آرش

«با کلی بدبختی یه فروشگاه کوچک زدم. با قرض و وام هزینه تبلیغات اینستا دادم و پیجمو آوردم بالا. تازه داشتم به مشتری میرسیدم که الان ۲ماهه زندگیم به نابودی رسیده. کار ندارم، اجاره خونم مونده، قیمتایی که داره ساعتی میره بالا داره منو به فروپاشی روانی میرسونه.» –فروشنده، ۲۵ اردیبهشت

@sara_zare71 بیگاری و بردگی شده سیاست کارفرما

جدا از کسایی که با یه پیامک یا تماس، بیکار شدن، وضعیت اونایی که هنوز سر کارن هم اسفناکه. هرکسی مجبوره کار چند نفر رو انجام بده، ساعت کاری بیشتر شده اما حقوق همونه، گاهی حتی نصف سال قبل. انگار انتخابت فقط اینه: یا بیکار بمونی، یا برای زنده موندن تن بدی به بهره‌کشی و بیگاری.

#یاسین_حسن‌زاده، دانشجوی ورودی ۱۴۰۰ مهندسی صنایع دانشگاه تهران و دبیر انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران، ظهر امروز بازداشت شد.

انجمن اسلامی دانشگاه تهران سه روز پیش بیانیه‌ای علیه اعدام‌های اخیر داد و امروز دبیر انجمن بازداشت شد. #یاسین_حسن‌زاده

@iman1023 @thehb75 کصخل ما ایرانی ایم طبعا نگران زیر ساخت های خودمون باید باشیم نه مثل تو کشورای دیگه. بیضه دونالد رو در بیار از دهنت.

@thehb75 مگه هتل ها رو در دوبی نمیزدید؟ مگه فرودگاه رو در کویت نزدید؟ مگه مهد کودک رو در اسرائیل نزدید؟ مگه صنایع نفت قطر رو نزدید؟ این کاسه گدایی ترحم چیه دستتون گرفتید؟

در یوگسلاوی، کلینتون و ناتو در ۷۰ روز کل زیر سخت های یوگسلاوی از جمله شبکه برق رو هدف قرار دادند. واقعیت این است که ترامپ در این جنگ اخلاقی عمل کرد و زیر ساخت های ایران و غیر نظامی ها رو نزد. ولی ج.اسلامی از عمد در تمام جنگ زیر ساخت های کشورهای‌ منطقه رو هدف قرار داد.

جالبه یه عده سه ماه پیش میگفتن از این بدتر نمیشه و باید جنگ بشه؛ الان کلی ناله میکنند که اینترنت قطع شده، دلار شده ۱۸۰تومن، بیکار شدیم، اعدامها بیشتر شده، تورم دوبرابر شده و... و دیگه از این بدتر نمیشه و باید جنگ ادامه پیدا کنه؛ دوست عزیز اون‌چیزی که از این بدتر نمیشه بلاهت شماس وگرنه با توجه به باز شدن دروازه‌های جهنم به رومون، خیلی چیزهای بسیار بدتری میتونه در انتظارمون باشه که تا همین الان هم ازش قسر در رفتیم

تقریبا تمام رفاهی که در محیط کار ازش لذت میبریم براش مبارزه شده. اغلب توسط چپ ها برای آنها مبارزه شده. - سقف هشت ساعت کار در روز (کارگران آلمانی در ۱۹۱۸ براش مبارزه کردن) -مرخصی استعلاجی (وقتی مریض میزنید و بابت خانه موندن حقوقتون کم نمیشه) - تعطیلی آخر هفته - بیمه بیکاری - حداقل دستمزد هیچ کدام از اینها وجود نداشت تا اینکه مردم متحد شدن و به کمتر از این راضی نشدن. و این آدم‌ها آدم‌های عجیب غریب و خارق العاده ای نبودن. آدم‌هایی بودن که به دنیا نگاه کردن و گفتن: قرار نیست این مدلی باشه. هیچ کدوم اینها بهشون اعطا نشد. برای همه اینها مبارزه شد. شرایط زندگی ما ثابت نیست. براش مبارزه شده. (از صفحه اینستاگرام Joyfulsoya(

