Adam
354 posts
Я вражена тою пропагандою, яка несеться від поляків.
Тут вони з московитами-нарівні.
Чи не Захарова їм методички готує!?
Послухайте, ще за каденції Ющенка був підписаний Указ про визнання учасників ОУН-УПА борцями за Незалежніть.
Тоді Ющенко присвоїв Бандері і Шухевичу звання ..
Українська
@Gajus_Marcius Próbowałem
x.com/Adam49381464/s…
Adam@Adam49381464
𝗠𝗮𝘀𝘇 𝗿𝗮𝗰𝗷𝗲̨, że Ukraina wykonała ważne gesty pojednania. Była wspólna uchwała parlamentów z 2003 r., były uroczystości prezydentów, tablice pamiątkowe oraz wznowione ekshumacje. Masz również rację, że niszczenie ukraińskich grobów i upamiętnień w Polsce było haniebne i poważnie szkodziło pojednaniu (rozebranie monumentu UPA w Hruszowicach). Nieprawdą jest jednak, że Polska całkowicie przemilcza własne winy albo oficjalnie przedstawia AK jako „świętą i nieomylną”. Już w 2002 r. prezydent Aleksander Kwaśniewski, odnosząc się do akcji „Wisła”, potępił zastosowanie odpowiedzialności zbiorowej wobec Ukraińców i w imieniu Rzeczypospolitej wyraził ubolewanie wszystkim, którzy ucierpieli w wyniku tych haniebnych działań. Rok później, podczas uroczystości w Pawliwce/Porycku, mówił także o krzywdach wyrządzonych Ukraińcom przez polską politykę międzywojenną oraz o tym, że z polskich rąk ginęli ukraińscy cywile. Później, w Pawłokomie, prezydent Lech Kaczyński powiedział wprost o wymordowaniu ukraińskich mieszkańców przez polskie formacje zbrojne. Dlatego nie jest uczciwe twierdzenie, że tylko Ukraina przepraszała i brała odpowiedzialność za bolesną historię. Gesty pojednania były po obu stronach — choć po obu stronach były też zaniedbania, przemilczenia i działania, które niszczyły zaufanie. Polacy nie powinni domagać się od współczesnych Ukraińców niekończących się przeprosin ani obciążać ich zbiorową winą za zbrodnie sprzed ponad 80 lat. Mają jednak prawo oczekiwać konsekwencji: zgody na godny pochówek ofiar, uczciwego nazywania sprawców oraz 𝗼𝘀𝘁𝗿𝗼𝘇̇𝗻𝗼𝘀́𝗰𝗶 𝘄 𝗽𝗮𝗻́𝘀𝘁𝘄𝗼𝘄𝘆𝗺 𝗵𝗼𝗻𝗼𝗿𝗼𝘄𝗮𝗻𝗶𝘂 𝗰𝗮ł𝗲𝗷 𝗨𝗣𝗔 𝗷𝗮𝗸𝗼 „𝗯𝗼𝗵𝗮𝘁𝗲𝗿𝗼́𝘄”. 𝗣𝗿𝗼𝗯𝗹𝗲𝗺 𝗽𝗼𝗹𝗲𝗴𝗮 𝗻𝗮 𝘀𝗽𝗿𝘇𝗲𝗰𝘇𝗻𝗼𝘀́𝗰𝗶 𝗺𝗶𝗲̨𝗱𝘇𝘆 𝗴𝗲𝘀𝘁𝗮𝗺𝗶 𝗽𝗼𝗷𝗲𝗱𝗻𝗮𝗻𝗶𝗮 𝗮 𝘄𝘀𝗽𝗼́ł𝗰𝘇𝗲𝘀𝗻𝘆𝗺 𝗽𝗮𝗻́𝘀𝘁𝘄𝗼𝘄𝘆𝗺 𝗵𝗼𝗻𝗼𝗿𝗼𝘄𝗮𝗻𝗶𝘂 𝗰𝗮ł𝗲𝗷 𝗨𝗣𝗔. Dnia 26 maja 2026 r. Wołodymyr Zełenski nadał Odrębnemu Centrum Operacji Specjalnych „Północ” honorowe imię „Bohaterów UPA”. Dla wielu Ukraińców UPA symbolizuje walkę przeciw ZSRR; dla wielu Polaków UPA jest również formacją odpowiedzialną za masowe mordy polskiej ludności cywilnej. Tego konfliktu pamięci nie da się unieważnić samym stwierdzeniem: „przecież już przepraszaliśmy”.
Polski
Średnio lubię wyciągać jakieś pojedyńcze posty z netu ale lepszego przykładu dialogu polsko-ukraińskiego jeszcze nie widziałem
x.com/BolbochanynP/s…
- Ukraiński gównowysryw.
- Odpowiedź: ale oni po prostu wymordowali 100 tysięcy ludzi, na tej kłótni tylko Moskwa korzysta... *
- Spierdalaj, ban!
