardı: 🔻 İsrailli çelik devi Shaul Gueta battı. ❌ 32 milyon doları aşan borç ❌ Kayyum atandı ❌ Çelik hatları durdu Bu yalnızca başlangıç… Türkiye susuyor, konuşmuyor… Ama damarı sıkıyor. Sessizlik; stratejik. Her yasak, İsrail ekonomisinin can damarına işlenmiş derin bir kesik. Sandılar ki sadece diplomasi… Sanıyorlar ki sadece söz… Hayır! Türkiye, hem sofradan hem limandan hem pazardan savaşı yönetiyor. İsrail şunu öğrenecek: Gazze’ye her bomba, İsrail’in ekonomisine bir yıkım olarak dönecek. Bu bir uyarı değil… Başlangıç.

SUMUD FİLOSU süper bir taktikle ablukayı deldi. Hepsi rehin alındı. Yardım malzemeleri ulaşmadı. Ama Gazze ablukası 50 balıkçı gemisi ve 450 yiğit tarafından delindi. İsrail’in gücü dünyayı yönetmesinden geliyor; bu gerçek. İsrail’in görünür gücü siyaset, ekonomi, medya ve lobicilik ağlarından kaynaklanıyor. Ama şunu unutmayın: bir ağ ne kadar sağlam görünürse gözüksün, meşruiyetini, itibarını ve ekonomik temellerini kaybettiği anda çöker. Para ve nüfuzla örülen güç, hakikatin ve uluslararası vicdanın baskısı altında erir. Ekonomik izolasyon, diplomatik yalnızlaşma, medya ve hukuki zeminlerin ifşa olması — bunlar bir gücü içten çürütür. Bizim yöntremiz bellidir: Hakikati haykırmak, Mazluma el uzatmak, Hukuki ve diplomatik yolları zorlamak, Ekonomik tercihlerle baskı kurmak, Milletçe birlik olmak, dua ve sabırla süreci yürütmektir. Kur’an bize sabrı, adaleti, mazluma yardım etmeyi emreder. Biz de bu emre göre yürürüz. Zulme karşı çıkanı küçük görmeyin; hakkın sesi birikir, vakti gelince neticeyi getirir. Rabbim! Mazlumların yardımcısı ol; kalplerimize hikmet, sabır ve kuvvet ver. Biz sustuysak sebebi strateji; konuşuyorsak sebebi hak ve merhamettir.

🌍💰 Dünya artık yeni bir cephede: Ekonomi Savaşı! Bunu sizlere daha önce anlatmıştık... Şimdi artık son dakika haberleri olarak duyuyorsunuzdur. 📌 Bizim sayfamızda sıradan bilgiler değil, yarının manşetleri bugünden yazılıyor. 📌 Gördüğünüz her satır, geleceğin satır arasıdır. Takipte kalın. Çünkü ekonominin cephelerinde başlayan savaşın kodlarını buradan öğreneceksiniz. (telegram sayfamızda daha NET açıklamalar vardır.)

🚨 ÖNEMLİ DUYURU 🚨 Artık gökyüzü bizim kontrolümüzde! 🇹🇷 3 Türk İHA’sı Akdeniz semalarında İsrail’i gözetlemeye başladı: 🛰️ VATOZ21 🛰️ VATOZ22 🛰️ KOZAN65 📡 TB3’lerimiz ve Akıncılarımız, saniye saniye tüm hareketliliği ekrana taşıyor. 🌊 Akdeniz’e kıyısı olan tüm ülkeler, artık bizim radarımızda. Bu sadece bir uçuş değil… ⚡ Bu, Türk Devleti’nin gökyüzünde kurduğu mutlak hâkimiyetin ilanıdır. Sessizliğimiz strateji, gözlerimiz her yerde! — HİLAL’in İzinden 🌙🇹🇷

🚨 DUYURU – ÖNEMLİ 🚨 🌊 Akdeniz’de sıcak gelişme! 🔻 SUMUD Filosu’nu durdurmak için bölgeye gelen Hindistan’a ait savaş gemisi, filoya yaklaşma esnasında kilitlendi ve geri çekilmek zorunda kaldı. 🎙️ Gemi komuta merkezinden alınan ses kayıtlarında, “Kontrolü sağlayamıyoruz!” ifadeleri net şekilde duyuluyor. 📡 Bu kayıtlar çok yakında yayınlanacak… ⚡ Akdeniz artık Türk gölgesinde. Hiçbir güç, hilalin izini silemeyecek. — HiLAL’in İzinden 🌙🇹🇷