این مقاله اتلانتیک جالبه. نویسنده تعریف می‌کنه که چند سال پیش دعوت شده بوده به یک مهمونی گردهمایی فوق‌خصوصی که متعلق به Jeff Bezos بوده. جایی پر از میلیاردرها، مدیرهای غولهای تکنولوژی، سرمایه‌گذارها، آدم‌های رسانه‌ای و سلبریتی‌ها. ولی چیزی که بیش از همه ذهنش رو درگیر کرده، تجمل یا ثروت عجیب اونجا نبوده، بلکه این حس بوده که این آدمها واقعا فکر می‌کنن از عواقب کارهاشون مصونن. یعنی انگار توی دنیایی زندگی می‌کنن که قانون، شکست، یا حتی واقعیت عادی زندگی مردم دیگه بهشون نمی‌رسه. نویسنده میگه وقتی با این آدم‌ها حرف می‌زدی، حس می‌کردی دیگه مثل بقیه انسان‌ها به جامعه نگاه نمی‌کنن. مردم عادی براشون بیشتر شبیه «داده»، «کاربر»، «جمعیت» یا «بازار» هستن تا انسان واقعی با احساسات و زندگی پیچیده. مقاله بعد میره سراغ دنیای سیلیکون‌ولی و توضیح میده که چطور بخشی از فرهنگ تکنولوژی کم‌کم به این باور رسیده که: اگر خیلی باهوش و خیلی پولدار باشی، پس حتما حق داری دنیا رو شکل بدی. و اینجاست که نویسنده از آدم‌هایی مثل Elon Musk و Peter Thiel اسم میاره. نه فقط به خاطر ثروتشون، بلکه به خاطر نوع نگاهشون به جامعه، سیاست و انسان‌ها. مثلا میگه در بخشی از این فرهنگ، «همدلی» تبدیل شده به یک نقطه ضعف. یعنی اگر زیادی نگران آسیب دیدن مردم باشی، از نظر اون‌ها «احساسی» یا «غیرعملی» حساب میشی. در عوض، چیزی که تحسین میشه، قدرت، سرعت، تسلط و شکستن محدودیت‌هاست؛ حتی اگر وسطش کلی آدم له بشن. نویسنده میگه مشکل اصلی این نیست که این آدمها پول زیادی دارن. مشکل اینه که اون‌قدر ثروت و نفوذ دارن که دیگه تقریبا هیچ مکانیسمی برای متوقف کردنشون وجود نداره. اگر یک مدیر عادی اشتباه بزرگی کنه، ممکنه اخراج بشه، ورشکست بشه یا اعتبارش نابود بشه. ولی برای بعضی از این میلیاردرها، شکست هم تبدیل شده به یک بازی. پروژه شکست می‌خوره؟ مهم نیست. هزاران نفر آسیب می‌بینن؟ باز هم مهم نیست. چون هنوز میلیاردها دلار دارن، رسانه دارن، نفوذ سیاسی دارن و می‌تونن دوباره از اول شروع کنن. مقاله این وضعیت رو «زندگی بدون پیامد» توصیف می‌کنه؛ یعنی زندگی‌ای که توش آدم دیگه واقعا هزینه‌ی اشتباهاتش رو نمی‌ده. یه بخش خیلی مهم مقاله اینه که نویسنده میگه این آدم‌ها کم‌کم نه فقط از مردم، بلکه حتی از خودِ واقعیت هم فاصله گرفتن. چون وقتی همیشه خصوصی‌جت داری، جزیره خصوصی داری، حلقه‌ی اطرافیانت فقط آدم‌های فوق‌ثروتمندن، و هیچ‌کس هم جرئت نمی‌کنه بهت “نه” بگه، کم‌کم فکر می‌کنی هر چیزی ممکنه و هر مانعی فقط برای آدم‌های معمولیه. به همین خاطر بعضی از میلیاردرهای تکنولوژی الان درباره‌ی استعمار مریخ، جاودانگی، کنترل ژنتیک، هوش مصنوعیِ فراتر از انسان یا ساختن شهرهای خصوصی حرف می‌زنن؛ در حالی که همزمان بخش بزرگی از مردم دنیا زیر فشار اجاره‌خانه، درمان و هزینه‌ی زندگی دارن له میشن. نویسنده میگه ترسناک‌ترین بخش ماجرا اینه که این آدم‌ها فقط پول ندارن؛ اهرم‌های واقعی قدرت رو هم دارن: شبکه‌های اجتماعی، رسانه، زیرساخت ارتباطی، داده‌های میلیاردها انسان و حتی نفوذ مستقیم روی سیاستمدارها. و وقتی چنین قدرتی دست آدم‌هایی بیفته که خودشون رو فراتر از جامعه می‌بینن، نتیجه می‌تونه خطرناک باشه. آخر مقاله حس کلی اینه که نویسنده داره هشدار میده: ما وارد دوره‌ای شدیم که بعضی میلیاردرها دیگه فقط «ثروتمند» نیستن؛ عملا تبدیل شدن به ساختارهای قدرت مستقل. آدم‌هایی که می‌تونن روی سیاست، فرهنگ، اقتصاد و حتی درک ما از واقعیت اثر بذارن، بدون اینکه تقریبا هیچ پاسخگویی واقعی‌ای وجود داشته باشه theatlantic.com/magazine/2026/…