* to sobie pan ze środowisk "jebać PiS" porozmawiał 😂
Болбочанин@BolbochanynP
Чому ми не порозуміємося з поляками. Їх основні наративи: 1. УПА виключно займались вбивством мирних поляків, в основному дітей і жінок і то всіх різали пилами та рубали сокирами. Іншого заняття в УПА не було. 2. УПА всі колаборанти, служили особисто Гітлеру і так, що навіть Гімлер заздрив і жахався. 3. Наказ на геноцид видавали особисто Бандера, Шухевич і все керівництво УПА. 4. Причин виступати проти поляків в українців не було. Волинь кілька століть польська земля. Підсудський спас українців від голодомору. 5. АК ангели, вони найкрутіші партизани в Європі, їбашили німців пачками, служили особисто його величності королю Британії і союзникам. Нікого не вбивали, а якщо вбивали то тільки з метою "відплати" і "пацифікації", дітей і жінок не було серед вбитих, в якщо було то вони самі вбились, так вийшло і взагалі АК це їх внутрішнє питання, а не українців. 6. Кількість жертв поляків мінімум 100к, чим далі тим більше стає. Жертв українців не більше 2к. Цифри переглядаються тільки в сторону збільшення для поляків і зменшення для українців. На підтвердження йдуть фейки про Кравчука, який ніби-то колись назвав півмільйона, але це чув тільки один автор, якоїсь польської брошурки, обов'язково фото з кримінального архіву 30-х років і то чим страшніше тим більше воно вказує на бандерівців. 7. Україна не дозволяє розкопки. А коли дозволяє, то мало, пізно, не там. Якщо розкопки не дають результату- українці заховали фото... 8. Поляки виграють війну, їх зброя найкраща, вони допомагають найбільше, всіх приймають, логістика тільки через них, без поляків нас би захопили кацапи за 3 дні, як обіцяли. 9. Кожна назва українського військового підрозділу має погоджуватись особисто з Навроцьким і має бути названо в честь українсько-польських героїв: приблизний рекомендований перелік: Ярема Вишневецький, Підсудський, імені Пацифікації, 3 танкістів і пса Патрона... 10. Щоб нас взяли в ЄС кожен українець має тричі на день каятись за злочини УПА, при цьому проклинаючи Бандеру, Шухевича, Клячківського і плюючи в їх портрети. Акт каяття записувати на відео і відсилати поляку-куратору. І може років через 10 якщо покаємось то пани дозволять нас взяти в ЄС. 11. Ми з ними ніколи не домовимося просто того, що вони йобнуті на всю голову шовіністи і чим більше їм підтакувати, тим абсурдніші вимоги вони будуть придумувати. Тому простіше послати їх зразу нахуй.
Polski
Zaznaczam że, nie popieram zapowiedzi prezydenta Karola Nawrockiego, aby odebrać Wołodymyrowi Zełenskiemu Order Orła Białego. Krytyka decyzji o nazwaniu jednostki wojskowej imieniem „Bohaterów UPA” jest uzasadniona, ale odebranie najwyższego polskiego odznaczenia prezydentowi Ukrainy byłoby reakcją nieproporcjonalną i politycznie szkodliwą.
Polski
Każde państwo ma prawo prowadzić własną politykę pamięci. 𝗡𝗶𝗲 𝗼𝘇𝗻𝗮𝗰𝘇𝗮 𝘁𝗼 𝗷𝗲𝗱𝗻𝗮𝗸, 𝘇̇𝗲 𝗷𝗲𝗴𝗼 𝘄𝘆𝗯𝗼𝗿𝘆 𝘀𝗮̨ 𝗽𝗼𝘇𝗮 𝗸𝗿𝘆𝘁𝘆𝗸𝗮̨.
Ustawa ukraińska z 2015 r. uznała członków UPA za bojowników o niepodległość Ukrainy. Nie oznacza to jednak, że prezydent Ukrainy miał obowiązek nazwać współczesną jednostkę wojskową „imienia Bohaterów UPA”. Była to świadoma decyzja symboliczna i polityczna — a takie decyzje mogą być oceniane również przez tych, których pamięci dotyczą.
Pomnik, stadion czy jednostka wojskowa nazwana imieniem osoby albo organizacji związanej z masowymi mordami nie jest wyłącznie „wewnętrzną sprawą” państwa. Dotyczy także rodzin ofiar oraz społeczeństw, przeciwko którym popełniono te zbrodnie.
Ukraina ma prawo upamiętniać walkę o niepodległość i opór przeciwko ZSRR. Problem zaczyna się wtedy, gdy państwo honoruje całą organizację, pomijając fakt, że jej oddziały odpowiadały również za masowe mordy mordy na Polakach i Żydach.
Nie chodzi o zrównywanie różnych historii ani o porównywanie ich skali. Chodzi o zasadę.
Dobrze pokazuje ją przykład Buczy. Po ujawnieniu zbrodni popełnionych przez rosyjskie siły na ukraińskich cywilach Władimir Putin nadał 64. Samodzielnej Brygadzie Strzelców Zmotoryzowanych honorowy tytuł „Gwardyjskiej”, chwaląc jej „masowe bohaterstwo i odwagę”. Władze Ukrainy wskazywały tę jednostkę jako związaną ze zbrodniami w Buczy.
Nikt rozsądny nie uzna jednak, że skoro Rosja uznała tych żołnierzy za bohaterów, to Ukraina albo rodziny ofiar utraciły prawo do potępiania takiej decyzji. Państwowa narracja heroiczna nie unieważnia odpowiedzialności za zbrodnie ani prawa ofiar do pamięci i prawdy.
Polski
Чому ми не порозуміємося з поляками. Їх основні наративи:
1. УПА виключно займались вбивством мирних поляків, в основному дітей і жінок і то всіх різали пилами та рубали сокирами. Іншого заняття в УПА не було.
2. УПА всі колаборанти, служили особисто Гітлеру і так, що навіть Гімлер заздрив і жахався.
3. Наказ на геноцид видавали особисто Бандера, Шухевич і все керівництво УПА.
4. Причин виступати проти поляків в українців не було. Волинь кілька століть польська земля. Підсудський спас українців від голодомору.
5. АК ангели, вони найкрутіші партизани в Європі, їбашили німців пачками, служили особисто його величності королю Британії і союзникам. Нікого не вбивали, а якщо вбивали то тільки з метою "відплати" і "пацифікації", дітей і жінок не було серед вбитих, в якщо було то вони самі вбились, так вийшло і взагалі АК це їх внутрішнє питання, а не українців.
6. Кількість жертв поляків мінімум 100к, чим далі тим більше стає. Жертв українців не більше 2к. Цифри переглядаються тільки в сторону збільшення для поляків і зменшення для українців. На підтвердження йдуть фейки про Кравчука, який ніби-то колись назвав півмільйона, але це чув тільки один автор, якоїсь польської брошурки, обов'язково фото з кримінального архіву 30-х років і то чим страшніше тим більше воно вказує на бандерівців.
7. Україна не дозволяє розкопки. А коли дозволяє, то мало, пізно, не там. Якщо розкопки не дають результату- українці заховали фото...
8. Поляки виграють війну, їх зброя найкраща, вони допомагають найбільше, всіх приймають, логістика тільки через них, без поляків нас би захопили кацапи за 3 дні, як обіцяли.