İsrailoğulları ******* 1. Allah’ın nimeti ve onlarla yapılan sözleşme Bakara 40-47 “Ey İsrailoğulları! Size verdiğim nimetimi hatırlayın. Bana verdiğiniz sözü yerine getirin ki, ben de size verdiğim sözü yerine getireyim. Yalnız benden korkun. Elinizdekini tasdik eden kitabıma (Kur’an’a) iman edin. Onu inkâr edenlerin ilki olmayın. Benim ayetlerimi az bir bedel karşılığında satmayın. Yalnız benden sakının. Hakkı batıla karıştırmayın. Bildiğiniz halde gerçeği gizlemeyin...” ******* 2. İsyan, nankörlük ve kalplerin katılaşması Bakara 61 “... Aşağılık ve yoksulluk damgası onlara vuruldu. Allah’ın gazabına uğradılar. Bu, Allah’ın ayetlerini inkâr etmeleri ve peygamberleri haksız yere öldürmeleri sebebiyledir. Çünkü onlar isyan ediyor ve haddi aşıyorlardı.” Bakara 74 “Sonra bundan sonra kalpleriniz yine katılaştı. Artık kalpleriniz taş gibi, hatta daha da katıdır...” ******* 3. İlk büyük bozgunculuk ve yıkılış İsra 4-5 “Biz Kitap’ta İsrailoğulları’na şu hükmü bildirdik: ‘Yeryüzünde mutlaka iki defa bozgunculuk çıkaracak ve çok büyük bir azgınlıkla böbürleneceksiniz.’ Bu ikisinden ilkinin zamanı geldiğinde üzerinize çok güçlü kullarımızı gönderdik; evlerin içinde bile sizi aradılar. Bu yerine getirilmiş bir vaad idi.” ******* 4. Yeniden yükseliş İsra 6 “Sonra onlara karşı size tekrar üstünlük verdik, mallar ve oğullarla sizi destekledik, toplumda sayınızı artırdık.” ******* 5. İkinci bozgunculuk ve yeniden yıkılış İsra 7 “Eğer iyilik ederseniz kendinize iyilik etmiş olursunuz; kötülük yaparsanız yine kendinizedir. İkinci fesadın zamanı geldiğinde, yüzlerinizi kara etmek, Mescid’e ilk defa girdikleri gibi girmeleri ve ele geçirdiklerini yerle bir etmeleri için (yine kullarımızı üzerinize gönderdik).” ******* 6. Allah’ın laneti Maide 78-79 “İsrailoğullarından inkâr edenler, Davud’un ve Meryem oğlu İsa’nın diliyle lanetlenmişlerdir. Bu, onların isyan etmeleri ve haddi aşmalarındandır. Onlar birbirlerini işledikleri günahlardan vazgeçirmiyorlardı. Ne kötüydü işledikleri şey!” ******* 7. Kıyamete kadar dağınıklık ve bela Araf 167 “Rabbin, kıyamet gününe kadar, onların üzerine, onlara en kötü azabı tattıracak kimseler göndereceğini bildirdi. Şüphesiz Rabbin, ceza vermede çabuktur. O, çok bağışlayıcıdır, çok merhametlidir.” ******* 8. Nihai akıbet İsra 8 “Rabbinizin size merhamet etmesi umulur. Ama tekrar (bozgunculuğa) dönerseniz biz de döneriz. Biz cehennemi kâfirler için kuşatıcı kıldık.” ******* 📌 Sonuç Kur’an’a göre İsrailoğulları iki kez yeryüzünde fesat çıkaracak. İlki geçti, ikincisi ise Kur’an’ın ifadesiyle “yüzlerin kara olacağı, mescide girilip yıkılışın gerçekleşeceği” bir süreç olacak. Kıyamete kadar da sürekli bela, dağınıklık ve zillet içinde kalacaklar. Bu, Allah’ın değişmez vaadidir. ******* 📌 Sonuçtan Sonraki Hakikat Allah’ın kelamı açık: İsrailoğulları yeryüzünde iki defa fesat çıkaracak. Birincisi tarihe gömüldü. İkincisinin vakti ise şimdi yaşanıyor. Ve bu kez Allah’ın vaadi, onların en güçlü olduklarını sandıkları anda gerçekleşecek. Bugün ellerindeki teknoloji, silah, para, medya ve siyasî oyunlarla kibrin doruğuna çıktılar. Kudüs’ü işgal ettiler, masumları katlettiler, dünyayı kendi düzenlerine mahkûm etmek istediler. Ama Kur’an bize bildiriyor ki: “Eğer (fesada) dönerseniz, biz de döneriz. Biz cehennemi kâfirler için kuşatıcı kıldık.” (İsra 8) Demek ki Allah’ın planı hazır. Onlar dönüp tekrar fesada kalkıştıkça, Allah da azabıyla dönecek. Onların sonu; zillet, dağınıklık ve yok oluş olacak. Firavun’un denizde boğulduğu an gibi, Nemrut’un sinekle helak edildiği an gibi, Karun’un hazineleriyle birlikte yere gömüldüğü an gibi… Bugünkü Siyonist düzen de çökecek. Çünkü Allah, zalimleri en güçlü oldukları anda alçaltır. İsra Suresi’nin sırrı burada: Onların yüzleri kara olacak. Zalimliklerinin izleri yüzlerinde okunacak. Mescid’e girdikleri gibi bir gün yeniden girilecek; bu kez izzetle, bu kez adaletle. Ve Allah’ın kulları, onların ele geçirdiklerini darmadağın edecek. Kardeşim, bu bir siyasi öngörü değil, bu bir tarihî tespit değil, bu Allah’ın değişmez vaadi. Onların orduları varsa, Allah’ın orduları da var. Onların planı varsa, Allah’ın planı da var. Onların kalemleri, paraları, medyaları varsa, Allah’ın ayetleri, ümmetin duası ve direnişi var. Ve biz biliyoruz ki: “Hak geldi, batıl yok oldu. Zaten batıl, yok olmaya mahkûmdur.” (İsra 81) — HiLAL’in İzinden 🌙