وقتی "توسعه" را با "مصرف‌گرایی" اشتباه بگیرید، حاصلش می‌شود تقدیس مدل سوریه. کشوری که روی تلی از خاکستر و خون میلیون‌ها انسان، تبدیل به "بازار مصرف" غول‌های جهانی شده است. آیفون فروختن و وصل کردن مسترکارت در زمینی که زیرساخت، صنعت و سرمایه ملی‌اش نابود شده، پیشرفت نیست "غارت مدرن" است. این یعنی باز کردن راه برای خارج کردن آخرین قطره‌های خون اقتصادی یک ملت رنج‌دیده، آن هم به بهای کالاهای لوکسی که هیچ دردی از فقر و ویرانی دوا نمی‌کنند. شرم‌آور است که نسخه سقوط و نابودی ایران را با وعده‌ی "ویترین‌های شیک" می‌پیچید. پیشرفت یعنی "قدرت خرید، تولید ملی و امنیت" نه اینکه روی ویرانه‌های یک تمدن دکه بزنید تا برندها، مردم را راحت‌تر بچاپند. کسی که "آزادی" را در خرید آیفون میان مخروبه‌ها می‌بیند نه معنای آزادی را می‌فهمد و نه حرمت وطن را.

وزیر علوم برای دسترسی پزشکان و پژوهشگرها به سایت PubMed به‌جای نامه به وزیر پست و تلگراف اقای ستار هاشمی، نامه زده به رئیس شورای عالی فضای مجازی(آقامیری)! یعنی ساختار را ببین؛ وزیرِ دولت برای باز شدن یک سایت علمی، وزیرِ همکار خودش را دور می‌زند چون خودش هم می‌داند آن یکی فقط اسمش وزیر است. اگر دولت، دولت بود؛ برای دسترسی به یک پایگاه علمی باید یک تماس تلفنی با وزیر ارتباطات کافی می‌بود، نه نامه‌نگاری به یک شورای موازی وزارت خونه !!

@saeedpaydarfard حقیقتا گمان کنم کینه شخصی شما ارتباطی با خطای روش شناختی نداره، احتمالا ریشه در نفرت از حاکمیت دینی که نماینده سنته و شما هم طبعا متنفر از سنت هستید و به طبع اون هر چیزی پا در سنت داره از جمله کل میراث فکر دینی از جمله روشنفکری دینی خواه خواه اقبال لاهوری خواه هر کس دیگه ای.

@saeedpaydarfard البته حرف اقای وحید چیزی متفاوت از به قول شما این کینه ی شخصی و کلا این انتقاداته. البته من خودمم با آقای وحید همدلم.

۱ کینه شخصی‌ام از «روشنفکری دینی»، که خوشبختانه فقط مدت کوتاهی در نوجوانی به آن مشغول بودم، ریشه در چیزی دارد که می‌توانم آن را بی‌صداقتی روش‌شناختی بنامم. این را نه به‌عنوان متخصص فقه و تاریخ اسلام، که ابدا نیستم، بلکه به‌عنوان کسی می‌گویم که صرفا در فضای علوم انسانی نفس می‌کشد.

قطع کردن اینترنت زشته، طبقاتی کردنش تحقیر آمیز. از تحقیر «مستضعفان» دست بردارید. حق رو با پول نفروشید.