9. Кожна назва українського військового підрозділу має погоджуватись особисто з Навроцьким і має бути названо в честь українсько-польських героїв: приблизний рекомендований перелік: Ярема Вишневецький, Підсудський, імені Пацифікації, 3 танкістів і пса Патрона...
10. Щоб нас взяли в ЄС кожен українець має тричі на день каятись за злочини УПА, при цьому проклинаючи Бандеру, Шухевича, Клячківського і плюючи в їх портрети. Акт каяття записувати на відео і відсилати поляку-куратору. І може років через 10 якщо покаємось то пани дозволять нас взяти в ЄС.
11. Ми з ними ніколи не домовимося просто того, що вони йобнуті на всю голову шовіністи і чим більше їм підтакувати, тим абсурдніші вимоги вони будуть придумувати.
Тому простіше послати їх зразу нахуй.
Українська
𝗠𝗮𝘀𝘇 𝗿𝗮𝗰𝗷𝗲̨, że Ukraina wykonała ważne gesty pojednania. Była wspólna uchwała parlamentów z 2003 r., były uroczystości prezydentów, tablice pamiątkowe oraz wznowione ekshumacje. Masz również rację, że niszczenie ukraińskich grobów i upamiętnień w Polsce było haniebne i poważnie szkodziło pojednaniu (rozebranie monumentu UPA w Hruszowicach).
Nieprawdą jest jednak, że Polska całkowicie przemilcza własne winy albo oficjalnie przedstawia AK jako „świętą i nieomylną”. Już w 2002 r. prezydent Aleksander Kwaśniewski, odnosząc się do akcji „Wisła”, potępił zastosowanie odpowiedzialności zbiorowej wobec Ukraińców i w imieniu Rzeczypospolitej wyraził ubolewanie wszystkim, którzy ucierpieli w wyniku tych haniebnych działań. Rok później, podczas uroczystości w Pawliwce/Porycku, mówił także o krzywdach wyrządzonych Ukraińcom przez polską politykę międzywojenną oraz o tym, że z polskich rąk ginęli ukraińscy cywile. Później, w Pawłokomie, prezydent Lech Kaczyński powiedział wprost o wymordowaniu ukraińskich mieszkańców przez polskie formacje zbrojne.
Dlatego nie jest uczciwe twierdzenie, że tylko Ukraina przepraszała i brała odpowiedzialność za bolesną historię. Gesty pojednania były po obu stronach — choć po obu stronach były też zaniedbania, przemilczenia i działania, które niszczyły zaufanie.
Polacy nie powinni domagać się od współczesnych Ukraińców niekończących się przeprosin ani obciążać ich zbiorową winą za zbrodnie sprzed ponad 80 lat. Mają jednak prawo oczekiwać konsekwencji: zgody na godny pochówek ofiar, uczciwego nazywania sprawców oraz 𝗼𝘀𝘁𝗿𝗼𝘇̇𝗻𝗼𝘀́𝗰𝗶 𝘄 𝗽𝗮𝗻́𝘀𝘁𝘄𝗼𝘄𝘆𝗺 𝗵𝗼𝗻𝗼𝗿𝗼𝘄𝗮𝗻𝗶𝘂 𝗰𝗮ł𝗲𝗷 𝗨𝗣𝗔 𝗷𝗮𝗸𝗼 „𝗯𝗼𝗵𝗮𝘁𝗲𝗿𝗼́𝘄”.
𝗣𝗿𝗼𝗯𝗹𝗲𝗺 𝗽𝗼𝗹𝗲𝗴𝗮 𝗻𝗮 𝘀𝗽𝗿𝘇𝗲𝗰𝘇𝗻𝗼𝘀́𝗰𝗶 𝗺𝗶𝗲̨𝗱𝘇𝘆 𝗴𝗲𝘀𝘁𝗮𝗺𝗶 𝗽𝗼𝗷𝗲𝗱𝗻𝗮𝗻𝗶𝗮 𝗮 𝘄𝘀𝗽𝗼́ł𝗰𝘇𝗲𝘀𝗻𝘆𝗺 𝗽𝗮𝗻́𝘀𝘁𝘄𝗼𝘄𝘆𝗺 𝗵𝗼𝗻𝗼𝗿𝗼𝘄𝗮𝗻𝗶𝘂 𝗰𝗮ł𝗲𝗷 𝗨𝗣𝗔.
Dnia 26 maja 2026 r. Wołodymyr Zełenski nadał Odrębnemu Centrum Operacji Specjalnych „Północ” honorowe imię „Bohaterów UPA”. Dla wielu Ukraińców UPA symbolizuje walkę przeciw ZSRR; dla wielu Polaków UPA jest również formacją odpowiedzialną za masowe mordy polskiej ludności cywilnej.
Tego konfliktu pamięci nie da się unieważnić samym stwierdzeniem: „przecież już przepraszaliśmy”.
Polski
В чому має проявитись ця пам'ять..Президенти України вже вибачались. Є постанова Верховної ради ще здається 2004 року, на місцях поховань є пам'ятні знаки і то зі згадками хто робив, що і коли. А не так як в поляків, навіть не зазначається хто вбив цивільних, бо ж АК у вас свята і непогрішна.
Ми не валимо пам'ятників і не нищимо могил. Як це роблять поляки з українськими могилами в Польщі.
Ми зробили в декілька разів більше для примирення,,ніж поляки.
Що ви ще від нас хочете?
Українська
Euskara
@IzumLLllah Trafniejszym stwierdzeniem będzie, że zachodnioukraińska tożsamość polityczna — zwłaszcza galicyjska — w znacznej mierze kształtowała się w konflikcie z polską dominacją, natomiast ukraińska tożsamość narodowa jako całość nie była zbudowana na antypolonizmie.