Gazze’de, “insani üs” adıyla Türk denetimli koridor kurulacak Bu koridor, sadece yardım hattı değil — egemenliğin yeni biçimi. Yıkımın ortasında doğacak bu yapı; insani, stratejik ve jeopolitik bir merkez olacak. Sahada silah değil, irade konuşacak. İsrail’in tüm hatları izlenirken, Türkiye’nin sahadaki varlığı artık görünür ama resmî olmayan bir çerçeveye oturacak. Gazze’deki bu üs, aynı zamanda Doğu Akdeniz enerji hattının güvenlik zırhı anlamına geliyor. Yani, yardım bahanesiyle denge yeniden kuruluyor. Bu sadece bir üs değil; yeni çağın ilk “vicdan bölgesi”. Ve bu kez, komutan emir vermiyor — vicdan sahaya iniyor.

Bir yıl geçti… O zaman kimse bilmezdi. Biz yazdık… Devlet kuruldu. 📜 KIBRIS TÜRK CUMHURİYETİ. Bir karar değil, bir dönüm noktasıydı bu. Biz o gün sadece bir tweet atmadık; Bir çağın fısıltısını duyurduk. Devletin kalp atışını, Akdeniz’in dibinden dinledik. Kimse bilmiyordu… Ama biz biliyorduk. Çünkü biz — duyulmayanın içindeyiz. Akdeniz’de yeni bir çağ başladı. Sessizlik bizim dilimizdi, şimdi yankısı cihanı sarıyor.

2 yıl geçti...

Esselâmu Aleyküm ey davanın neferleri… Ey nice zorlukta sabırla direnenler, ey sayılardan değil sadakatten güç alanlar… Bu satırlar size; sayıların değil, imanların konuştuğu o kutsal ırmaktan yazıldı. Zaman değişti, ama Talut’un nehri hâlâ akıyor… Ve biz, o suyun başında yine sınanıyoruz. Kur’an’da Talut, ordusuyla Calut’a yürüdü. Ama yolda bir nehir çıktı karşılarına. Emir açıktı: “Kim ondan içerse, benden değildir.” Ve o gün, ordunun üçte ikisi elendi. Susuzluktan değil; sabırsızlıktan… Dava değil, rahat seçildi. Bugün de sosyal medyada, meydan aynı. Bir kısmı suya koşar gibi destekten kaçar, bir kısmı paylaşmaktan korkar, bir kısmı “yeter ki adım karışmasın” der… Oysa zafer, hep o kalan azınlığa yazıldı. Bir dava sadece “beğeni” ile yürümez. Gerçek mücadele; paylaşmak, sahip çıkmak, ses olmakla olur. Bugün kim Talut’un safında kalırsa, yarın Calut’un karşısında dimdik durur. Bugün destek vermek; bir gönderiyi paylaşmak, bir kardeşin sesini duyurmak, bir mazlumun duasına omuz olmaktır. Nehrin başındayız dostum… İçmek mi, geçmek mi? Tercih zamanı. Biz eksilsek de davamız eksilmez. Biz yorulsak da Talut’un izinde yürüyenler vardır. Ve unutma: Her çağda bir Calut vardır, ama her çağda onu yenecek az da olsa bir topluluk da vardır. Bu yazıyı gören her kardeşim, bugün paylaşıyorsa —o “az”ın içindedir. Sessiz kalanlar çok olur, ama Allah hep “azın yanında”dır.

@Kehf_tekI_iz Kral 10 yildir seni takip ederim kaybetsem bile bir şekilde aklima gelirsin arar bulurum veya belkide kalbime ilham olunursunda arar bulurum.

📌 GAZZE ANLAŞMASI ÜZERİNE Bugün farklı düşünenler var… Ama unutulmasın ki: 🩸 Gazze’de çocuklar ölürken, her anlaşma sadece kâğıt değildir; bir nefes, bir umut, bir çadır, bir ilaç demektir. Bazıları “neden imza attık?” diyor… Çünkü biz masaya oturmazsak, masayı başkaları kurar. Çünkü biz söz almazsak, başkaları karar verir. Anlaşma demek boyun eğmek değil, ⚡ Anlaşma demek sahada ve masada aynı anda var olmak demektir. 🇹🇷 Türk Devleti’nin imzası, sadece diplomasi değil; bir milletin kaleminde gizli duran kılıçtır. — HiLAL’in İzinden 🌙 Bu açıdan bakmanız dileği ile 👇