Accumulator 🇮🇷

سفر «بدر البوسعیدی» _وزیر خارجه عمان_ به آمریکا و دیدار با «ونس» معاون ترامپ، _به جای وزیر خارجه_ در وهله اول و کمتر از ۲۴ ساعت از پایان دور سوم مذاکره، نشان از آن دارد که تیم مذاکره کننده آمریکایی یا «اختیارات لازم» برای ادامه بازی را ندارند و یا اینکه قدرتِ لابیِ «روبیو_نتانیاهو» بیشتر از «کوشنر_ویتکاف» است! «عمان» نمی‌خواهد روایت و فشار «روبیو» _بخوانید اسرائیل_ فضای سیاستِ ترامپ را در دست بگیرد و در روزهای شنبه یا یکشنبه آمریکا را به جنگی بکشاند که قطعا واکنش تُند ایران را در پِی دارد! آمریکا اگر با تحریک روبیو و نتانیاهو وارد جنگ با ایران شود و نتواند در یک «حمله‌ی برق‌آسا» و «پُرخروجی»، تهران را مجددا وادار به امتیازات جدی‌تر کند، بازنده‌ی اصلی‌ست! اگر هم «جی دی ونس» بتواند فضای عقلانیت را در واشنگتن حاکم کند، آن‌وقت آینده سیاسی خودش هم روشن‌تر خواهد بود! پی‌نوشتِ مهم: آمریکا باید «حدی از غنی‌سازی ایران» را به رسمیت بشناسد، «اصرار به خروج» و «خرید بخشی از ۴۰۰ کیلوگرم اورانیومِ ۶۰٪» را کنار بگذارد و به جای «اجازه فروش نفت» و «آزادسازی بخشی از پول بلوکه شده‌ی منطقه‌ای ایران»، «حداقل ۵۰٪ تحریم‌ها علیه ایران» را یکجا بردارد!

ایران تنها یک پرچم دارد. IRAN HAS ONLY ONE FLAG.

۱. پرچم ایران در هر زمان همانی است که در سازمان ملل نصب شده است. ۲. یک جریان سیاسی با حماقت این پرچم را نماد خودش کرده، یک جریان هم این ادعای آن یکی جریان را باور کرده و حتی با حماقت پرچم را به آتش می‌کشد. ۳. ایران را با چوب حماقت ننوازیم

اتاق کودتا.

مردم ایران، هر کجای این خاک ایستاده‌اید، و با هر پلتفرمی با صدای بلند بگویید: "ما جنگ نمی‌خواهیم". از ربات‌ها و لشکر فحاشان سایبری که در امن‌ترین شهرهای دنیا هستند نترسید؛ اگر جنگ شود، این ما و فرزندان‌مان هستیم که زیر آوارش می‌مانیم، و برای آن‌ها صرفا فقط یک "آمار" خواهیم بود.

آذر منصوری، اصغرزاده و امین‌زاده بازداشت شدند اتهامات این افراد هدف‌گیری انسجام ملی، موضع‌گیری علیه قانون اساسی، هماهنگی با تبلیغات دشمن، ترویج تسلیم‌طلبی، انحراف گروه‌های سیاسی و ایجاد سازوکارهای مخفی براندازانه عنوان شده است.

بازداشت‌های تأسف‌بار بازداشت و احضار تنی چند از سران جبههٔ اصلاحات در این وضعیت دشوار و پرابهام باعث تأسف بسیار است. این نوع بازداشت‌ها در کوتاه‌مدت به التهاب روانی جامعه می‌افزاید و اثر بلندمدت آن نیز تعمیق شکاف در بین نیروهای سیاسی در کشور است. تجربه نشان داده است که پس از هر ناآرامی خیابانی، بخشی از اصلاح‌طلبان چه در آن دخالت داشته و چه نداشته باشند قربانی آن شده‌اند و علاوه بر بازداشت و محکومیت نیروهای انسانی، امکانات محدود تشکیلاتی خود را نیز از دست داده‌اند. شاید اراده‌ای نامرئی برای از هم پاشیدن تشکیلات نیم‌بند و شکنندهٔ اصلاح‌طلبان همواره وجود داشته باشد، اما از منظر آسیب‌شناسی درونی هم موضوع قابل بحث است. بارها تکرار کرده‌ام که اصلاح‌طلبی به خلاف تصورات عمومی، کنشی بسیار حساس و ظریف و لغزنده است و مسیر آن به عبور از پل صراط می‌ماند که گفته شده از مو باریکتر و از شمشیر تیزتر است! به عبارت دیگر، اصلاح‌طلبی حرکت بین دو خط متنافر محافظه‌کاری و انقلابی‌گری است، اما این کار به خلاف ظاهرش، به هیچوجه امری سهل و آسان نیست و بخصوص در زمانهٔ اوج‌گیری بحران‌ها، خطر غلتیدن به یکی از آن دو سو، اصلاح‌طلبی را تهدید می‌کند. به همین جهت، اصلاح‌طلبی به خلاف دو شق سادهٔ کنشگری رقیب آن، نیازمند استراتژی بسیار روشن و تحلیل سیال و پویا و دائمی از شرایط است و این هم کاری بسیار طاقت‌فرسا و پرزحمت است. الان دل و دماغ ادامهٔ این بحث مبسوط را ندارم و نمی‌خواهم در حالی که سران جبههٔ اصلاحات زیر ضرب امنیتی رفته‌اند به صورت مصداقی نقدی به آنان وارد کنم. فقط امیدوارم که چهره‌های دستگیر شده هر چه زودتر آزاد شوند و این داستان هر چه زودتر به اتمام برسد. واقعیت این است که من چند هفته پیش در بارهٔ آیندهٔ ایران به مرز نومیدی مطلق رسیدم، اما اکنون به رغم بگیر و ببندهای تازه، احساس می‌کنم که شعاع نوری در انتهای این تونل تاریک به چشم می‌خورد به طوری که بتوان از بحران داخلی و خارجی جاری، کشور را بدون فروپاشی عبور داد. کار من شکار هر جرقه‌ای از امید و دلگرم کردن خود و مخاطبانم به آن است. جرقه‌های امید متأسفانه پی در پی خاموش می‌شوند اما ظاهراً تمامی ندارند. تا زمانی که جرقه‌ای هست، به قول سهراب سپهری زندگی باید کرد.