Polski
Ладно. Давайте визнаємо, шо спочатку українська ідентичність вибудовувалась на антиполонизмі
Українська
Nieprawdą jest również twierdzenie, że ze strony polskiej „nie było żadnych przeprosin”. W 2002 roku prezydent Polski Aleksander Kwaśniewski, w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej, potępił Akcję „Wisła” jako haniebne działania wobec ludności ukraińskiej oraz wyraził ubolewanie wszystkim poszkodowanym Ukraińcom. 𝗝𝗲𝗱𝗻𝗼𝗰𝘇𝗲𝘀́𝗻𝗶𝗲 𝘄𝘆𝗿𝗮𝘇́𝗻𝗶𝗲 𝗽𝗼𝗱𝗸𝗿𝗲𝘀́𝗹𝗶ł, 𝘇̇𝗲 𝘇𝗯𝗿𝗼𝗱𝗻𝗶𝗲 𝗨𝗣𝗔 𝗻𝗶𝗲 𝗺𝗼𝗴ł𝘆 𝘂𝘀𝗽𝗿𝗮𝘄𝗶𝗲𝗱𝗹𝗶𝘄𝗶𝗮𝗰́ 𝘀𝘁𝗼𝘀𝗼𝘄𝗮𝗻𝗶𝗮 𝗼𝗱𝗽𝗼𝘄𝗶𝗲𝗱𝘇𝗶𝗮𝗹𝗻𝗼𝘀́𝗰𝗶 𝘇𝗯𝗶𝗼𝗿𝗼𝘄𝗲𝗷 𝘄𝗼𝗯𝗲𝗰 𝗨𝗸𝗿𝗮𝗶𝗻́𝗰𝗼́𝘄.
Polski
𝗠𝗮𝘀𝘇 𝗿𝗮𝗰𝗷𝗲̨ 𝘄 𝗸𝘄𝗲𝘀𝘁𝗶𝗶: współcześni Ukraińcy nie mogą ponosić zbiorowej odpowiedzialności za zbrodnie popełnione 80 lat temu. Obrażanie uchodźców, poniżanie ludzi, wysypywanie ukraińskiego zboża czy blokowanie granicy to rzeczy, które zasługują na potępienie, a winni — na ukaranie.
Nie oznacza to jednak, że historię można sprowadzić do prostego stwierdzenia: „wszyscy robili to samo po obu stronach”. Zbrodnie przeciwko ukraińskiej ludności cywilnej miały miejsce i Polska nie ma prawa ich przemilczać ani usprawiedliwiać. Jednak mordy na Wołyniu i w Galicji Wschodniej były zorganizowaną antypolską akcją OUN-B i UPA, wymierzoną przede wszystkim w ludność cywilną. Nie unieważniają tego ani polskie zbrodnie, ani haniebne wydarzenia na granicy.
Każde państwo ma prawo prowadzić własną politykę pamięci. 𝗡𝗶𝗲 𝗼𝘇𝗻𝗮𝗰𝘇𝗮 𝘁𝗼 𝗷𝗲𝗱𝗻𝗮𝗸, 𝘇̇𝗲 𝗷𝗲𝗴𝗼 𝘄𝘆𝗯𝗼𝗿𝘆 𝘀𝗮̨ 𝗽𝗼𝘇𝗮 𝗸𝗿𝘆𝘁𝘆𝗸𝗮̨. Pomnik, jednostka wojskowa czy stadion nazwany imieniem osoby lub organizacji związanej z masowymi mordami nie jest wyłącznie „wewnętrzną sprawą” państwa. Dotyczy także rodzin ofiar oraz społeczeństw, przeciwko którym popełniono te zbrodnie. Ukraina ma prawo upamiętniać swoją walkę o niepodległość. Problem zaczyna się wtedy, gdy państwo honoruje konkretne osoby lub organizacje, pomijając ich odpowiedzialność za mordy mordy na Polakach i Żydach albo przedstawiając je wyłącznie jako nieskazitelnych bohaterów.
Dobrze pokazuje to przykład Buczy. Po ujawnieniu zbrodni popełnionych na ukraińskich cywilach Władimir Putin nadał honorowy tytuł „Gwardyjskiej” 64. Samodzielnej Brygadzie Strzelców Zmotoryzowanych, wskazywanej przez władze Ukrainy jako jedna z rosyjskich jednostek związanych ze zbrodniami w Buczy, chwaląc jej „masowe bohaterstwo i odwagę”. Nikt rozsądny nie uzna jednak, że skoro Rosja nazwała tych żołnierzy bohaterami, to Ukraina albo rodziny ofiar straciły prawo do potępiania takiej decyzji. Państwowa narracja heroiczna nie unieważnia odpowiedzialności za zbrodnie ani prawa ofiar do pamięci i prawdy. Ta sama zasada powinna obowiązywać przy ocenie każdej polityki pamięci.
I najważniejsze: obecna krytyka nie pojawiła się dlatego, że Polacy nagle zapragnęli bez końca wracać do przeszłości. Pojawiła się dlatego, że w 2026 roku prezydent Ukrainy nadał jednostce wojskowej honorowe imię „Bohaterów UPA”. Chodzi więc nie tylko o historię, lecz również o współczesne państwowe uhonorowanie formacji odpowiedzialnej także za masowe mordy na polskich cywilach.
Można jednocześnie potępiać zbrodnie Polaków przeciwko Ukraińcom, Akcję „Wisła”, agresję wobec ukraińskich uchodźców oraz wysypywanie ukraińskiego zboża — i zarazem sprzeciwiać się heroizacji UPA.
Można wspierać Ukrainę w wojnie przeciwko Rosji, a jednocześnie domagać się szacunku dla pamięci polskich ofiar.
Pojednanie nie polega na tym, że jedna strona ma przestać mówić o swoich zamordowanych. Jest ono możliwe wyłącznie na gruncie prawdy: bez obarczania współczesnych ludzi zbiorową winą, ale również bez gloryfikowania organizacji i postaci związanych z masowymi zbrodniami przeciwko ludności cywilnej.
Polski
Є така якість, як совість, на додачу до розуму. Ті, хто рятували жертв різанини, мали розум і совість, а ті, хто це організували, не мали совісті, але мали розум, а ті, хто це робив, не мали ні розуму,ні совісті. З обох боків. За виключенням необхідної Оборони, коли один дорослий вбивав іншого. ', захищаючи себе і свою родину.
