คั้นคอมมู

>>>>>>คั้นคอมมู<<<<<<<

@Chai_MWP “ยังอ่ะพี่ยังต้องอยู่เวรต่อ” “มาหาไรกิน เวลาเหลือๆ” ยืนเท้าเอวมองคนตรงหน้าเเล้วค่อยๆไปประคองจะพาไปขึ้นรถ “เดินไหวมั้ย”

@ATIT_MWP "อ่ะ..พี่ไม่ได้จะกลับแล้วหรอคะ” มองหน้าคนพี่ สายตาเหนื่อยอ่อนมาก "มันจะรบกวนพี่ไปมั้ยคะ”

16:44 /นั่งหลับพึ่งเสาอยู่

//หลับคากองหนังสือ

@Chai_MWP “อาการเป็นไง หื้ม?” นั่งยองๆอยู่ข้าง “มาไม่ต้องลงต้องรอล่ะ เดียวพี่ไปส่ง”

@ATIT_MWP รับรู้ถึงแล้วสะกิดเบาๆ ลืมตามาดู "พี่หมอ…" "ผมกำลัง..รอรถเมย์" สภาพดูอ่อนแรงใบหน้าเหนื่อย คิ้วขมวดเหมือนคิดอะไรอยู่ตลอด "แล้ว พี่หมอกำลังจะกลับหรอ…" "กลับดีๆนะคะ"

เป็นไรได้บ้าง

[10.20] เก็บงานตั้งแต่เมื่อคืนจนตอนนี้ เป็นงานมิดเทอมที่ทำมาตั้งแต่ต้นเดือน ยืนดูอยู่สักพักก็ยอมทิ้งอุปกรณ์ทุกอย่างแล้วหอบสังขารมานอนบนโซฟาตัวเดียวในห้อง เซฟโซนเล็กๆ หัวแตะหมอนได้ก็ภาพตัดไปเลย ตื่นมาค่อยว่ากันต่อ..

“จัดการตัวเองสิครับ” “อะไรแบบนั้นจะไม่มีอีกแล้ว” คำพูดทิ้งท้ายสุดแสนจะเหลือทนกับความดื้อด้านของคนตรงหน้า แค่สีหน้าของเขา ก็เพียงพอให้รู้ความกันทั้งสองฝ่าย ว่าเป็นการตัดสัมพันธ์กันอย่างไม่ใยดี คำเตือนที่เคยกล่าวไว้ อยากรู้เสียจริงว่ามันไร้ความหมายนักหรอ?

@PLAN_MWP มันไม่ใช่เเบบนั้นค้าบบ ผมนิ้วเบียด😭

@ATIT_MWP กี่เซนคะ

มีความต้องการทางเพศสู๊งงงง~~~~~~

@saengnuean_mwp พี่ปล่าวนะ🥹 พี่ออกจะเป็นคนดี

เอ้าเวรแป้นพิมพ์กู ไม่ช่ายเเบบนี้โว้ย แพทย์โว้ยแพทย์!!!!!

นัยน์ตาสีอำพันจดจ้องสิ่งตรงหน้า แม้ริมฝีปากบางจะปราศจากคำพูดเล็ดรอด ทว่าภายในใจกลับชัดเจนแจ่มชัดว่ากริ้วโกรธเพียงใด ไม่ว่าจะกล่องแหวนที่ไม่คิดจะเปิด หรือช็อคโกแลตรสชาติห่วยๆก็ตาม ท้ายที่สุดทุกอย่างก็ถูกทิ้งอย่างไร้เยื่อใย เขาได้แต่ถือโทษอีกฝ่าย ที่ยังดันทุรังทำลายทุกอย่างลง

(ผปค.กลับมาเเล้วนะคะโฮกกกก ถ้ายังไม่ได้ตอบใครต้องขอโทษด้วยนะคะ พอดีติดงานยาวเดียวจะรีบไล่ตอบนะคะะะ //สไลด์ตัวกราบ)

//ยืนเหม่อ

/โกงเวลา ช่วงบ่ายแถวคณะถาปัต /ใครแวะเวียนมาแปะสติ้กเกอร์ เจอขอถ่ายรูปไป1ช็อต

อย่าเข้าใจผิดนะ ผมไม่ใช่คนเเบบนี้😭

(มีเสียงพายก์ไทยแล้วค่ะ😭💪) Cms. AiNe Ne MaiNe