فکر کنم وقتش شده این اره‌برقی‌ای رو که برای پاره کردن چیزی به اسم «چپ» دست گرفتین، چند دقیقه خاموش کنین تا صداهای محیط رو واضح‌تر بشنوین. به یک معنا، بله؛ بخش بزرگی از هنر، ادبیات و سینما با ارزش‌هایی هم‌پوشانی داره که معمولاً «چپ» تلقی می‌شن: همدلی با فرودست، نقد قدرت، امید به تحرک اجتماعی social mobiy و تلاش برای تسهیلش، شورش علیه نظم تثبیت‌شده، فداکاری، برابری‌خواهی، و کلی مضمون دیگه. اما این لزوماً نتیجه‌ی «نفوذ» و «پروپاگاندا» نیست. شاید بهتر باشه، مثل خیلی از پدیده‌های دیگه، نگاه رو از سمت «عرضه» به سمت «تقاضا» بچرخونیم. این جنس تعارض‌ها و آرزوها اصولاً برای آدم‌ها جذابیت روایی دارن. مخاطب، از هزاران سال پیش تا امروز، راحت‌تر با داستانِ آدمی که زیر فشار ساختارهاست همذات‌پنداری می‌کنه تا داستانِ کسی که فقط می‌خواد وضع موجود و روابط قدرت رو همون‌طور که هست حفظ کنه. از طرفی، هر وقت از دولت‌های دیگه انتظار دارین که در برابر ظلم حکومت ایران به شهروندانش بی‌تفاوت نباشن و فقط نفت و هرمز و منافع اقتصادی رو نبینن؛ هر وقت از رسانه‌ها انتظار دارین که خبر کشتار، اعدام، قطع اینترنت و سرکوب رو جدی‌تر بگیرن؛ هر وقت اعتراض می‌کنین که چرا فلان تجمع اعتراضی در حمایت از مردم ایران شکل نگرفت، در واقع خودتون دارین با زبانی حرف می‌زنین که کاملاً به ادبیات چپ نزدیکه: زبان همبستگی، عدالت‌خواهی، دفاع از بی‌قدرت‌ها، و مطالبه‌ی مسئولیت اخلاقی فراتر از منافع صِرف! پس شاید مسئله این نیست که «چپ» همه‌جا نفوذ کرده. شاید بخش زیادی از ماجرا این باشد که خیلی از مفاهیمی که آدم‌ها برای حرف زدن درباره‌ی رنج، بی‌عدالتی، سرکوب، همدلی و مسئولیت انسانی استفاده می‌کنند، ذاتاً به اون فضا نزدیک‌اند؛ حتی وقتی خودِ آدم‌ها دوست ندارند برچسب «چپ» بهشون بخوره. حالا دوباره می‌تونین اره‌تون را روشن کنین.

شبی که انبارهای بزرگ نفت در دل پایتخت هدف قرار گرفتند و منفجر شدند با اون آلودگی وحشتناک هوا که بدنبال داشت، کلی ابراز شادی کردند. حالا که یک لکه نفت در اطراف جزیره خارک دیده شده، دلسوز و سینه چاک محیط زیست شده اند. فرسودگی زیرساختهای نفتی بر اثر سال‌ها تحریم‌ و سومدیریت حتی پیش از جنگ هم از عوامل اصلی آلودگی محیط زیست ایران بوده و مورد توجه دلسوزان این حوزه. x.com/i/status/16966…

@Khabnistam @saralynnjoness برای من دیگه تاثیرش رو حس نمیکنم ولی وقتی مصرف نمیکنم عدم مصرف خودش رو نشون میده. انگار تاثیر ایجابی نداره دیگه.

حتی نمیشه راجع به درگیری خودت شوخی کنی، من اولین بار که برای مشکلات عادی رفتم پیش تراپیست و تشخیصش داد، با دکترای دیگه صحبت کردم و حتی مامانمو بردم تا از بچگیم بهشون بگه و درگیر خوردن قرصایی شدم که هم گرونن هم کمیاب و پر از عوارض، حالا عباس آقا از مطب خونشون میگن ما adhd نداریم.

بچه‌ها باتوجه به شرایط پیش اومده،مخصوصا قطعی اینترنت،ما چندماهه پروژه و درآمد نداریم.من و همکارم قراره بریم«مشهد»زندگی کنیم و دنبال کار میگردیم تخصصمون: ۱.عکاسی تبلیغاتی و صنعتی ۲.عکاسی محصول ۳.عکاسی ایونت ۴.تصویربرداری ۵.تدوین رزومه و پورتفولیوهم داریم #ریت بزنین کمک بزرگی کردین

تاریخ کارآفرینی در این مملکت بیشتر تاریخ تقسیم رانت بوده.

نیروی خدماتی شرکت یک پسر مطمئن و محجوبه. یکبار تکه‌ای طلا گم کرده بودم که نگو تو شرکت افتاده بود و اون پیداش کرد و بهم داد. جدا از اینکه چندین سال واقعا دلسوزانه کار کرد. چون شرکت بیشتر فضاش رو اجاره داد،اون بنده خدا کارش رو از دست داده. لطفا اگه نیاز داشتید بگید رزومشو بفرستم