Замість того,щоби це ніколи не повторилося,у польському суспільстві цю тему,після всіх принесених,тричі,вибачень, українською стороною польській,щоби не полилася більше кров між братніми народами зі складною історією взаємовідносин і сусідства, не надійшло жодних вибачень з польської сторони, і, навпаки, ця тема, чим більше пройшло років, тис більше на ній спекулюють ваші політики і ті, хто в неї лізуть. Під час незаконних блокувань кордонів українського зерна, померло 10 українців в тих чергах.
Жінок та дітей,які бігли від війни, людей похилого віку, ображали, погрожували, намагалися витягнути з автобусів Переважно, то були люди за сходу України, які до тієї трагедії не мають жодного відношення, або, навпаки, є нащадками бойків та лемків, насильно переселених з українських земель Підляшшя, Бойківщини та Лемківщині на Донеччину та Лкганщину.
хтось поніс у Польщі, за ці акти варварства, зсипане збіжжя з вагонів та фур?!
Ні, ніхто.
Ми і це переморгали,бо схему з реалізацією зерна на теренах Польщі, реалізовували,знову ж таки, українські та польські ділки від влади, разом,в чуби тріщали,як завжди,у пересічних.
Тому, закінчуйте це "жувати", безкінечно!
А стіл не починали.
Всіх ботів, з обох боків,баню.
Mateusz Woźniak@Mateusz41670946
@Alisia26064694 @uspenovka19632 @ko_did18249 I ja wiem, że to skomplikowany problem. Wiem też, że czasy były sprzyjające brutalnym rozwiązaniom, bo wojna kaleczy dusze i podsuwa "łatwe rozwiązania". Tym większy mam podziw dla tych Ukraińców, którzy w tym szaleństwie wykazali się odwagą i poświęceniem dla sąsiada Polaka.
Українська
Każde państwo ma prawo prowadzić własną politykę pamięci. 𝗝𝗲𝗱𝗻𝗮𝗸 𝘇 𝘁𝗲𝗴𝗼 𝗻𝗶𝗲 𝘄𝘆𝗻𝗶𝗸𝗮, 𝘇̇𝗲 𝗷𝗲𝗴𝗼 𝘄𝘆𝗯𝗼𝗿𝘆 𝘀𝗮̨ 𝗽𝗼𝘇𝗮 𝗸𝗿𝘆𝘁𝘆𝗸𝗮̨. . Pomnik, ulica czy stadion nazwany imieniem postaci związanej z masowymi mordami nie jest wyłącznie „wewnętrzną sprawą” państwa. Dotyczy także rodzin ofiar i narodów, przeciwko którym popełniono te zbrodnie. Ukraina ma prawo upamiętniać walkę o niepodległość. Problem zaczyna się wtedy, gdy czci konkretne osoby lub organizacje, pomijając ich odpowiedzialność za mordy na Polakach i Żydach albo przedstawiając je wyłącznie jako nieskazitelnych bohaterów.
Dobrze pokazuje to przykład Buczy. Po ujawnieniu zbrodni popełnionych na ukraińskich cywilach Władimir Putin nadał honorowy tytuł „Gwardyjskiej” 64. Samodzielnej Brygadzie Strzelców Zmotoryzowanych, wskazywanej przez stronę ukraińską jako jedna z rosyjskich jednostek powiązanych ze zbrodniami w Buczy, chwaląc jej „masowe bohaterstwo i odwagę”. Nikt rozsądny nie uzna jednak, że skoro Rosja nazwała tych żołnierzy bohaterami, to Ukraina lub rodziny ofiar nie mają prawa tego potępiać. Państwowa narracja heroiczna nie unieważnia odpowiedzialności za zbrodnie ani prawa ofiar do pamięci i prawdy. Ta sama zasada powinna obowiązywać przy ocenie każdej polityki pamięci.
Cały spór będą wykorzystywać ugrupowania prawicowo-populistyczne, nacjonalistyczne i skrajnie prawicowe, zwłaszcza te sceptyczne wobec dalszego rozszerzenia Unii Europejskiej. Po wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2024 r. ugrupowania tego typu zwiększyły swoją reprezentację, choć nie zdobyły większości.
Ukraina posiada status państwa kandydującego do UE od 23 czerwca 2022 r., a negocjacje akcesyjne formalnie otwarto 25 czerwca 2024 r. Jej przystąpienie do Unii wymaga zgody Parlamentu Europejskiego, jednomyślnej zgody Rady UE oraz ratyfikacji traktatu akcesyjnego przez wszystkie państwa członkowskie i samą Ukrainę. Dlatego wzrost popularności ugrupowań przeciwnych dalszemu rozszerzeniu Unii zdecydowanie nie działa na korzyść Ukrainy.
Polski
Поляк в інтернеті запитує «чому замість того, щоб будувати пантеон з сучасних героїв, Україна повертається до персоналій з минулого» і не бачить взагалі проблеми в цьому питанні
Українська
OUN-B i UPA realizowały program usunięcia ludności polskiej z Wołynia i Galicji Wschodniej który wprost zakładał użycie terroru i zabójstw, a na Wołyniu w 1943 r. przybrał formę planowego masowego mordowania polskich cywilów, w tym kobiet i dzieci. W Galicji Wschodniej formalnie dominował model wypędzenia pod groźbą śmierci, lecz jego realizacja również prowadziła do masowych zbrodni. 𝗭 𝗷𝗮𝗸𝗶𝗺 𝗿𝗲ż𝗶𝗺𝗲𝗺 𝘄𝗮𝗹𝗰𝘇𝘆ł𝘆 𝘁𝗲 𝗼𝗿𝗴𝗮𝗻𝗶𝘇𝗮𝗰𝗷𝗲, 𝘀𝗸𝗼𝗿𝗼 𝗣𝗼𝗹𝘀𝗸𝗮 𝗯𝘆ł𝗮 𝗽𝗼𝗱 𝗻𝗶𝗲𝗺𝗶𝗲𝗰𝗸ą 𝗼𝗸𝘂𝗽𝗮𝗰𝗷ą? UPA nie była przez całą wojnę niemiecką formacją kolaboracyjną, ale również nie była jednoznacznie antyhitlerowskim ruchem oporu. Była nacjonalistyczną partyzantką, która zależnie od sytuacji walczyła z Niemcami lub zawierała z nimi porozumienia, a jednocześnie ponosi odpowiedzialność za masową przemoc wobec polskiej i żydowskiej ludności cywilnej.
Każde państwo ma prawo prowadzić własną politykę pamięci. 𝗝𝗲𝗱𝗻𝗮𝗸 𝘇 𝘁𝗲𝗴𝗼 𝗻𝗶𝗲 𝘄𝘆𝗻𝗶𝗸𝗮, 𝘇̇𝗲 𝗷𝗲𝗴𝗼 𝘄𝘆𝗯𝗼𝗿𝘆 𝘀𝗮̨ 𝗽𝗼𝘇𝗮 𝗸𝗿𝘆𝘁𝘆𝗸𝗮̨. Pomnik, ulica czy stadion nazwany imieniem postaci związanej z masowymi mordami nie jest wyłącznie „wewnętrzną sprawą” państwa. Dotyczy także rodzin ofiar i narodów, przeciwko którym popełniono te zbrodnie. Ukraina ma prawo upamiętniać walkę o niepodległość. Problem zaczyna się wtedy, gdy czci konkretne osoby lub organizacje, pomijając ich odpowiedzialność za mordy na Polakach i Żydach albo przedstawiając je wyłącznie jako nieskazitelnych bohaterów. Dobrze pokazuje to przykład Buczy. Po ujawnieniu zbrodni popełnionych na ukraińskich cywilach Władimir Putin nadał honorowy tytuł „Gwardyjskiej” 64. Samodzielnej Brygadzie Strzelców Zmotoryzowanych, wskazywanej przez stronę ukraińską jako jedna z rosyjskich jednostek powiązanych ze zbrodniami w Buczy, chwaląc jej „masowe bohaterstwo i odwagę”. Nikt rozsądny nie uzna jednak, że skoro Rosja nazwała tych żołnierzy bohaterami, to Ukraina lub rodziny ofiar nie mają prawa tego potępiać. Państwowa narracja heroiczna nie unieważnia odpowiedzialności za zbrodnie ani prawa ofiar do pamięci i prawdy. Ta sama zasada powinna obowiązywać przy ocenie każdej polityki pamięci. Cały spór będą wykorzystywać ugrupowania prawicowo-populistyczne, nacjonalistyczne i skrajnie prawicowe, zwłaszcza te sceptyczne wobec dalszego rozszerzenia Unii Europejskiej. Po wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2024 r. ugrupowania tego typu zwiększyły swoją reprezentację, choć nie zdobyły większości. Ukraina posiada status państwa kandydującego do UE od 23 czerwca 2022 r., a negocjacje akcesyjne formalnie otwarto 25 czerwca 2024 r. Jej przystąpienie do Unii wymaga zgody Parlamentu Europejskiego, jednomyślnej zgody Rady UE oraz ratyfikacji traktatu akcesyjnego przez wszystkie państwa członkowskie i samą Ukrainę. Dlatego wzrost popularności ugrupowań przeciwnych dalszemu rozszerzeniu Unii zdecydowanie nie działa na korzyść Ukrainy.
Polski
@AndRosenkiewicz @MielnikArtur Я взагалі не про це почав. Порівнюючи назви.
Подяки мають право називати свої полки чи дивізії на честь кого хочуть, це ваше військо, а ми маємо право на свої назви, це наше військо.
Ось і все.
В кацапів від УПА срака підгорає так само, як і в поляків.
Українська
Буквально існує польський спецпідрозділ імені Армії Крайової, але поляки заперечують право українців назвати свої підрозділи імені УПА.
Подвійна мораль і шовінізм. Ось вся суть поляків. Їм не місце в ЄС та НАТО.
Alex Frost@alexmfrost
A może Zelenskiemu literalnie chodzi o pogorszenie relacji z Polską, a szczególnie wzroście niechęci polskiego społ. do Ukrainy, by w ten sposób zachęcić Ukraińców mieszkających w "nieprzyjaznej Polsce" do powrotu na Ukrainę?
Українська
W czasie wojny polsko-ukraińskiej o Galicję Wschodnią żołnierze ukraińscy schwytani przez stronę polską byli przede wszystkim jeńcami wojennymi, ponieważ Polska i Zachodnioukraińska Republika Ludowa prowadziły przeciwko sobie działania zbrojne.
W obozach, np. w Dąbiu pod Krakowem, przebywali zarówno ukraińscy jeńcy, jak i osoby określane jako internowane. Tak jest opisane przez Polskich historyków. Opis na Wikipedii powinien zostać o to uzupełniony.
Polski
@Adam49381464 @grok @TemkoIsBack Бо після закінчення війни статус військовополоненого не змінюється на статус інтернованого.
Українська
ви коли обурюєтесь поляками хоч не розповідайте про «якісь там вбивства» для них це національна трагедія подібно того як ми переживаємо голодомор. і нехай в нашій історичній памʼяті це лише епізод то для них - біль.
зберігайте конструктив лишайтесь людьми і вам воздасться🫰
Українська
Українська
Każde państwo ma prawo prowadzić własną politykę pamięci. 𝗝𝗲𝗱𝗻𝗮𝗸 𝘇 𝘁𝗲𝗴𝗼 𝗻𝗶𝗲 𝘄𝘆𝗻𝗶𝗸𝗮, 𝘇̇𝗲 𝗷𝗲𝗴𝗼 𝘄𝘆𝗯𝗼𝗿𝘆 𝘀𝗮̨ 𝗽𝗼𝘇𝗮 𝗸𝗿𝘆𝘁𝘆𝗸𝗮̨.
Pomnik, ulica czy stadion nazwany imieniem postaci związanej z masowymi mordami nie jest wyłącznie „wewnętrzną sprawą” państwa. Dotyczy także rodzin ofiar i narodów, przeciwko którym popełniono te zbrodnie. Ukraina ma prawo upamiętniać walkę o niepodległość. Problem zaczyna się wtedy, gdy czci konkretne osoby lub organizacje, pomijając ich odpowiedzialność za mordy na Polakach i Żydach albo przedstawiając je wyłącznie jako nieskazitelnych bohaterów.
Dobrze pokazuje to przykład Buczy. Po ujawnieniu zbrodni popełnionych na ukraińskich cywilach Władimir Putin nadał honorowy tytuł „Gwardyjskiej” 64. Samodzielnej Brygadzie Strzelców Zmotoryzowanych, wskazywanej przez stronę ukraińską jako jedna z rosyjskich jednostek powiązanych ze zbrodniami w Buczy, chwaląc jej „masowe bohaterstwo i odwagę”. Nikt rozsądny nie uzna jednak, że skoro Rosja nazwała tych żołnierzy bohaterami, to Ukraina lub rodziny ofiar nie mają prawa tego potępiać. Państwowa narracja heroiczna nie unieważnia odpowiedzialności za zbrodnie ani prawa ofiar do pamięci i prawdy. Ta sama zasada powinna obowiązywać przy ocenie każdej polityki pamięci.
Cały spór będą wykorzystywać ugrupowania prawicowo-populistyczne, nacjonalistyczne i skrajnie prawicowe, zwłaszcza te sceptyczne wobec dalszego rozszerzenia Unii Europejskiej. Po wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2024 r. ugrupowania tego typu zwiększyły swoją reprezentację, choć nie zdobyły większości.
Ukraina posiada status państwa kandydującego do UE od 23 czerwca 2022 r., a negocjacje akcesyjne formalnie otwarto 25 czerwca 2024 r. Jej przystąpienie do Unii wymaga zgody Parlamentu Europejskiego, jednomyślnej zgody Rady UE oraz ratyfikacji traktatu akcesyjnego przez wszystkie państwa członkowskie i samą Ukrainę. Dlatego wzrost popularności ugrupowań przeciwnych dalszemu rozszerzeniu Unii zdecydowanie nie działa na korzyść Ukrainy.
Polski
Вот забавная штука: все такие вдруг осуждают, что в Украине чествуют украинских националистов.
Нет, я не разделяю идеологию Мельника или Бандеры. Я считаю её неправильной для современной Украины. Да и для Украины 100 или 80 лет назад я не считаю её правильной. Но она имела место быть. И не отличалась от многих других идеологий, существовавших в Европе того времени.
Украинские националисты реагировали примерно так же, как реагировали польские националисты - чуть менее радикально, чем немецкие. Они во всём винили евреев. Просто немцы с их бюрократией систематизировали процесс решения этого. Это, безусловно, плохо. Но никто же не ставит в упрёк чествование Пелзуцкого в Польше? А ведь он был вполне себе националистом.
Украинские националисты выбрали, на мой взгляд, неправильный путь. Но есть ли смысл осуждать их 80 лет спустя? Они боролись за независимость украинского государства. И у независимого украинского государства есть право чтить своих борцов за независимость этого самого украинского государства. Украинская история, как и история любого государства, это не розовые пони срущие радугой от поедания бабочек. Это кровавое и противоречивое действо, которое нам, благо, довелось изучать по книжкам.
В конце концов, мало у кого вызывает возмущение, что на красной площади лежит труп того, кто, вероятно, причастен к расстрелу последнего императора Российской Империи. А именем того, кто точно причастен, кислоту там искал или что-то вроде того, станция метро названа в столице российского государства. А ведь они под флагом этого императора живут сейчас.
Они там о памятнике Дзержинскому спорят, а ведь он причастен к убийству безумного количества условных русских и условных украинцев. Они там Колчака героизируют, а сколько тысяч "русских" он погубил?
И вообще никто не протестует, что триумфальная арка в Париже построена в 1806м году, чествуя завоевания Наполеона. И это не было кулинарное завоевание тортом.
У каждой нации есть право чествовать своих героев. Мы можем с ними не соглашаться. Но это право нации.
В конце концов это вообще никого за пределами не должно ебать.
Такие дела. Всем мира.
Берегите себя.
Русский
@Tekila_bez_soli @TemkoIsBack @grok Internowany - Żołnierz obcej armii, który przekroczył granicę lub znalazł się pod kontrolą państwa niewalczącego już z jego formacją. Cel internowania - aby go rozbroić i uniemożliwić dalszy udział w wojnie - wyjaśnij to pojęcie
Polski
@Adam49381464 @TemkoIsBack Я завжди думав що польська світла краща.
Інтегрований солдат не є військовополоненим. Інтернований солдат це солдат армії на території третьої держави. Такими солдатами на території Польщі були солдати УНР.
Солдати ЗУНР були військовополоненими.
Українська
Jeniec wojenny - Żołnierz armii przeciwnika pojmany w walce albo po kapitulacji, należał do wrogich sił zbrojnych
Internowany - Żołnierz obcej armii, który przekroczył granicę lub znalazł się pod kontrolą państwa niewalczącego już z jego formacją. Cel internowania - aby go rozbroić i uniemożliwić dalszy udział w wojnie
Więzień / aresztowany - Osoba cywilna albo wojskowa zatrzymana z powodów karnych, politycznych lub bezpieczeństwa.
Internowany (żołnierz obcej armii) jest zamykany w obozie z jeńcami i jest jeńcem wojennym.
Polski
@Adam49381464 @TemkoIsBack І ще одне. Може досить брехати і називати їх інтернованими? Вони військовополонені з усіма відповідними наслідками.
Українська
Tak, masz rację miasto powinno zmienić nazwę ulicy. Ale....
OUN-B i UPA realizowały program usunięcia ludności polskiej z Wołynia i Galicji Wschodniej który wprost zakładał użycie terroru i zabójstw, a na Wołyniu w 1943 r. przybrał formę planowego masowego mordowania polskich cywilów, w tym kobiet i dzieci. W Galicji Wschodniej formalnie dominował model wypędzenia pod groźbą śmierci, lecz jego realizacja również prowadziła do masowych zbrodni. 𝗭 𝗷𝗮𝗸𝗶𝗺 𝗿𝗲ż𝗶𝗺𝗲𝗺 𝘄𝗮𝗹𝗰𝘇𝘆ł𝘆 𝘁𝗲 𝗼𝗿𝗴𝗮𝗻𝗶𝘇𝗮𝗰𝗷𝗲, 𝘀𝗸𝗼𝗿𝗼 𝗣𝗼𝗹𝘀𝗸𝗮 𝗯𝘆ł𝗮 𝗽𝗼𝗱 𝗻𝗶𝗲𝗺𝗶𝗲𝗰𝗸ą 𝗼𝗸𝘂𝗽𝗮𝗰𝗷ą? UPA nie była przez całą wojnę niemiecką formacją kolaboracyjną, ale również nie była jednoznacznie antyhitlerowskim ruchem oporu. Była nacjonalistyczną partyzantką, która zależnie od sytuacji walczyła z Niemcami lub zawierała z nimi porozumienia, a jednocześnie ponosi odpowiedzialność za masową przemoc wobec polskiej i żydowskiej ludności cywilnej.
Decyzję Zełeńskiego bezwzględnie wykorzystają ugrupowania prawicowo-populistyczne, nacjonalistyczne i skrajnie prawicowe, zwłaszcza te sceptyczne wobec dalszego rozszerzenia UE. Po wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2024 r. ugrupowania tego typu zwiększyły swoją reprezentację, choć nie zdobyły większości. Ukraina posiada status państwa kandydującego do UE od 23 czerwca 2022 r., a negocjacje akcesyjne formalnie otwarto 25 czerwca 2024 r. Jej przystąpienie do Unii wymaga zgody Parlamentu Europejskiego, jednomyślnej decyzji państw członkowskich w Radzie UE oraz ratyfikacji traktatu akcesyjnego przez wszystkie państwa członkowskie. Dlatego wzrost popularności ugrupowań przeciwnych dalszemu rozszerzeniu Unii zdecydowanie nie działa na korzyść Ukrainy.
Polski
Цей твіт для #ПОЛЯКИ
Ідіть сюди, присажуйтеся і читайте власну історію, якщо ви цього не знали.
Ітак
Президент Польщі Навроцький має намір позбавити Президента України В. Зеленського найвищої польської нагороди - ордена Білого Орла. Оскільки Зеленський присвоїв елітному ..
Українська
@Tekila_bez_soli @TemkoIsBack Opis masz polskiej Wikipedii, z artykułu „Wojna polsko-ukraińska”.
Sam akapit z liczbami 100 tys. internowanych i 20–25 tys. zmarłych został dodany do hasła w 2010 r., ale bez wskazania konkretnego źródła. 😐
Polski
Polski Instytut Pamięci Narodowej IPN uznaje i dokumentuje polskie zbrodnie popełnione na ukraińskiej ludności cywilnej. Najmocniejsze kwalifikacje dotyczą Pawłokomy i Piskorowic: w Pawłokomie prokurator IPN mówił również o zbrodni ludobójstwa, a w Piskorowicach — o zbrodni przeciwko ludzkości. IPN otwarcie opisuje również zabijanie ukraińskich cywilów przez AK i BCh w Sahryniu, mord NSZ w Wierzchowinach oraz pacyfikacje dokonane przez Wojsko Polskie i WOP w Zawadce Morochowskiej i Terce.
Podaj źródło informacji 0 "25 000 𝘇𝗮𝗯𝗶𝘁𝘆𝗰𝗵 𝗷𝗲𝗻́𝗰𝗼́𝘄 𝘄 𝗼𝗯𝗼𝘇𝗮𝗰𝗵 𝗸𝗼𝗻𝗰𝗲𝗻𝘁𝗿𝗮𝗰𝘆𝗷𝗻𝘆𝗰𝗵 podczas okupacji ZUNR"
Polski
@TemkoIsBack Для нас теж національна трагедія 25 000 вбитих полонених в концтаборах під час окупації ЗУНР, але їх то взагалі не хвилює.
Українська
Nikita
OUN-B i UPA realizowały program usunięcia ludności polskiej z Wołynia i Galicji Wschodniej który wprost zakładał użycie terroru i zabójstw, a na Wołyniu w 1943 r. przybrał formę planowego masowego mordowania polskich cywilów, w tym kobiet i dzieci. W Galicji Wschodniej formalnie dominował model wypędzenia pod groźbą śmierci, lecz jego realizacja również prowadziła do masowych zbrodni. 𝗭 𝗷𝗮𝗸𝗶𝗺 𝗿𝗲ż𝗶𝗺𝗲𝗺 𝘄𝗮𝗹𝗰𝘇𝘆ł𝘆 𝘁𝗲 𝗼𝗿𝗴𝗮𝗻𝗶𝘇𝗮𝗰𝗷𝗲, 𝘀𝗸𝗼𝗿𝗼 𝗣𝗼𝗹𝘀𝗸𝗮 𝗯𝘆ł𝗮 𝗽𝗼𝗱 𝗻𝗶𝗲𝗺𝗶𝗲𝗰𝗸ą 𝗼𝗸𝘂𝗽𝗮𝗰𝗷ą?
UPA nie była przez całą wojnę niemiecką formacją kolaboracyjną, ale również nie była jednoznacznie antyhitlerowskim ruchem oporu. Była nacjonalistyczną partyzantką, która zależnie od sytuacji walczyła z Niemcami lub zawierała z nimi porozumienia, a jednocześnie ponosi odpowiedzialność za masową przemoc wobec polskiej i żydowskiej ludności cywilnej.
Polski
@AAirssar73666 Це найтупіше порівняння наразі. УПА боролися зі всіма трьома загарбницькими режимами на території заходу України: совєтським, нацистським та польським. І славимо ми їх саме за цю боротьбу.
УПА — це Гітлер, а Бісмарк, який також робив погані вчинки, але славлять його не за них
Українська
Я реально не розумію… ми вже офіціно вибачалися за Волинь ТРИЧІ: у 2003, 2014 та 2016 роках.
Скільки вибачень Польщі буде достатньо?
І коли вони вибачаться перед нами за колонізацію (офіційний термін з документів уряду Пілсудського) українських земель?
Українська